Journey's End (2017)

De loopgravenoorlog verkeert in 1918 al een jaar in een patstelling, maar men weet dat een grootschalig offensief van de Duitsers om dit te doorbreken eraan zit te komen. Iedere soldaat bij de linies moet 6 dagen van elke maand aan het daadwerkelijke front doorbrengen, niet wetend wanneer de maelstrom van dood en verderf eraan komt. Dit is de essentie van Journey's End.

Aanvankelijk had voornamelijk De Tweede Wereldoorlog mijn interesse, maar in mijn studietijd kwam ik erachter dat de Eerste minstens zo intrigerend is, zo niet meer. Uiteindelijk zou ik er ook mijn bachelorscriptie over schrijven, meer specifiek Ernst Jüngers In Stahlgewittern (Oorlogsroes), welke een verbeelding is van het Duitse perspectief.

Maar hoeveel je ook leest, en tripjes naar Ieper en omgeving maakt, het blijft altijd wat ongrijpbaar. Wanneer het invoelbaar wordt gemaakt, ben ik doorgaans al behoorlijk tevreden. En dat doet Journey's End gelukkig. De film werd gemaakt vanwege het 100 jaar geleden zijn van de gebeurtenissen in de film, en het is de vijfde adaptatie van R.C Sherriff's gelijknamige toneelstuk uit 1928. Met Paul Bettany, Sam Claflin, Asa Butterfield, Tom Sturridge en Toby Jones is er een prima cast, de film heeft een onheilspellende score van Johann Johannsson kornuit Hildur Guðnadóttir en sfeervolle en toepassend beklemmende cinematografie van Laurie Rose (Kill List, Peaky Blinders).

Journey's End is bepaald geen actiefilm, mocht je dat aan het woord toneelstuk nog niet hebben afgeleid. De film is eerder een kalme verkenning van de gemoedstoestanden van deze mannen in de loopgraven, schipperend tussen verveling, doodsangst en plichtsbesef. Wat hen beweegt, overeind houdt, wat ze wegdrukken en hoe dit alles de manier waarop ze met elkaar omgaan beïnvloed. Pro-oorlog (vaak eerder pro-glorie) of anti-oorlog is de film dan ook niet, zoals andere titels dat soms duidelijk wel zijn: de film geeft ons simpelweg in kijkje in deze vertrekken in de loopgraven, en hoe dat is geweest voor mannen als R.C. Sherriff.

3,5*

Redelijk oorlogsdrama. Verwacht geen actieknaller met veel wapengekletter. Deze film geeft een blik voor de strijd en laat zien hoe soldaten van alle rangen en standen zich voorbereiden op een kansloze missie. Dit wordt aardig sterk neergezet door Dibb. De spanning is voelbaar, maar helaas richting het eind is de impact minder dan verwacht. Het acteerwerk is verder uitstekend. Visueel ziet de film er prima uit. 3,0

Redelijke film over een groep Britse officieren die zitten te wachten op een Duitse aanval in de loopgraven. De film speelt zich grotendeels af in de loopgraven, en je krijgt hier dan ook een aardig beeld van. Voor een oorlogsfilm weinig actie en de film concentreert zich dan ook op de onderlinge verhoudingen van de mannen. Deze wist me echter niet altijd te grijpen.

Op zich een aardige film omdat het waarschijnlijk uitermate goed de gemoedstoestand van de soldaten en dan vooral de officieren duidelijk weergeeft. Journey's end is een film die het dus wat anders aanpakt dan vele andere oorlogsfilm. Het is zeker geslaagd in een goede situatieschets te leveren. Desondanks weet de film niet meteen te overtuigen door de te bekende cast. Onbekendere namen hadden dit wellicht beter kunnen brengen omdat je sommige van de cast al te vaak in andere rollen hebt gezien. Asa Butterfield vond ik weinig geschikt als officier eerlijk gezegd maar het is een rare vlerk en dat paste op zich wel bij zijn rol. Interessant om eens gezien te hebben maar verder niet al te bijzonder.

Een film die goed laat zien hoe ellendig het was om een militair te zijn in de eerste wereldoorlog. Wreed, onpersoonlijk en levensgevaarlijk, alhoewel ik vermoed dat er weinig veranderd is, behalve dat het materiaal moderner is en het minder op het aantal mensen aankomt. Als je nagaat dat er in ongeveer 3 maanden strijd op dit kleine stukje Frankrijk, rond de 700.000 militairen sneuvelen en bij herovering nog eens ongeveer 1.000.000 man, dan krijg je een indruk hoeveel manschappen men nodig had om een oorlog te voeren! Het verhaal speelt zich af in de loopgraven in de buurt van Saint-Quentin (Aisne) in Noord-Frankrijk. Nieuw komt daaraan een luitenant van ongeveer 19 jaar oud, Jimmy Raleigh, gespeeld door Asa Butterfield. Hij denkt nog dat het een hele eer is om op het slagveld aanwezig te zijn en staat te popelen om de strijd aan te gaan met de Duitse tegenstander. Ook aanwezig is zijn vriend, kapitein Stanhope, die erg veranderd is als persoon door alle geweld wat hij tot nu toe meegemaakt heeft.

Persoonlijk vond ik dat de film een goed verhaal weergeeft, vrij realistisch blijft en goede acteurs en decor bevat.

Waardering: een 8!

