Ithaca (2015)

Het regiedebuut van Meg Ryan. Wat ziet ze er uit zeg, zo zie je maar wat botox en plastische chirurgie kan aanrichten, zonde want het was vroeger zo'n mooie vrouw. Maar goed, de film...

Het gaat over een 14 jarige jongen die telegrambezorger wordt. Hij moet regelmatig slecht nieuws van het front brengen en raakt daardoor verbitterd... Het verhaal is niet al te interessant maar het eind maakt het nog een beetje goed. Het ziet er allemaal wel netjes uit en er wordt aardig gespeeld maar laat je niet verleiden door de namen Ryan en Hanks, Ryan heeft slechts een kleine bijrol en Hanks is bijna helemaal niet in beeld. Net aan voldoende.

Regiedebuut van Ryan smaakt niet bepaald naar meer. Een keurig, loom, braaf maar totaal risicoloos fimpje. Onderwerp van de film is al eerder beter en beklemmender behandeld in The Messenger en, zijdelings, Saving Private Ryan. Neemt niet weg dat de paar momenten dat Neustaedter nietsvermoedende familieleden moet informeren dat hun dierbare is gesneuveld, de enige fragmenten in Ithaca zijn die emotioneel indruk maken.

De acteurs helpen ook niet mee, blijven vlak of zijn totaal miscast. Hanks heeft de kortste rol uit zijn carrière. Meg Ryan zelf maakt de hilarische blunder om zichzelf de bijrol te geven van een doorsnee huisvrouw in de oorlogsjaren en dit dan compleet met grijze lokken en haar expressieloos eenentwintig eeuwse botox gezicht.

Nee, fans van de combi Hanks/Ryan: dit is niet echt een geslaagde follow up van Sleepless in Seattle en You've Got Mail, zelfs Joe Versus the Volcano had meer te bieden. U bent dus gewaarschuwd!

“Okay, the faster you deliver messages, the more you can deliver.

The faster you pick up outgoing messages, the more we can send.

The more we can send, the better our chances of beating western union and staying alive.

We're postal telegraph.

We get there swiftly.

We're polite to everyone.

We take off our hats in elevators and above all things,

we never lose a telegram.”

“Hola”, dacht ik eventjes. Een drama waar Meg Ryan en Tom Hanks hun kunsten vertonen. Een vervolg op de magistrale romantische komedie “You’ve got mail”. Tja, het gaat wel over het versturen van berichten, maar Hanks zal er niet veel versturen. Of het moeten al telegrammen zijn vanuit het hiernamaals. En de berichten die hier verstuurd worden zijn nog van voor het internet tijdperk. Toen hadden ze gelukkig geen last van spam of ransomware, maar om het telegram binnen een aanvaardbaar tijdsbestek bij de geadresseerde te krijgen hadden de telegraafdiensten nood aan jeugdige benen die zich het ziel uit hun lijf fietsten. En daar “Ithaca” zich situeert tijdens de 2de wereldoorlog, waarbij veel Amerikaanse jongeren naar het Europese continent waren afgescheept om het tij daar te doen keren, is het niet verwonderlijk dat de meeste berichten geen goed nieuws brachten.

Dat is iets waar Homer Macauley (Alex Neustaedter) mee geconfronteerd wordt. Hij heeft zijn zinnen gezet op de titel van snelste koerier per fiets. Ondanks dat hij gedurende de hele film als een soort Cavendish heen en weer racet, is de film op zijn eigen nogal traag uitgevallen. Grootste verrassing was de toch wel beperkte bijdrage door Hanks. Deed hij dit als vriendendienst voor Meg Ryan die hiermee debuteert als regisseuse? Of was het om de voormalige filmchemie nog eens naar boven te halen? De film was daarentegen wel enorm voorspelbaar. Het lot waar Homer gezwind naartoe sprintte, kon ik al vroeg in de film raden. Ik weet ook wel dat het niet de bedoeling was om er een mysterieus raadsel van te maken. Maar ik hoopte toch op een klein beetje verwondering. Uiteindelijk draait het allemaal weeral rond de angst en hoop die achtergebleven families hebben over hun naar de oorlog uitgezonden zonen. Dat in combinatie met een jongen die door deze telegrammen geconfronteerd wordt met de minder aangename gebeurtenissen in het leven.

