November (2017)

ziet er veelbelovend uit!

Lijkt me niet iets dat hier door de (art-house) bioscopen zal worden opgepikt, wel?

Die release datum zou moeten betekenen dat het aangekocht is, toch? IMDb zegt Cinemien

Oeh, leuk! Even in de gaten houden dan.

Klopt helemaal!

We hebben (semi-) automatische koppeling waardoor de bioscoopdata centraal worden aangeleverd.

Meestal zet ik het ook nog even in een bericht neer maar dat had ik nu nog niet gedaan.

Stijl

Ik ga hem volgende week zien. Als ik die trailer zie ben ik alleen een beetje bang dat de humor afbreuk zal doen aan de duistere sfeer.

Ik heb niet één keer gelachen volgens mij

In de wereld van November lopen fictie en realiteit naadloos in elkaar over. De fantas(ma)tische toon van de film wordt gezet als een uit de kluiten gewassen wandelende tak in de openingsscène een koe terugbezorgt bij zijn rechtmatige eigenaar. Betoverende zwart-witbeelden zijn het visitekaartje van een naarstig vreemde wereld.

In die wereld is zoveel te zien dat het verhaal lang van ondergeschikt belang blijft. Sarnet begint met fel overbelichte shots, om dan langzaam de duisternis van de Estse bossen op te zoeken. Creaties van de nacht melden zich snel en mengen zich tussen de bewoners van een dorp dat in angst leeft. Plaag en duivel hebben een ziel, een gezicht, en wie zijn eigen ziel verkoopt is zijn leven niet langer zeker.

Na een goed halfuurtje schijnt de plot van November door in de bonte mix van Estse folklore en Christelijke mythologie. Helaas bezwijkt de wat willekeurige romance onder het gewicht van de prachtige stilering: naarmate Sarnet meer aandacht aan zijn personages besteedt, gaat de magie van de nachtwereld wat verloren. Het clichématige gegeven van een dorpsjongen (Jörgen Liik) die verliefd wordt op een schone slaapster annex kasteelmuze (Jette Loona Hermanis) doet afbreuk aan Sarnets stilistische potentieel – denk vooral in lijn van Robert Eggers’ The Witch (2015).

Interessanter is dan de manier waarop een verband wordt gelegd tussen het personage van Hermanis en een onzeker dorpsmeisje (de stille minnaar van de dorpsjongen, sterk gespeeld door Rea Lest). De parallelle montage tussen de mystieke bosrituelen waaraan Lest zich waagt en de slaapwandelende Hermanis op het kasteeldak doet sterk denken aan de klassieke methoden van F.W. Murnau (Nosferatu, 1922) en Nicolas Roeg (Don’t Look Now, 1973). De film speelt met bovennatuurlijke elementen zonder dat ze daar noodzakelijk dialoog voor nodig heeft – een prettig gewin, gezien Sarnet zogezegd steken laat vallen op narratief vlak.

Wie de innemende zwart-witfotografie kan waarderen, stuit met November gemakkelijk op één van de fijnste genrefilms van het jaar. Dat de release net in het verkeerde seizoen valt, mag de pret niet drukken. Een spoedcursus folklore is wél aanbevolen.

web

NOVEMBER | CINEMIEN SPECIAL - YouTube

De film ziet er prachtig uit, is sfeervol, speelt zich af in een extreem arm en zwaar achterlijk dorpje tijdens een Duitse bezetting (die het christendom brengt) ergens in de middeleeuwen en roept herinneringen op aan (Russische) sprookjes over mysterieuze bossen en moerassen met wolven, geesten en heksen (het absurdisme van de film is in mijn ogen de typische kinderfantasie waarin alles mogelijk is en verlaat niet het kader van het sprookje). De film weet echter nauwelijks het niveau van zo’n kindersprookje te ontstijgen en komt uiteindelijk diepgang en/of spanning te kort om echt indruk te kunnen maken.

Op visueel vlak zeker een mooie film. Het zwart/wit paste uitstekend in dit middeleeuws Ests sprookje maar het duurde allemaal wat te lang. Op die oude lelijke dorpsbewoners raakte ik op een gegeven moment behoorlijk uitgekeken en van het verhaal moet deze film het van mij zo wie zo niet hebben. Zeer verrukkelijk daarentegen vond ik de verschijning van Liina, een zeer mooie jonge vrouw. De onderwater scène met haar aan het einde vond ik een van de mooiste in deze Estse film. Ook zeer mooi trouwens vond ik de beelden met de "Grote Boze Wolf", maar ja, wolven doen het voor mij altijd goed in dit soort sprookjes.

