The Last Word (2017)

Matige film waarin een oudere vrouw een schrijfster de opdracht geeft om haar overlijdensbericht alvast te schrijven. Enigszins vergelijkbaar met het betere Starlet.. Het verloop van de relatie tussen de twee vrouwen is nogal geforceerd en daardoor minder oprecht vergeleken met de eerder genoemde film. Vervelend wordt het niet, en uiteraard is het leuk om de inmiddels ruim 80-jarige Shirley MacLaine aan het werk te zien hier. Net geen 3.0 sterren.

De Amerikaanse feelgood fabriek spuwt de gelijknamige films aan de lopende band uit. Af en toe pak ik er eens eentje mee. Gewoon omdat het lekker is. Het is lekker om gedachtenloos mee te leven met onvoorstelbare samenlopen van omstandigheden, met onvoorstelbare staaltjes van medemenselijkheid en met onvoorstelbare vormen van ontroering en gelukzaligheid. Het is suikerzoete kauwgom. Even lekker, maar zonder veel nasmaak. Het is gemakkelijk kijkvoer dat blijkbaar invulling geeft aan een bepaalde emotionele behoefte ofzo. Het is onschuldig vermaak. Het is slechts zo nu en dan. Vaker moet ook niet. Overkill moet worden gemeden. Bij teveel gaat de functionaliteit verloren en is het niet meer lekker.

Deze is lekker. Alles klopt. De lach, de traan, de levensles, de tegenslag, de overwinning, het onvermijdelijke brokje romantiek. Onvoorstelbaarheid en voorspelbaarheid vieren hoogtij. Het kijkt prettig weg.

Er wordt ook nog eens heel behoorlijk geacteerd. Seyfried en MacLaine doen hun uiterste best. Hun personages hebben nauwelijks enige connectie met het echte leven, maar dat is aan het acteerwerk niet af te zien. Dat is erg goed. Heerlijk. Met name MacLaine's personage, dat van het voorspelbare type ruwe bolster blanke pit is, is verrukkelijk onvoorstelbaar.

Leuke film. Ben niet teleurgesteld. Wel weer verzadigd.

Verbitterde, hoogbejaarde zakenvrouw Harriet [Shirley MacLaine] wil er zeker van zijn dat haar overlijdensadvertentie een waardige tekst krijgt. Daarom benadert ze de jonge journaliste Anne [Amanda Seyfried] die de advertenties schrijft voor de krant waar Harriet vroeger leiding aan gaf. Na gesprekken met enkele door Harriet aangereikte contacten concludeert Anne dat niemand een goed woord over heeft voor Harriet. Die besluit vervolgens om met de hulp van Anne een nieuwe draai te geven. Met deze twee toppers in de hoofdrollen verwacht je een betere film dan dit, maar ze worden in de steek gelaten door een voorspelbaar scenario en de irritante aanwezigheid van Dixon als het vervelende weesmeisje dat Harriet onder haar hoede neemt. MacLaine en Seyfried doen wat ze kunnen, maar tegen zulk middelmatig materiaal is zelf hun talent niet opgewassen.