The Immortal Life of Henrietta Lacks (2017)

Niet wat ik had gehoopt. Het verhaal, gebaseerd op het boek van Rebecca Skloot, leek me interessant maar het viel wat tegen. Het draait namelijk niet zo zeer om Henrietta zelf maar meer om haar dochter die samen met een journaliste het verleden van haar moeder, wier kankercellen wereldwijd worden gebruikt voor onderzoeken, probeert te achterhalen. Het einde vond ik wat slapjes. Oprah doet haar best maar ik vond het soms wat te veel van het goede, gelukkig zet Rose Byrne haar rol wat geloofwaardiger neer. Verder wel een aardig geschiedenislesje, ik had er nog nooit van gehoord.

Als film ben ik er niet zo kapot van eerlijk gezegd. Misschien dat daarbij meespeelt dat Oprah me al nooit zo gelegen heeft, en dat ik haar dan misschien daardoor wat minder gauw mooi spelen vind. Moeilijk om je daar los van te maken, en ze overheerst de film volledig - Rose Byrne is wat sterker in haar rol, maar wordt volstrekt overspeeld. Hoeveel valt soms pas op als Oprah buiten beeld is.

Maar het verhaal is dan wel boeiend genoeg, en deze stijl die voor zover ik dat even denk te begrijpen erg dicht bij de werkelijkheid blijft zonder meteen een documentaire te worden werkt best goed. Zonder daarmee in het ethische debat een keuze in te nemen, en dat is denk ik ook de beste manier om daar een discussie over aan te slingeren. Het is me nogal wat, als de halve medische wereld aan het prutsen is met de cellen die uit je moeder afgeleid zijn - en als dat dan nog met enig respect en eerbied zou gaan, maar dat is toch ook bepaald anders. Schofterig is echt niet een te groot woord, zoals ik het zie.

Het blijft jammer dat Oprah met haar productiestudio Harpo ontzettend interessante projecten eruit weet te pikken (vaak met een diverse, zwarte cast) maar er vervolgens films van maakt die meer bij Hallmark passen dan bij HBO. 'The Immortal Life of Henrietta Lacks' (2017) vormt daarop geen uitzondering: het is gezapig en voorspelbaar; cinematografisch of qua narratief wordt er nauwelijks iets met het materiaal gedaan; en het acteren van Oprah Winfrey zelf staat bol van het schmierwerk en de overacting. En het ergste is dat voor een verhaal over een vrouw die bewust uit de geschiedenisboekjes wordt geschreven, er hier opnieuw de vreemde keuze is gemaakt om haar verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van een witte Rose Byrne. Henrietta Lacks had een film over zichzelf verdiend.

Ik had nog nooit over deze dame gehoord, maar het was wel eens interessant om deze film gezien te hebben. Oprah Winfrey kwam wel soms wat over als overacting, ofwel was die mevrouw gewoon zo.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.