Riri Shushu no Subete (2001)

Matig tot degelijke film. Wat ik vooral miste was een duidelijke stempel van de regisseur, en een steadycam. Veel te veel handycam scenes, en artistiek gezien veel te weinig controle om van een mooie film te spreken. Veelal gewoon gefilmd wat er te filmen viel, en ivm andere Japanse films is dit toch wel een tegenvaller. Muziek was ook best matig, met wat doordeweekse J-Pop en pianonummers.

Wat me waarschijnlijk het meest afstootte was het hele popgebeuren en het immertrieste jongetje, maar dat zijn persoonlijke minpunten, iets wat ik de film niet kan aanrekenen.

Gezien de omstandigheden toch nog een degelijke film, maar zat veel meer in.

PS: dit realistisch/weerspiegeling van de (Japanse) jeugd noemen is eigenlijk fout, aangezien het maar een klein deel weergeeft. Typsiche denkfout die filmfans wel eens durven maken

2.5*

Wat te zeggen over deze film.

Ik zou zo wel een stuk of 5 dingen kunnen opnoemen uit deze film die ik normaal als storend zou ervaren, handycam camerawerk (word niet heel vaak gebruikt overigens), geen duidelijk verhaal.

Maar op een of andere manier stoorde ik me er helemaal niet aan, ik liet me meesleuren door de film de muziek en de plaatjes; een van de beste scènes vond ik; als die jongen keihard gaat schreeuwen als hij in een weiland staat, prachtig. En als dat meisje boos word op die jongen en het water in loopt, en er zijn nog wel een paar 100 scènes die ik erg sterk vond.

Aan de ene kant zou ik deze film niet aanraden aan de meeste MMers, aan veel berichten te hebben gelezen willen de meeste toch wel een duidelijk verhaal. En dat wil ik meestal ook wel maar hier hoefde het even niet, de film raakte net de juiste snaar. Dus als je even zin hebt in een betoverend filmpje huur deze dan even (als je videotheek het heeft, deze film is geloof ik niet heel bekend, voor de mensen die in Amsterdam wonen kun je het in ieder geval halen bij de cultvideotheek)

4 zeer dikke sterren.

Gehuurd op basis van de mooie cover, en bleek een goede gok te zijn. Ik heb het normaal gesproken niet zo op films met een lange speelduur, maar dit was een uitzondering. 2 1/2 uur lang geboeid gebleven door kleine dingetjes, zoals uitstekende natuur/plattelandschoten van de onbekende regisseur. Hoogtepunt is de scene op de poster. Een van de mooiste scene's die de Aziatische filmwereld mij tot nu toe heeft voorgeschoteld. Erg jammer was dat de boodschap overal doorheen dreunde. Had hier en daar best losgelaten mogen worden, daarbovenop vond ik het ook nog eens een ouwelullenprietpraat van jewelste. Teveel "easy" drama, met een zooi schoolkinderen, die ofwel midden in het verhaal verdwijnt of zelfs sterft, of het gewoon niet meer kan handelen en zich vastklampt aan crappy popliedjes. Maar daarnaast was het een erg mooie film, die geen moment verveelde. 3,5*

Net als bij Hana & Alice weet de thematiek me niet voldoende te boeien hier. De algehele apathie die onder de Japanse jeugd blijkt te heersen maakte mijzelf na een klein half uur ook tamelijk apathisch tegenover deze film. Ik kon me maar moeilijk verplaatsen in de scholieren, waardoor de aandacht op momenten verslapte. Helaas duurt All About Lily Chou-Chou ook nog eens twee en een half uur, waardoor het een behoorlijk lange zit was. Visueel is het dan wel weer redelijk genieten, hoewel de handycam kwaliteit lang niet overal even gepast is. Scènes als het vliegeren, de openings- en eindscènes in het groene gras en de paarsgeverfde jongen in de modderpoel springen positief uit boven vele minder uitgekiende shots, waarbij de handycam de beelden eerder lelijk maakt dan een bepaalde sfeer meegeeft. De Japanse popnummers vielen mij erg mee trouwens. Niet van het kaliber K3 en ze pasten goed bij de druilerige sfeer. Kleine dingen zoals de chat intermezzo's zijn leuke vondsten en geven All About Lily Chou-Chou een eigen karakter.

Gelukkig heeft Iwai met Picnic al bewezen dat hij ook minder melodramatische films kan maken. Na twee redelijke tegenvallers ben ik benieuwd wat deze toch wel interessante regisseur nog meer te bieden heeft.

