The Bomb (2016)

Apart.

Op basis van de omschrijving klonk het als een alternatief lesmateriaal voor de hedendaagse jeugd. En op zich kan het misschien daar ook wel voor dienen, hoewel deze film zich niet zozeer richt op feiten, eerder op gevoel.

Op het einde blijkt dat deze docu sterk anti-bom bedoeld is, maar zeker het eerste half uur zoekt men toch de schoonheid in de destructieve kracht van de atoombom. Met sterk bewerkte beelden, vlot aan elkaar geweven en voorzien van een passende soundtrack lijkt het soms wat op een moderne Koyaanisqatsi. Vele beelden had ik wel al eerder gezien, maar ze worden mooi en krachtig bij elkaar gebracht.

Pas in het tweede deel komt er meer aandacht voor de negatieve gevolgen van al deze destructie. Ook dit deel is best krachtig, al vond ik het eerste half uur wel duidelijk interessanter. Deel twee is net iets informatiever en net iets verhalender.

Boeiende docu, dat zeker. Wijkt aardig af van de norm en daarom alleen al interessant om eens gezien te hebben. En valt het tegen, dan heb je er weinig tijd aan verloren.

3.0*

The Bomb is een aaneenschakeling van beelden rondom het onderwerp de atoombom, ondersteund door een redelijk chille elektro-soundtrack. Een Koyaaniqatsi-achtige film dus en zo op zijn tijd is dat aardig om te zien, maar het is ook wel een slap aftreksel. Verwacht dus geen uitgebreid verhaal hoe de atoombom ontwikkeld is en hoe de kernmachten elkaar in hun greep houden met dit wapen. Je ziet alleen maar beeldflarden die enigszins per onderwerp gecategoriseerd zijn. Veel footage kwam me bekend voor trouwens.

Halverwege vond ik de docu het leukst worden met al die jaren

'50 instructiefilmpjes uit de VS wat te doen als de bom toch nog afgaat: Duck and Cover! Heel onbeholpen zie je acterende mannen, vrouwen en kinderen zich plots stortend ter aarde en handen die het gezicht bedekken. Tsja, zeg dat maar tegen de slachtoffers van Hiroshima, die je een kwartier later ziet. De beelden van die onwerkelijke ontploffingen hebben ook wel iets hypnotiserends. Afijn, een voldoende is wel op zijn plaats voor deze verder niet heel uitzonderlijke docu.

Lange tijd erg fraai, met die muziek en de beelden van militaire parades of ontploffende atoombommen, liefst een beetje vertraagd. Het is allemaal knip- en plakwerk, maar de regisseur weet wel de goede beelden te pakken. Ergens ook geinig om de waarschuwingsfilmpjes te zien in Amerika bij een nucleaire aanval, en vervolgens zonder geluid de horror uit Hiroshima. Daar helpt geen enkele preventie tegen. Het einde gaat nog wat meer inhoudelijk over het Manhattan Project maar dat vond ik visueel een pak minder en paste niet echt bij de rest qua stijl. 3,0*.

Een erg sterke en audiovisueel af en toe geniale documentaire - precies zoals ik een documentaire graag zie, zonder uitleggerige voice over en al helemaal zonder talking heads. Zeker in het begin perfect mooi gedaan, met de ge-ontmenselijkte parades op een vlot muziekje. De absurditeit spat er van af. Dat niveau blijft helaas niet tot het einde zo, maar toch is de rest ook zeker goed gedaan.

De vergelijking met Koyaanisqatsi ligt erg voor de hand maar gaat ook nogal mank, in mijn ogen. Ten eerste omdat de muziek in die serie me absoluut nooit gelegen heeft, maar ook de pretentie ervan. Die zie ik in The Bomb helemaal niet, en dat maakt echt een enorm verschil.

Wellicht leuk om deze samen met Oppenheimer als double bill te zien, als echte nerdy atoombomavond. Twee heel verschillende benaderingen van hetzelfde idee - de waanzin van de mensheid.