Anchiporuno (2016)

Verrassend.

En Cikx kan trots zijn, want na My First Sony, heb ik nu ook eindelijk mijn eerste Sono gezien. Wow. Wat een ervaring. Net als je denkt dat je het trucje nu wel kent, trekt Sono het tafellaken onder je vandaan. Fijn setdesign en camerawerk, een prikkelede beschouwing van rolpatronen, (vrouwelijke) seksualiteit in de ogen van de man, en van alles nog meer waarvan ik te weinig afweet omdat ik de cultuur en Japanse cinema niet goed genoeg ken. Slant noemt een aantal zaken, maar ik zou graag een echte analyse lezen en ben ook wel benieuwd naar wat meer woorden van OH over deze film. Komt er nog een uitgebreide review?

Hoe het ook zij, mijn eerste Sono kan ik dus nog niet helemaal plaatsen, maar hij was bijzonder smakelijk en ik ga zeker meer van de man zien. Die laatste scène, schitterend.

Ik begrijp tevens dat de film een onderdeel is van een geplande revival van Nikkatsu’s Roman Porno division. Echt bekend ben ik daar niet mee, en ik heb misschien 2 Pinku films gezien. Wat ik lees is dit wel de meest gelauwerde, maar ik ga Kaze ni Nureta Onna (2016) ook een kansje geven, denk ik.

4*

Sono doet het toch maar weer.

Had er vooraf misschien niet zoveel vertrouwen in. Het imago van de pinku is mij niet onbepend en voor jong talent is het waarschijnlijk een interessante optie, maar de films zelfs zijn zelden echt het kijken waard. Maar Sono op zo'n moment aangekomen waar hij eigenlijk elke film interessant kan maken.

Het lage budget is er in ieder geval vanaf te zien. Visueel geweldig. Ook de soundtrack is goed (maar erg typisch voor Sono) en zelfs het acteerwerk is op niveau. Ook niet altijd het geval in dit soort films. Ondertussen al 3 van de 5 gezien en deze springt er in ieder geval dik bovenuit.

Verder natuurlijk leuk dat Sono net deze film kiest om wat vraagtekens bij de hele misogene storm in een glas water te zetten, de eindscene vond ik misschien nog wel het leukst van de hele film. Maar wie gewoon voor de gewoonlijke Sono weirdness komt, wordt hier ook dubbel en dik op z'n wenken bediend.

4.5* en een uitgebreide review

Pure kunst. Hoe moet ik dit filmpje anders noemen. Het verhaal doet er eigenlijk niet toe. De ondertiteling kun je daarom ook beter weglaten. Doet alleen maar afbreuk aan dit schitterend vorm gegeven erotisch werkje dat op visueel vlak om in te lijsten is. Ook lekker sadistisch af en toe en Sono schuwt het bloot niet. En die Ami Tomite in de rol van Kioko mag er best wel wezen. Ook het einde vond ik zeer gaaf en de klassieke muziek van Offenbach en ik dacht Pachelbel paste er uitstekend bij. Anchiporuno dat met zijn 76 minuten niets te kort of te lang duurde beschouw ik toch wel als een van de fraaiste films van Sono.

4.5*

Voor een pinku weinig erotisch, maar wat is deze film ondanks dat ontzettend prikkelend. Audiovisueel wel te verstaan.

Vanaf het begin is het duidelijk dat deze film bijzonder fraai gestileerd is getuige de lichtval en de kleuren waarin de kamer waarin de film zich grotendeels afspeelt geschilderd is. In dit eerste gedeelte zijn de personages behoorlijk uitvergroot; zo doet de hele entourage rondom het interview mij ook denken aan Helter Skelter, zo heerlijk decadent iedereen overkomt. Alleen vond ik het jammer dat de hoofdpersone duidelijk aan het overacteren was.

Dit blijkt echter de bedoeling te zijn, zodra op een gegeven moment rollen omgedraaid worden en er flink met realiteit gespeeld wordt. Ik vind dit altijd heel erg interessant, en ondanks dat ik dit trucje al meerdere malen heb gezien, blijft het goed smaken. En terwijl realiteit en film door elkaar lopen wordt op interessante wijze de psyche van de hoofdpersone ontleedt. Uiteindelijk blijkt de film behoorlijk feministisch te zijn, waardoor ook duidelijk wordt dat de film aan kracht had ingeboet als het erotischer was geweest.

Wat mij betreft een goede keuze dus en zoals eerder gezegd is er genoeg dat de zintuigen stimuleert, want terwijl het begin dus al visueel erg de moeite waard was, gaan aan het einde de registers helemaal open, eerst in de vorm van de belichting die de hele kamer lijkt te vullen en uiteindelijk de magistrale verfregens.

Zoals vanouds bij Sono veel klassieke muziek, waarover je me zelden hoort klagen en ook hier niet. Sono's eerdere films bevatten vooral veel Beethoven, die hier ook kort voorbij komt met de Moonlight Sonate. Opmerkelijk is dat hij ook het veel onbekendere derde deel de revue laat passeren. Verder komt ook de 1e Arabesque van Debussy voorbij, maar het hoofdthema van de film is Offenbachs Barcarolle. In ieder geval passen alle werken wonderwel goed bij de film, ofwel vormen ze een mooi contrast met de beelden.