Een prachtige film die volledig opgaat in de belevingswereld van enkele tieners en dit weet te visualiseren met enkele zeer doeltreffende scenes. De openingsscene, de scene met de elekriciteitsmast, de vakantieopnames, het meisje in het water, de schreeuwende jongen......Allemaal scenes om in te lijsten! De muziek in de film is in die zin aanstekelijk dat niet alleen de hoofdrolspeler de muziek van Lily Chou Chou weet te appreciëren. Naast de geslaagde muziek ook even een dikke pluim uitdelen aan Iwai die voor een visueel aantrekkelijke film zorgt, die voortdurend met overbelichting aan het spelen is. 4,5*

Een film die je een dromerige wereld binnensleurt...totdat je je realiseert dat het eigenlijk helemaal geen mooie droom is....een nachtmerrie blijkt het te zijn.

Een nachtmerrie die speelt in het dagelijkse leven van een groep Japanse scholieren die elkaar de meest vreselijke dingen aandoen.

Geweldig hoe we in de zomervakantie opeens overschakelen naar een half uur durende vakantie-film.

En ondertussen zie je de wanhoopskreten verschijnen op de website over zangeres Lily Chou-Chou.

Meesterwerk!

Veel complexer dan wat ik eerder zag en vrolijk is het niet, maar zijn romantische zelf is Iwai nog wel af en toe. Bijvoorbeeld in de scene met de vliegers. Maar verder is dit vooral een hard portret van teenage angst, van vluchten voor het leven door in jezelf te kruipen of juist door je geweten los te laten. Elkaar vinden op een forum met een gezamelijke passie. Maar uiteindelijk niet door pantsers heenkomen

Veruit de meest ambitieuze en eigenlijk ook de meest geslaagde Iwai die ik tot nu toe zag. Met veel verschillende sferen. En Debussy combineren met chatteksten klinkt bizar maar pakt geweldig uit.

4.0*

Ik vond dit ook een veel zwaardere film dan ik verwachtte. Ik zag hem direct na Iwai's April Story en dacht iets soortgelijks te krijgen, maar waar dat een ultra-luchtig filmpje is, gaat het hier om een vrij ontoegankelijk, voornamelijk deprimerend werkje. Het duurde nogal eventjes voor ik er echt in zat, vooral omdat Iwai het aanvankelijk nogal onduidelijk filmt allemaal. Hij weigert in het eerste uur vaak zijn hoofdpersonages goed te laten zien. De hoofdpersoon, Yuichi, loopt dan ook nog eens vaak met gebogen hoofd, waardoor als hij in totaalshots met andere personages te zien is het moeilijk te zeggen is wie hij is. Ik vond de beeldkwaliteit soms ook wat aan helderheid missen, wat ook niet hielp. Dit probleem beperkte zich gelukkig eveneens tot het eerste uur.

En dan is er nog het vreemde feit dat het verhaal middenin begint, na een flinke tijd ineens teruggaat naar het het werkelijke begin van het verhaal om vervolgens chronologisch verder te gaan, minus het middenstuk dat we al gehad hebben. Op zich niet zo uniek en dankzij de chatberichten over het algemeen wel te volgen, maar ik weet nu nog steeds niet waarom zo'n vreemde structuur gekozen is. Het voegt niets toe aan de dramatische impact en lijkt ook geen thematisch belang te hebben. Het ruikt wat naar interessantdoenerij.

Als laatste is er nog die ellenlange vakantie van de jongens, gefilmd met een handheld camera. Ik dacht dat er geen einde aan kwam en dat het een moedwillige poging was van Iwai om zijn publiek zich dood te laten vervelen. Al had deze passage nog een vrij krachtig einde, met de dood van die man en het weggooien van het geld.

Iwai maakt dus op zijn zacht gezegd soms nogal eens wat vreemde keuzes. Hij lijkt rusteloos te willen experimenteren en ik weet niet zeker of dit wel het juiste onderwerp is om dat te doen. Juist een film over pesten heeft een bepaalde urgentie nodig naar mijn gevoel, al ligt dat er misschien aan dat het een thema is dat mij heel gemakkelijk emotioneel maakt. Ook in dat opzicht vind ik het jammer Iwai meteen naar het extreme grijpt door het pesten om te laten slaan in verkrachting en prostitutie, iets waarvan ik niet zeker weet of het in de context van die omgeving wel geloofwaardig is. Misschien wacht ik nog wel gewoon op dé film over pesten. Ze hebben nogal eens de neiging om of te hard of juist te soft te zijn. Bluebird blijft vooralsnog de meest effectieve, ondanks het zwakke einde.

Al die kritiek terzijde is Iwai toch ook weer een onmiskenbaar talent en vooral de tweede helft, na die vervloekte vakantie zitten er veel sterke scènes in. Met name rond dat meisje dat de prostitutie ingaat. De beste scènes zijn hier al vaak genoemd, zoals die waarin zij het water in loopt of het moment met de vliegers. De climax van de film, met de moord op Hoshino is ook een echt hoogtepunt. Het is ook echt een mooie vondst om die obsessie voor die popster als achtergrondverhaal te gebruiken. Het contrasteert mooi met de hoofdlijn. En zoals gezegd, films over pesten raken me al snel, waardoor de film niet geheel ontoegankelijk werd.
3,5*