3.5*

Helaas niet echt aan mij besteed. Buiten de mooie zwart-wit beelden heb ik nergens echt van kunnen genieten. De traagheid en het absurdisme stonden me behoorlijk tegen. De setting van een mistig donker bos spreekt me enorm aan, maar nergens voelde het onheilspellend of spannend. Hier had meer ingezeten.

Prachtige beelden en ik hou van absurdisme ?

Hier ben ik blind in gegaan en daar heb ik geen spijt van. Wat een verassing. Dit is voor mij de eerste film die ik zie uit Estland en dus de eerste film van Rainer Sarnet. Mijn interesse in zijn werk is zeker gewekt!

Vanaf de opening gelijk heerlijk bizar; we zien hoe een “kratt” (huisgemaakt wezen, een ziel verkregen door de “duivel”) een koe meesleurt uit een stal en als een soort helikopter over de bossen vliegt. Ja dit is een opening waar ik van houd, totaal bizar, en nog mooi gemaakt ook.

November vertelt een verhaal over een arm dorp aan de voet van een oud adellijke landhuis, bewoont door een rijke baron en zijn dochter. In tegenstelling de arme dorpelingen waarvan enkele hun heil vinden in het maken van een pact met de “duivel”. We volgen vooral Liina, een jonge vrouw hopeloos verliefd op de jonge Hans. Die er alles voor over heeft zijn hart te overwinnen. Wat volgt is een bizar sprookjesachtig, hilarisch en bij vlagen angstaanjagend verhaal over folkloristisch rituelen, bijgeloof en onbeantwoorde liefde.

Wat de film vooral veel karakter geeft is de cinematografie. Die is namelijk beeldschoon. Prachtig geschoten in zwart wit in de sfeervolle bossen van Estland, wat herinnerd aan films van Bella Tarr, Nosferatu (1922) , en recentelijk The VVitch. Vrij donker, scherpe contrasten, onheilspellend en grauw.

Ondanks het duistere karakter van de film was het een verassend humorvolle ervaring. De avonturen van de dorpsbewoners waren vaak zo absurd dat ik bijna de hele film een genietende glimlach op m’n gezicht had. Ook de poëtische en soms ietwat melodramatische liefdes perikelen waren zowel betoverend als grappig. De acteer prestaties waren wat over de top, maar dat droeg alleen maar bij aan de absurditeit van het geheel. Vooral de “duivel”, die helaas maar kort in beeld kwam, vond ik erg humoristisch.

De muziek was erg sfeervol en paste goed bij de sferische zwart wit beelden. Klassiek en onheilspellend, niet bombastisch of overdreven. Precies de juiste toon.

Mijn enige minpunt was de speelduur. Niet dat de film perse traag is, in tegendeel. Er zit een goed tempo in. En door het onvoorspelbare karakter van de film blijft het boeien, als de film wat inzakt gebeurt er weer iets totaal absurd waardoor je interesse weer is gewekt. Echter heb ik toch het gevoel dat men hier en daar wat had kunnen snijden.

Erg genoten van deze film!

Ik heb hard mijn best gedaan om er iets geweldigs in te zien, maar tevergeefs. Het soort absurdisme dat bij mij alleen ergernis opwekt. Enkele aardige z/w shots begeleid door iets wat op Arvo Part lijkt waren de schamele hoogtepunten.

2*

???

Zoals hierboven iemand al aangaf was de film net iets te lang om de hele speelduur te blijven boeien, maar met qua sfeer (mede dankzij een uitstekende soundtrack, die me aan Svidd Neger deed denken) zat het erg goed. Mooi om te zien hoe de absurde, en soms platte, humor met serieuzer drama gecombineerd werd. Knap ook dat ondanks de weinige uitleg het plot duidelijk te volgen was.

Humor? Kun je mijn geheugen opfrissen, want ik heb geen humor kunnen ontdekken?

Wat me zo te binnen schiet: trouwen met een varken, het sarcastische snuiven en wuiven van Dieter Laser, de pest en de twee konten, het knikkende varken, de dialoog over dat alles op Estse bodem aan Esten toebehoort. Toegegeven, het zijn grappen zoals in een standaardkomedie, maar niettemin werd er in de zaal nu en dan flink gegniffeld om de absurde situaties.

Ik bezocht de film November in juni, niet in het minst omdat ik in november jarig ben en dan dus te druk met het voorbereiden van de festiviteiten. Prima filmpje, moet ik zeggen. Ik genoot geweldig van de personages, de fotografie, de soms snoeiharde overgangen, de maffe vondsten. Met name de/het kratt zal ik mij nog lang heugen. Een jaar of zes, schat ik.