Door de korte speelduur is Meg Ryan er niet in geslaagd om de fragiele persoonlijkheid van Homer op een ordentelijke manier te ontrafelen. Zijn sprong naar volwassenheid is redelijk abrupt door het overlijden van zijn vader en het vertrek van zijn oudere broer. Een broer die onderweg naar het front vreselijk lange brieven schrijft naar zijn jongere broertje, voorzien van zo’n prozaïsche schrijfstijl dat het wel lijkt alsof hij zelf een Pullitzer prijs wil winnen. Waarschijnlijk was het sporadisch voorlezen van flarden uit deze brieven bedoeld om dramatiek in de film te brengen. Uiteindelijk vond ik het redelijk storend. Een korte speelduur met een verscheidenheid aan verhaallijnen resulteert in onafgewerkte en snel afgehaspelde gedeeltes. Het verlies van een vaderfiguur, de verantwoordelijkheid als oudste zoon, het plichtsgetrouw uitvoeren van een job als koerier, de desastreuze berichten, oorlogstaferelen, de dramatiek van een oudere telegrafist en een moeder die zo nu en dan “Sixth Sense” ervaringen heeft. En dan zijn er nog een aantal onbelangrijke (maar toch eventjes aangehaalde) nevenplotjes. Het is allemaal een beetje te veel.

Echt slecht zijn de vertolkingen niet. Maar het lijkt wel alsof iedereen een beetje in het duister tast over zijn personage. Vooral Homer’s baas Tom Spangler (Hamish Linklater) is zo’n wazig figuur. Over Ryan en Hanks kunnen we kort zijn. Zo kort als hun effectieve speelduur. Verwaarloosbaar. De enigen waar ik effectief van genoten heb zijn Neustaedter (evident natuurlijk), Sam “Midnight special” Shepard en de schattige Ulysses (Spencer Howell) wiens knuffelfactor erg hoog is. ’t Is vooral Shepard die kortstondig indruk maakt. Een schitterend en intrigerend personage. Maar verder maakt dit coming of age oorlogsverhaal een redelijk comateuze indruk. Er zit niet veel leven in dus.

2*

In technische zin best mooi - de beelden zijn goed, cinematografie alles ok, en de acteurs draaien hun rollen netjes af. Dat onderdeel heeft Meg Ryan in haar eerste film als regisseur best op orde. Waar ik wat minder mee uit de voeten kan is de nogal loodzware materie die ook nog eens wat stroperig opgedist wordt. Op zich te waarderen dat Ryan een vrij origineel verhaal kiest, maar het had wel wat beter ingekleurd kunnen worden.

Het is zekers wel een leuke film, maar vond hem soms bijzonder apart qua stijl, maar uiteindelijk heeft het einde me wel geraakt. Dus in die zin kan je zeggen dat de film daarin geslaagd is bij mij, maar toch net aan drie sterren.

Kleine film met betrokkenheid van zowel Meg Ryan als Tom Hanks, die beiden ook nog eens een kleine rol betrekken in dit drama waarin de tweede wereld oorlog centraal staat.

Ondanks een overheersend zwaar thema blijft de film luchtig om naar te kijken.

Er hangt vooral een lieve en nostalgische sfeer in het stadje waar "Ithaca" zich afspeelt.

De film laat geen verpletterende indruk achter maar is plezierig om gezien te hebben.

3*/3.5*

Matige film over een jongen, wiens oudere broer in het leger zit, die een baantje krijgt als telegrambezorger. Dit coming-of-age drama speelt zich af tijdens de tweede wereldoorlog. Qua toon zit het wel goed en de film heeft een paar aardige scenes. Maar het verhaal mist focus en de montage laat soms te wensen over. Een weinig opzienbarend regiedebuut van Meg Ryan, waarbij de cameo van Tom Hanks slechts een vriendendienst genoemd kan worden.

Aanlokkelijke DVD-cover en interessante inhoud. De film mist echter het gevoel om mijn gevoelige snaar te raken. Drama en oorlog zijn met een korreltje zou te nemen; Sam Shepard lijkt aan het telegraaftoestel te zijn genageld...

Weinig meeslepend drama over een Amerikaans gezin tijdens WOII. Nadat vader Matthew Macauley [Tom Hanks] komt te overlijden en diens oudste zoon Marcus [Jack Quaid] zich aan het front begeeft, moet tiener Homer [Alex Neustaedter] zijn moeder [Meg Ryan] financieel bijstaan. Hij krijgt een baantje als koerier bij een postkantoor waar hij een vaderfiguur vindt in Willie Grogan [Sam Shepard]. Stemmig drama met verzorgd camerawerk van Andrew Dunn, maar diepgaande is het helaas niet