Kortom, een film waarin alle elementen zitten die Sono zo'n interessante regisseur maken, en visueel lijkt hij ook alleen maar beter te worden. Voor deze film zit het maximum er nog niet in, maar voor een volgende film zit het voor mijn gevoel er wel aan te komen. 4,5*.

Als ik heel eerlijk ben is dit eigenlijk helemaal niets voor mij, omdat ik mij in films doorgaans aangetrokken voel door iets wat tenminste lijkt op een verhaal. Zoals wel vaker bij Sono is dat hier maar bijzaak. En als ik opnieuw heel eerlijk ben, heb ik het deze keer eigenlijk nauwelijks gemist. Want ik heb geboeid (of was het uit nieuwsgierigheid?) zitten kijken naar dit kleurrijke, bizarre schouwspel, fraai omlijst met mooie klassieke muziek. Fascinerend in zijn absurdheid, meeslepend in zijn choquerende brutaliteit.

Ik heb te weinig inzicht in en ervaring met Japanse cinema om Sono’s bedoeling met deze film te kunnen duiden. Dat doet er verder niet toe, het was in meerdere opzichten een onderhoudende belevenis, zoals ik dat eerder ook ervaren heb met zijn Ai no Mukidashi en Koi no Tsumi.

Matige film waarin een modester in haar appartement wordt geïnterviewd. Voor mij grotendeels onnavolgbaar (behoorlijk wat symboliek waarvan mij de betekenis ontgaan is). Visueel valt er wel wat te genieten met mooie kostuums en felle kleuren (vooral de finale met het verf). Ook het spelen met de realiteit levert wat vermakelijke momenten op.

Volstrekt bizarre film waar de kennis van de Japanse cultuur mij te onbekend is om alles überhaupt te begrijpen, maar ik heb me wel kostelijk vermaakt. De film is ook kort en dat helpt dan ook daarbij. Het is gewoon genieten van de soms vreemde situaties maar vooral het heerlijke kleurgebruik. Felle kleuren, maar ze ogen zacht en daardoor niet kitscherig. Mooi ondersteund door bekende westerse klassieke muziek. Acteerwerk valt dan wat tegen - dat geschreeuw heb ik weinig mee- en doet wel enig afbreuk aan de score. 3,5*.

Dit genre films zal me nooit helemaal liggen vrees ik, maar de stills trokken me wel aan. Het is inderdaad niet helemaal een film voor mij, maar ik moet best wel erkennen hoe mooi de film gemaakt is. Heerlijke kleuren en beelden met passende muziek. Het maakt in elk geval veel goed. Het geheel schittert ook in de eenvoud. Daardoor is dit best wel een goeie film geworden.

Sion Sono, de ene keer een hit, de andere keer een miss. Al is het nooit volledig miss gelukkig. Antiporno vond ik maar een vaag filmpje eigenlijk. Zo'n beetje de gehele film speelt zich af op één locatie met slechts een handjevol acteurs, maar halverwege was ik toch een beetje de draad kwijt. Al heb ik het gevoel dat dat niet het belangrijkste is geweest.

Want audiovisueel is de film erg sterk. Veel felle kleuren en slimme camerastandpunten zijn er gebruikt waardoor je toch geboeid blijft, ondanks dat het zich tussen vier muren afspeelt. De hoeveelheid naakt zonder dat het porno wordt is ook goed te behappen natuurlijk, evenals de sadistische scenes. De woede-uitbarstingen van Kyoko vond ik af en toe tegen het irritante aan geacteerd, maar dat zal er wel bij horen.

Als er een dubbele laag in de film zit zie ik hem niet. Ik denk vooral terug aan deze film met veel kleurrijk naakt in mijn hoofd. Maar als geheel, ondanks de korte speelduur, vond ik het allemaal net wat minder spannend dan de meerderheid hier.

Ik zag nog niet te veel films van Sion Sono, maar wat ik wel al van hem zag past best in het rijtje van eigenaardig en bijzonder. Fascinerend ook, zeker deze Anchiporuno. Visueel erg mooi gedaan, zeker die openingsscène met die gele wazige haast dromerige printen. Sprookjesachtig zelfs.

En dan het vrouwelijk naakt van de aantrekkelijke Ami Tomite. Liefhebbers van een beetje meer zijn eraan voor de moeite. Verder dan dit gaat het niet. Een film die zich afspeelt op één locatie en het is eigenlijk deze locatie zelf - ook op het einde met de verf - dat me aanzette om de film te blijven boeien, wat op zich al bizar is. Visueel is het een knappe film, met zoveel zorg, detail en liefde gemaakt. Dat straalt er vanaf.

Inhoudelijk was het wat moeilijk en vager om te volgen. Het is onder meer wellicht een statement tegen de (Japanse) porno-industrie, maar veel verder kom ik niet. Wat vreemde scènes passeren de revue zoals die onderwerping bijvoorbeeld, maar dat maakt het wel interessant.