Nog een weetje:

Sam Claflin die kapitein Stanhope speelt, kwam er bij familie onderzoek achter dat zijn over-over-grootvader nog gevochten heeft tijdens de eerste wereldoorlog op dezelfde plaats tijdens de laatste slag die aan het einde van de film genoemd wordt en waarbij bovenstaande aantallen militairen om het leven kwamen. (1.700.000)

87 jaar na de klassieke versie van James Whale heeft dit pacifistische oorlogsdrama veel minder impact omdat de verschrikkingen van WOI al veelvuldig onderwerp zijn geweest van uitstekende films. Wie minder bekend is met het onderwerp zal het relaas van een jonge, naïeve soldaat en zijn eerste dagen aan het front meer kunnen waarderen. Het acteerwerk is uitstekend en ook het camerawerk van Laurie Rose verdient een compliment, maar vernieuwend is dit niet.

I'm glad it's coming, at last. Sick of waiting.

Een totaal onbekende film voor mij over de loopgravenoorlog die mij ontzettende verraste. Bij aanvang door het lage cijfer gemiddelde niet veel van verwacht, toch raakte de sfeer en het drama mij onmiddellijk waarop de film eigenlijk al niet meer stuk kon.

Het verhaal moge duidelijk zijn, de laatste fase Eerste Wereldoorlog, miljoenen reeds gevallen, stress en oorlogsneurose vieren hoogtij in de hoofden en men weet van een grote aankomende aanval. Niemand die natuurlijk op dat moment in de voorste linie wil zitten, niemand die überhaupt nog slachtoffer wil worden van deze zinloos oorlog bestuurd door aristocratische heren in paleizen en kastelen die met popjes op kaarten schuiven alsof het Risk of Stratego betreft. Maar helaas...daar is toch de oproep om de voorste linie te betrekken. Van veel oorlog is er in deze film overigens geen sprake, dit verhaal betreft eerder drama en wat er in de mens speelt op degelijke momenten.

Sterk is meteen al de toon van de mannen die zingend afmarcheren met een stiff upper lip terwijl de angst in hun ogen te lezen valt. Zijn we straks de klos? De soundtrack valt daar ook meteen al op als uitstekend. De film vervolgt zich in een fraaie situering betreffende de onderkomens, loopgraven en de dagelijkse routine van eten, wachtlopen en andere kleine taken. Het is toch echter de stress en angst die de boventoon voert, wanneer de kanonnen dan een keer stil zijn maalt het hoofd door bij de wetenschap van een grote offensief. Het kan in sommige gevallen ook haast niet anders omschreven worden als een psychologische teloorgang. Wat een zenuwen gedoe, wat een kift, en hoe begrijpelijk. Het zal ongeveer hetzelfde zijn met een ter dood veroordeelde die zit te wachten op het moment om naar de elektrische stoel te lopen.

Ondertussen wordt niet vergeten de zinloosheid van de oorlog te tonen door middel van een debiele actie bij klaarlichte dag. En waarom? Om de staf te plezieren waarschijnlijk. Net als de order stand te houden mocht het grote offensief beginnen. Komt er hulp? Nee, stand houden is het enig wat telt. Afgeslacht worden voor een paar honderd meter waardeloos grond is het vereiste kennelijk.

Journey's End, heel toepasselijk 'het eind van de reis', slaagt subtiel in het brengen van de zinloze en achterlijk afslachting en achterhaalde denkbeelden die WO1 heet. Maar beter nog slaagt de film in zijn beeld van de simpele man in de loopgraaf, de man met verantwoordelijkheid, de man die de beslissing van boven af moet uitvoeren en wat dit allemaal met de mens doet. Journey's End is wat mij betreft dan ook een uitstekende film te noemen zonder toeters en bellen maar met een boeiend psychologische beeld van een geest in verval.

Voegt eigenlijk niets toe aan de bestaande collectie WOI films, ondanks de prima cast. Daarnaast mist het ook iets van urgentie.

Een ware uitputtingsslag om doorheen te komen, zeker als het geheel wordt uitgerekt tot wel 107 minuten. Regisseur Saul Dibb probeert met deze theaterbewerking aandacht voor de psychische staat te krijgen waar de soldaten mee te maken krijgen in de loopgraven tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar er kwam op mij als kijker geen greintje emotie over. Met name de afstandelijke manier van filmen en de erg onwerkelijke dialogen zijn allesbehalve overtuigend, bovendien weten de personages zelf geen moment intrigerend te worden. Het acteerwerk is aardig en de detaillering zorgt voor een overtuigende sfeerimpressie, maar de spanning en/of dreiging brandt nooit los. De eerste aanval wordt overigens dermate rommelig gefilmd en gemonteerd dat het moeilijk was om voor te stellen dat Dibb een regisseur met ervaring is. Ik heb serieus mijn best moeten doen om niet in slaap te vallen.

Sterk geacteerde loopgraven WO I film. De psychologische kant wordt sterk benadrukt. De soldaten die wisten een zekere dood tegemoet te treden. De angst moet nagenoeg ontembaar zijn geweest. De film benadrukt zoals vele oorlogsfilms de waanzin en de idiotie dat mensen elkaar dat aandoen door oorlogen te voeren ter faveure van een stelletje machtswellustelingen. Nu ook weer actueel in Oekraïne en ook in Gaza.

Dàt was pas mentale én fysieke stress! Al zien de huidige oorlogen er helemaal anders uit, aan de frontlinies moet dit ondraaglijk zijn en als men het al overleeft, moet dat een mens tekenen voor het leven! Zou iedereen moeten gezien hebben!