The Girl from the Song (2017)

Weet niet goed wat ik met deze film aan moest. Wilde steeds stoppen. te weinig echt drama. Je ziet de loop van het verhaal, het einde al mijlenver aankomen.Jo is een onafhankelijke vrijbuiter... En de afloop interesseerde me niks.. En wat een onzinnig feest met al die verklede idioten..Welk feest????Ik heb daar niks van gezien dat ik dacht"daar moet ik naar toe...wat gebeurde er eigenlijk meer dan in gekke auto's rijden en verkleed fietsen?/Trouwens het gedeelte bij het Feest, was veel te lang en voegde niks toe...Ach eigenlijk zonde van je tijd

Nogal voorspelbaar, maar wel leuk kijken in deze film die zich voor een best groot deel op het Burning Man festival afspeelt. En de liedjes die gitaarmans opvoert zijn goed gekozen en met gevoel gebracht. Het moet er misschien het moment voor zijn, maar bij mij viel de film erg goed. De cast was me niet bekend, maar zet goede en geloofwaardige personages neer. Al zijn die personages zelf misschien wat leeghoofdig en dun, dat dan weer wel.

Love Will Tear Us Apart

Leuk. The Girl from the Song voelt aan alle kanten fris aan, en de eigenzinnige stijl van Ibai Abad levert zeker het eerste gedeelte een zeer fijne film op. De chemie tussen Rainer en Berry, de eerste kennismaking, Rainer die een nummer van Joy Division zingt etc. Het kan allemaal slechter. Zodra het verhaal zich verplaats naar Nevada/Burning Man wordt het wat minder, maar de mooie beelden en de luchtige vibe vergoeden veel. Het acteerspel van Rainer en Berry blijft ook sterk. Abad durft met het einde gelukkig wat van de platgebaande paden af te wijken, en de filmtitel The Girl from the Song wordt zeer letterlijk genomen. Mooi!

Fijne frisse eerste helft. Ok, wel met een doorsnee verhaaltje, maar ook met grappige en snelle dialogen en met frisse snelle scènewisselingen. Een beetje de standaard romcom, maar dan iets prikkelender, iets speelser, iets levendiger.

De tweede helft van de film die zich afspeelt op een evenement dat Burning Man wordt genoemd, is wat surrealistisch van aard. Tegen de kleurrijke achtergrond van dit festival waar zaken als kunstzinnigheid, vrije expressie en feestvieren gepromoot worden, komen de liefdesperikelen ook in een wat surrealistische sfeer terecht. De film verschiet daar van kleur en deint mee op de trage golven van de Burning Man. Van de sprankelende frisheid uit de eerste helft is nauwelijks iets over.

Verhaaltechnisch valt er niet veel meer te genieten. Sfeertechnisch echter wel. De onwerkelijke setting leent zich er goed voor. Ook de vele long shots van de personages in de stoffige lege woestijn brengen een prachtig sfeerbeeld in de film. Gevoelens van verlorenheid, eenzaamheid en onzekerheid worden op die manier heel sfeervol benadrukt. Mooie plaatjes zijn het. De esoterische muziek eronder maakt het dramatische effect compleet. En ja, dat klinkt misschien allemaal wel heel kitscherig, maar doordat de beelden ook iets rauws blijven uitstralen is het dat niet.

De twee hoofdpersonages zijn best leuk. De nerdishe en onzekere Rainer en de verrukkelijke Berry doen het stereotypisch goed. Wel jammer, dat hun personages inhoudelijk eigenlijk vanaf de eerste kennismaking al zijn gegrondvest en onverwachte karakterontplooiing verder uitblijft. Beetje meer ontwikkeling in de karakters en in dramatisch opzicht had van mij gemogen.

Allicht tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik tot het zien van deze film nog nooit gehoord had van het Burning Man festival, terwijl dat zo op het eerste gezicht bij mij toch dierbare herinneringen oproept aan de fleurige subcultuur eind jaren 60, begin jaren 70 toen ik niet alleen jonger was, maar ook een stuk optimistischer over de toekomst.

Regisseur Ibai Abad gebruikt het kleurrijke festival als achtergrond voor de moeizame knipperlichtrelatie tussen een ietwat introverte muzikant en een vrijgevochten jonge vrouw. Een alleraardigste film, die wat mij betreft best anders had mogen aflopen.
De protagonisten —allebei nieuw voor mij— hebben mij aangenaam verrast, net als de soundtrack trouwens.