Camille Claudel (1988)

Adjani op haar best, en omringd door een groep acteurs die allemaal zonder twijfel een mooie hoofdrol kunnen dragen - maar hier staan ze in haar schaduw. En zo is het ook na bijna drie uur nog jammer dat de film al afgelopen is. Nog maar eens kijken dan.

Knappe biografische film die heel wat meer tot de verbeelding spreekt dan bijvoorbeeld die andere biopic "The Man who knew Infinity" die ik gisteren zag

Een sterk script, heel levendige scenes uit de beeldhouwerswereld van rond 1900, filmisch zeker op punt, mooie muziek maar bovenal een verbluffende acteerprestatie van Isabelle Adjani (onvergetelijk sinds "L'Eté Meurtrier").

Bruno Nuyttens eerste langspeelfilm vanuit de regiestoel was beslist een voltreffer, niet om het minst trouwens door de gepassioneerde inzet van Adjani.

Goeie film over een jonge beeldhouwster die een relatie krijgt met de man bij wie ze in de leer gaat. Een biopic, maar ook zeker een liefdesdrama. De film speelt zich af eind 19de eeuw en is prachtig aangekleed en ook het camerawerk is goed. Mooi om hier en daar ook het beeldhouw-proces te zien. Aan de lange kant, maar Isabelle Adjani exelleert in de titelrol.

Camille Claudel heeft de lengte van twee films (ik heb de prent dan ook in twee avonden gekeken) maar komt toch nog wat warrig over in z'n vertelwijze. De interpretatie van catweasel, dat dit een impressionistisch effect geeft, vind ik wel een aardige en echt storend was het niet, maar ik verbaasde me er wel wat over. Verder inderdaad een mooi gemaakte film over een kunstvorm waar ik zelf niks van weet of begrijp. Er zit een heel fraai 360-graden shot in om een beeld waarbij de camera ook nog naar boven tilt om het dak mee te pakken. Alles wordt begeleid door vrij prominente strijkmuziek, een heel klassieke score, die niet spectaculair is maar wel scenes aan elkaar verbindt en het gevoel van de film versterkt. Camille Claudel is niet de enige miskende kunstenaar en ze was blijkbaar ook echt geestesziek (paranoïde wanen), maar wat Wikipedia leert is dat de medische staf herhaaldelijk aandrong om haar uit de instelling te ontslaan, wat altijd geweigerd werd door de familie. De tekst in de aftiteling komt vrij hard aan, hoewel het zo is dat je ook 30 jaar in een psychiatrische instelling 'onbepaald door het lot' kan zijn, zoals Imre Kertesz betoogd heeft, wat dat betreft zou een film over dit deel van haar leven nog best interessant kunnen zijn (iemand als Larraín zou dat kunnen).