Fallen Stars (2017)

Tragikomische praatfilm.

Wat het praten betreft is dat trouwens niet altijd in letterlijke zin. Communicatiefilm zou een beter woord zijn. Praten is niet de sterkste eigenschap van de eenzame en sociaal onaangepaste hoofdpersonages. In de dialogen met anderen worden zij overschaduwd door hun gesprekspartner. En hoewel vol woorden, zijn deze dialogen in feite nietszeggend in hun betekenis. De hoofdpersonages hebben er in ieder geval geen voeling mee.

De nietszeggende of bijna woordeloze dialogen die de hoofdpersonages, tijdens hun onhandige pogingen om nader kennis te maken, met elkaar voeren hebben vreemd genoeg wel impact. Als overbrenger van hetgeen dat niet of heel moeizaam wordt gezegd, dient het nonverbale beeld. Op al die stille en ongemakkelijke momenten vertellen de beelden de boodschap. Hoe ongemakkelijk of onmogelijk de gesprekssituatie ook is, er worden tussen de beide personages met overtuiging en kracht 'woorden gewisseld'. Boeiend wel.

Acteertechnisch is het niet heel goed. Er wordt af en toe opvallend houterig geacteerd. Het mag de pret niet drukken, want de personages en het absurdistisch getinte verhaal zijn op een vreemde manier best leuk. De ontwikkeling van de vriendschap is leuk om te volgen. Het verloop is niet alledaags. De combinatie van beide hoofdpersonages past niet, maar toch past het. Klinkt raar en dat is het ook.

Een film waarin de interactie tussen twee eenzame zielen centraal staat, lijkt saai maar dat is deze film toch niet. 'Fallen Stars' is op een nietszeggende manier juist erg boeiend. Er gebeurt niet veel, maar op een bepaald niveau ook weer wel.

Heb een leuke en humoristische film gezien.