Cargo (2017)

Film verdient de vier sterren van de Volkskrant absoluut niet. Zeer matig scenario, waarin weinig duidelijk wordt gemaakt over de voorgeschiedenis. Zo zie je grootvader nog aan het roer en zo is grootvader plotseling van boord verdwenen. Er wordt bedroevend vlak geacteerd door mannen met doorgroefde gezichten en baarden die voortdurend somber kijken; ze hebben maar twee gezichtsuitdrukkingen (somber / boos). Er wordt weinig gesproken en weinig emotie getoond. Tenenkrommend is de scene waarin de zoon aan zijn stervende in coma liggende vader bekent dat hij de relatie van zijn leven heeft gevonden en voor de 'venten' gaat. Het einde van de film is broddelwerk waarbij Robert, een vriend, wordt vermoord en de schipper uit de schulden komt door een stel vluchtelingen over het Kanaal te zetten, waaronder de (homoseksuele) relatie van de zijn broer. Cliché acteerwerk. Eind goed al goed! EEN ster is al te veel.

Veel donkere dramatiek zonder enige serieuze verhaallijn die de lading op deze wijze kan rechtvaardigen. Het lijkt makkelijk te willen scoren en het deed me dan ook vrij weinig. Zelden zo'n inhoudsloze dramatiek gezien. Respect dat mensen zoiets kunnen genereren. Er zal vast een markt voor zijn, maar ik val er niet voor. De subplots waren ook vrij ver gezocht echt een ratjetoe donkere materie, bah.

Al die willen te kaap'ren varen moeten mannen met baarden zijn

Ik ben altijd wel te vinden voor een filmfestival en hoewel ik vorig jaar niet tot in Oostende ben geraakt, vielen de positieve geluiden rond de openingsfilm me wel op. Die openingsfilm was uiteraard Cargo en eerlijk gezegd stond ik een beetje kritisch ten opzichte van die waardering. Een film over Oostendse vissers ging het logischerwijs wel goed doen in Oostende en ik was nog altijd van plan om hier in korte tijd eens voor te gaan zitten. Uiteindelijk duurde het allemaal iets langer dan verwacht, maar gisteren was het dan eindelijk zover.

Wat direct opvalt in dit regiedebuut van Gilles Coulier is dat hij bovenstaand stukje uit een kinderliedje nogal letterlijk heeft genomen. Werkelijk elke visser loopt wel rond met een serieuze baard en het had me dan ook niet verbaasd mocht de jonge Vico halverwege de film ook nog baardgroei ging krijgen. Klein detail uiteraard dat verder geen invloed heeft op de film. Wat wel invloed heeft is de grimmige en grauwe sfeer die Cargo uitstraalt. Ik ben best wel te vinden voor een donkere en zwaarmoedige film maar hier zit geen greintje licht in. Bijna letterlijk en figuurlijk trouwens en daardoor geraak je op den duur wat afgestompt qua plot. Het helpt ook niet dat Coullier met film niet echt weet te kiezen welke richting hij nu eigenlijk uit wilt gaan. Een familiedrama, een misdaaddrama, ... Hij probeert wel een aantal verhaallijnen te combineren, maar bijvoorbeeld de romantische escapades van Francis komen niet tot hun recht.

Wel een geniale zet om Sam Louwyck en Wim Willaert als broers te casten. Je gelooft het meteen en met Sebastien Dewaele wordt er een geloofwaardig trio neergezet. Alleen jammer dat geen één van de drie er in slaagt om dit wat naar een hoger niveau te tillen. Daar zijn een aantal redenen voor, maar ook hier is het vooral het plot waardoor het schip spreekwoordelijk zinkt. Je voelt dat er in het verleden strubbelingen tussen William en zijn broers zijn geweest, maar die eerste wordt opeens een koelbloedige killer? Het slachtoffer van dienst is Josse De Pauw en hoewel dat één van mijn favoriete Vlaamse acteurs is, is hij hier niet op zijn plaats. Toffe bijrol trouwens ook nog van Roland Van Campenhout als de vader van de drie hoofdrollen. Niet meteen een uitgebreide rol, maar het past hem wel.

