The Last Shaman (2016)

Heh.

Als inkijk in een zeer vreemde wereld is dit op zich nog wel een redelijke docu. Beetje exotisch, beetje mysterieus, compleet gestoord. Genoeg stof om een interesssante documentaire rond op te zetten. Maar dat gebeurt niet.

Want eigenlijk is het gewoon een ego-document, over iemand's reis doorheen deze obscure wereld. En dat gejengel van een door zichzelf geobsedeerd persoon vind ik dan weer helemaal niet zo boeiend. Al helemaal niet wanneer het regelmatig aanvoelt als een overgeregisseerde film. Nu heb ik er op zich niet zo heel veel tegen dat een docu wat opsmuk krijgt, maar ik vraag me af of dat dan net bij deze docu nuttig was.

Die opsmuk is ook geregeld nogal doorzichtig, met wat typische "hallucinante" cinematografie en montage tijdens de behandelingen met allerlei vreemde plantjes. Maar een Noé is aan deze regisseur ook niet verloren gegaan. Had liever een wat objectievere weergave gezien van dit onderwerp, in deze vorm stelt het allemaal niet zoveel voor en krijgt de geloofwaardigheid van de gehele opzet ook een stevige deuk.

1.5*

Deze man zegt in de eerste 10 min best vaak you know, you know. En dat is you know, best vervelend als je erop gaat letten, you know. Hij is depressief en gaat op reis om te kijken of er nog iets is voor hem om te leven. Lijkt me een ingewikkelde opdracht met een cameraploeg bij je. Hij is een bit heavy on the hand, maar maakt wel bijzondere dingen mee. Wat ik dus niet meer hoef, want ik heb het al op Netflix gezien.

Een weetje: naar het blijkt een film van het productiebedrijf van L. DiCaprio

Een docu deel heel duidelijk laat zien waar de reguliere GGZ tekort schiet als het gaat om depressie behandelingen. De nabijheid en betrokkenheid van de sjamaan vertegenwoordigt hier een veilige haven waar er ruimte is voor oude pijn en opgekropte woede om tot uitdrukking te komen. Of je dat nou wel of niet met geestverruimende middelen doet is dan nog niet eens zo heel erg interessant.

Zijn monotone stem maakt het luisteren niet fijner op. Eerste helft tot de afzondering is niet om door te komen. Vreselijke Amerikaans gewauwel. Het meest dat mij aangreep. Was de sjamanen eigenlijk hufters zijn. Snap ook wel dat zij dollar tekentjes zien in het faciliteren van Ayahuasca.

Dit is echt éxact wat ik net wou opschrijven. Dit is idd een hele egocentrische ‘documentaire’. Het gaat niet om ayahuasca, er komt ook vrijwel niemand aan het woord. Behalve als het over hem gaat!

Wat een gemiste kansen. Over ayahuasca. Over de commercie. Over die gekke Amerikaan. Over de NGO (dubbel gemiste kans).

' Egocentrische documentaire?' Dat mag toch, het gaat toch over hemzelf! Kan de verwachtingen van de maatschappij en zijn ouders niet aan. Slikt pillen, elektroshocks om het toch waar te maken. Vlucht uit de psychiatrische kliniek en zoekt heil in ayahuasca.