Earth vs the Spider (1958)

Amusante film van Bert I. Gordon, die en passant middenin in deze film gewoon reclame maakt voor een ander filmpje van zijn hand; The Amazing Colossal Man. Grote beesten in een jaren '50 film, met typische rollen voor geleerden, sheriffs en high-school kids die allemaal zeker 30 jaar zijn; je moet ervan houden denk ik...

2,5*.

Ik houd dr wel van hoor. Heerlijk zo'n nonsens-filmpje dat nergens overgaat: een uitvergrote reuzenspin die het opneemt tegen de rest van de aarde. Het klinkt veelbelovend alhoewel je van tevoren weet dat de uitwerking kant noch wal raakt. Tenenkrommend is het gelukkig nooit en iedereen weet na het zien dat Bert I. Gordon redelijk vakkundig filmbeelden kon vergroten en eveneens kon projecteren (of zoiets) op een nieuw stuk film, dat een kleiner perspectief heeft. Oef, wat leg ik dit ongelukkig uit, maar iedereen begrijpt wat ik bedoel na het zien van deze film .

Earth vs the Spider is een titel die bij mij op voorhand beelden opriep van science-fiction achtige aard. De aarde in gevecht met enorme buitenaardse spinnen. Zoiets. Die beelden kloppen niet. De film is bescheiden van aard, heeft geen aanwijsbare connectie met SF en zoekt het niet per sé in grootschaligheid. De film zoekt het meer in de suspense in plaats van in explosieve effecten, dynamische actiescènes en buitenissige settings.
Het acteerwerk is stijfjes. Het verhaal is rechtlijnig, kent geen ingewikkelde subplots en focust op weinig boeiende personages. Van die degelijke jaren 50 karakters, die de scheiding tussen man en vrouw nog heerlijk ongegeneerd in ere houden. De sterke beschermende man vs de zwakke gillende vrouw zou als subtitel dan ook niet misstaan.
Het is duidelijk. De film moet het echt hebben van de spin.
De spin is een overtuigend creatuur. Een enge vogelspin met beweeglijke poten, enge oogjes en malende kaken. Ziet er authentiek en dreigend uit en zal de arachnafoben onder ons zeker een paar vervelende momentjes bezorgen.
De scènes met de spin maken de film. Alles buiten de spin boeit weinig. De beste spinnenscène is zelfs memorabel en is vreemd genoeg een scène waarin tieners zich en masse uitleven op rock’n roll muziek. Goeie scène. Dans, muziek en spin komen in die scène prachtig samen. Hoogtepunt van de film, wat mij betreft.
De film heeft een beperkt budget. Dat is zichtbaar in alle facetten van de film. Het is nooit zichtbaar in de spin. Die ziet er overtuigend uit. Met de spin is iets anders aan de hand. De spin heeft in elke scène een andere grootte. Als het beest rondbanjert in het stadje is de omvang van het beest immens. Als de spin wordt tentoongesteld in de aula van een school is het beest nog steeds groot, maar duidelijk bescheidener van omvang dan in andere scènes. De grootte van de spin varieert per lokatie. Zo heeft de spin dus toch te lijden onder een beperkt budget, denk ik. Het stoorde me niet. Het viel me op.
Hoe dan ook. De film biedt genoeg sensatie om de lege aankleding van de personages en het magere verhaal te kunnen ondergaan.
En dat komt door de indrukwekkende aanwezigheid van de spin.

Damn wat een joekel van een spin!!! Bert I. Gordon ofwel Mr. Big. Tarantula zat er 3 jaar voor, dit is de versie voor de drive in en voor die bioscoop in de film zelf die schijnbaar puur draait op Bert I. Gordon films: The Amazing Colossal Man maar ook Attack of the Puppet People. Nota bene ook al met de blonde June Kenney in de hoofdrol. Verder lekker kijken, de omschrijving van de film op MovieMeter zou al aanbevelingswaardig genoeg moeten zijn. I Was a Teenage Tarantula.