Zit veel goeds in, dat wel. Oostende wordt mooi in beeld gebracht en Coulier toont een aantal indrukwekkende shots, het evenwicht is echter ver te zoeken. Met Louwyck, Willaert en Dewaele heb je wel een degelijke cast, maar ook zij gaan ten onder aan boze blikken en opgekropte emoties. Ik vrees dat de positieve geluiden voor een groot stuk te wijten waren aan het feit dat Cargo het thuisvoordeel had. Geen slechte film, maar ook niet het meesterwerk dat er toen van werd gemaakt.

3*

Had er toch wat meer van verwacht.

Het idee van de liefde voor het schip en de zee en de als vanzelfsprekende opvolging van vader op zoon zit er wel duidelijk in verwerkt, maar het verhaaltje wordt toch wat onsamenhangend gebracht en eigenlijk is het toch wel een tijdje aanmodderen, zonder echt sterke karakteruitdieping.

Echt spijtig want Sam Louwijck, toch al internationaal gekend, en ook Wim Willaert, populair in Vlaanderen, en Sebastien Dewaele, de man van "Preuteleute" die Oostende soms de hemel in zingt, waren wel aantrekkingspolen en aan hen ligt het ook niet.

Cargo heb ik wegens tijdsgebrek gemist in de bioscoop. Nu kwam het er toch van. Cargo is een rauwe degelijke Belgische productie over het harde Oostendse vissersleven. Een film over drie broers uit de lage arbeidersklasse. Vrij realistisch voorgesteld waarbij emotes ondergeschikt zijn en waar de drie broers aan praten een broertje dood hebben.

De acteurs doen het goed. Zowel Wil Willaert, Sam Louwyck als Sebastien Dewaele kennen elkaar van de populaire reeks “Eigen kweek”. Ook Josse De Pauw vertolkt nog een leuk rolletje. De vissers zijn traditioneel uitgerust met stevige torso’s, wilde baarden, veel sigaretten en tattoos. Deed er eigenlijk een vrouwelijk personage mee? Ik dacht het niet.

Centraal staat de zorg van de palliatieve vader en de financiële zorgen om het hoofd boven water de houden. Hoewel er veel liefde is voor de jonge Vico had ik er veel compassie mee. Zo eenzaam en tevens emotioneel flink in de knoop, maar niemand die hem hier echt begreep. Het vissersbestaan wordt erg pessimistisch voorgesteld. Het verhaql evolueert en verandert halfweg de film van onderwerp. Liefde en misdaad bvb komen tot uiting, maar dit is niet altijd geslaagd.

Desalniettemin een geslaagd debuut van Coulier voor een film die terecht aansloeg in België (Oostende), maar net te weinig bereik heeft gekend om een écht succes genoemd te worden.

Deze ook eens geprobeerd en zonder verwachtingen eens bekeken en het was niet mis, maar ook niet veel meer. Niet zo'n slecht verhaal, maar de uitwerking kon misschien wel wat beter.

De cast deed het wel niet slecht en verder zag het er wel goed uit.

De extra's op de dvd waren ook het vermelden niet waard.

Een wat aparte film door het onderwerp. Niet erg alledaags maar het jammere is dat het allemaal nogal weinig uitgewerkt wordt.

Het gaat zelfs zover dat we enkel adhv een tattoo te weten komen wie de vader is van de kleine Vivo? De film wilt wat teveel, zeker het subplot met Wim Willaert en zijn geliefde Said is een misser voor de film. Ook moet iedereen een dikke Kerstmanbaard hebben om blijkbaar een geloofwaardige visser te zijn.

Coulier wilt wat teveel in korte tijd doen en zijn film krijgt hierdoor wat te maken met een lichte identiteitscrisis. Het had beter enkel en alleen over de visserij gegaan. Waarom gaat het zo slecht, hoe gebeurt de visvangst, hoe verkopen ze, hoe gaan ze om met concurrentie? Hoe zien ze hun vader zodat zijn dood meer impact zou hebben gehad. Nu lag de arme stakker een halve film in een ziekenhuisbed wat te ademen.

Heel jammer dat de film niet meer bij de kern blijft in plaats van nodeloze zijverhalen te vertellen. Hier had zeker meer in gezeten.

Koppigheid en starheid van mannen levend van de visserij in beeld gevangen, vastgeroest in de oude patronen wellicht op de meest duidelijke manier zichtbaar bij de groep mannen die bij het sterfbed van de vader oude verhalen ophalen. Triest gevangen in hun eigen problematiek, nauwelijks bij machte tot werkelijke communicatie. Goede acteurs had nog wat meer diepgang mogen hebben.