De/Het plot deed er wat mij betreft niet zoveel toe; het ging om de sfeer, om de wereld die werd neergezet. Dat was heel knap gedaan. Op de een of andere manier werd ik er niet helemaal ingezogen. Dan had de score nog hoger kunnen uitvallen. Ondanks de afstand tot het filmdoek zat ik met een grote glimlach te kijken. Er zat ook een poepgrap in. Dat is sowieso altijd leuk.

Even absurd als bloedmooi gothicnoircomedysprookje. Uniek geval.

Donker, absurdistisch liefdessprookje, waarvan ik niet zo snel weet wat ik er nou van moet vinden. De sfeer sprak me wel aan en er waren ook enkele komische momenten. Maar verder... Ik mis denk ik te veel op het gebied van folklore

Een niet al te snuggere boer krijgt advies om een 'liefdesgerecht' te maken van zweet, ossenhaar en uitwerpselen... en hij volgt het advies nog op ook! In Estland rolt men wellicht over de grond van het lachen bij dit soort scènes, maar ik kon alleen maar meewarig m'n hoofd schudden en me bijna hardop afvragen waar het allemaal op slaat. Ik vermoed dat er meer pogingen tot humor zijn dan ik heb kunnen ontwaren, maar grappig is dit allerminst. Het rommelige verhaal betreft de bewoners van een armoedige boerengemeenschap in vroeger tijden, die deals maken met de duivel en in ruil daarvoor een 'Kratt' krijgen waarmee hun diepste verlangens worden verwezenlijkt. Prachtig gefilmd en de openingsscène is fenomenaal, maar mede door een keur aan onsympathieke en slecht uitgewerkte karakters, alsmede door de abrupte verandering van toon, wordt het eerst verwarrend en uiteindelijk ronduit afstotelijk. Komt wel in aanmerking voor de titel 'meest bizarre verkrachtingsscène ooit', maar dat is zeker geen aanbeveling...

Uniek filmpje. Kon me tijdens het kijken niet de gehele speelduur boeien, maar dat ik weinig ken dat er op lijkt, spreekt in het voordeel. Even laten bezinken, voor nu 3*

Vond het helaas ook veel te kolderiek en nietszeggend. Buiten het einde om dan, daar greep de film me ein-de-lijk wel enigszins.

Zelden zo iets debiels gezien, een wandelende -en kwaad sprekende- bezem die een kalf op stal gaat zetten? Waar is de uitgang? De groeten!

Geweldige film, verveelde geen moment. Ik hoef bij films niet altijd precies te weten wat of waarom iets gebeurt. Dat is juist wat me pakt. Deze film is als een sprookje, een lelijke wereld die daarom juist mooi wordt. Erg van genoten. 4 sterren.

Deze film zit bij Cinemien, gaat deze film nog een dvd/blu-ray release krijgen?

Tja hoe beschrijf je dit nu weer?

In de eerste plaats is het een tragische liefdesverhaal over twee boerenjongeren, Liina en Hans. Zij smoorverliefd op hem, hij alleen geïnteresseerd in de elegante barones die in een vervallen landhuis verderop woont. Echter klutst regisseur Rainer Sarnet; folklore, sprookjes, magie, bijgeloof en christelijke religie door elkaar in dit – ja, wat is het eigenlijk?

Beeldschoon gefilmd en behoorlijk absurd, Misschien ook omdat we niet bekend zijn met Estse folklore.(ik niet in ieder geval) In feeërieke zwart-wit beelden volgen we een arme negentiende eeuws Estlandse boerengemeenschap waarin iedereen vooral bezig is z’n eigen hachje veilig te stellen.Soms lijkt het een nachtmerrie en soms een sprookje.Een deel van die cast bestaat uit gewone mensen van het Estse platteland en dat resulteert in onvolmaakt, gerimpeld, met slechte tanden gezichten. Ook is er de duivel, komt de Pest in verschillende vormen, een plaatselijke heks en op Allerzielen komen de doden tot leven om de sauna te gebruiken en in kippen te veranderen. Maar het hoogtepunt van alles zijn de amorele wezens, Krats genaamd, gemaakt van huishoudelijke attributen en die hun ziel van de duivel krijgen in ruil voor die van hun maker. De film is een visueel toverachtig mengsel van donker en licht maar net dat vleugje magie waardoor de film je echt raakt, ontbreekt.