Camille Claudel (1988)

Ik vind dit een prachtige film.

Gerard Depardieu is overtuigend als Auguste Rodin.

En Isabelle Adjani is wederom prachtig. De hele sfeer van de film heeft iets impressionistisch, dat maakt dat de verhaallijn iets vervaagt. Waardoor je een apart effect krijgt.

Ik heb de film helaas niet gezien, want ik kan hem nergens vinden. Niet op internet, niet in de videotheek, niet 2e hands.

Als iemand weet hoe ik aan de film kan komen, dan ben ik die persoon erg dankbaar

Biografisch drama over Camille Claudel. Ze was niet alleen beeldhouwster maar ook leerlinge, rivale en minnares van Auguste Rodin. De rollen worden sterk vertolkt door Isabelle Adjani en Gérard Depardieu. Verder is op elk detail gelet en vond ik de kostuums en de gebouwen authentiek overkomen iets wat het tijdsbeeld alleen maar ten goede kwam. Niet voor niets won de film won toentertijd Zeven Césars en dat zegt wel wat over een film. Tevens het regiedebuut van cameraman Bruno Nuytten. De film is dan ook een lust voor het oog. Helaas is het niet alleen maar lovende woorden voor de film. Want ik vond het in het algemeen vooral traag en saai. Haar leven interesseerde me niet voor de complete drie uur. Iets korter was misschien gewenster geweest. Deze film is dan ook vooral een aanrader voor de mensen die houden van beeldhouwkunst (uit die periode).

fantastisch filmwerk over het leven van Camille Claudel.

Prachtig in beeldgebracht over een vrouw die zich niet op haar plaats voelt en gek wordt van de wereld waarin zij leeft.

Ontroerend en mooi

4.5*

De werkelijkheid overtreft fictie. In het leven van Camille Claudel tref je zoveel tragedie aan, dat er niets toegevoegd hoeft te worden om er een hartverscheurende biografische film van te maken. Vertolkt door de betoverende Isabelle Adjani ...

Ik ben sprakeloos, en ik zou wensen dat ik een homp groene klei uit Parijs was in de handen van Camille, gekneed en gestreeld tot een sculptuur voor de eeuwigheid.

Adjani op haar best, en omringd door een groep acteurs die allemaal zonder twijfel een mooie hoofdrol kunnen dragen - maar hier staan ze in haar schaduw. En zo is het ook na bijna drie uur nog jammer dat de film al afgelopen is. Nog maar eens kijken dan.

Werkelijk prachtig gemaakt. Wat een prachtbeelden van een oud Parijs. Wat een escenering...

Mooie rol van Isabelle Adjani.

Bijna alles is goed, behalve dat het verhaal over Camille Claudel eigenlijk noch al mager is.

Feit dat je de hele plot in 3 zinnen kan vertellen zegt genoeg.

Knappe biografische film die heel wat meer tot de verbeelding spreekt dan bijvoorbeeld die andere biopic "The Man who knew Infinity" die ik gisteren zag

Een sterk script, heel levendige scenes uit de beeldhouwerswereld van rond 1900, filmisch zeker op punt, mooie muziek maar bovenal een verbluffende acteerprestatie van Isabelle Adjani (onvergetelijk sinds "L'Eté Meurtrier").

Bruno Nuyttens eerste langspeelfilm vanuit de regiestoel was beslist een voltreffer, niet om het minst trouwens door de gepassioneerde inzet van Adjani.

Goeie film over een jonge beeldhouwster die een relatie krijgt met de man bij wie ze in de leer gaat. Een biopic, maar ook zeker een liefdesdrama. De film speelt zich af eind 19de eeuw en is prachtig aangekleed en ook het camerawerk is goed. Mooi om hier en daar ook het beeldhouw-proces te zien. Aan de lange kant, maar Isabelle Adjani exelleert in de titelrol.

Inderdaad een beetje langdradig en het verhaal wordt er ook niet leuker op naar het einde toe, natuurlijk… maar wel lekker ouderwets… cinematografisch. Je voelt de pellicule, de zorg die aan elk kader besteed wordt. Gooi daar nog wat prachtige klassieke muziek tegenaan en 'je wordt geroerd'.
Adjani, waar ik nooit superfan van geweest ben, slaagt er in deze film in mij mezelf te doen afvragen wat mij in hemelsnaam bezield heeft, want hier is ze ronduit schitterend. Ook wanneer ze afdrijft trouwens, wat ik ook qua grime wel goed gedaan vind: je ziet haar oorspronkelijke schoonheid nog wel, maar de glans is weg, het gezwollen gezicht is in verval… intriest verhaal.
Ook Depardieu, nog niet verworden tot karikatuur van zichzelf, zet een perfecte Rodin neer, balancerend op de grens van gevoelig artiest en allesverslindende macho. Knap. Ik hoop dat Netflix gauw wat meer oude dingen in zijn aanbod gaat zetten…

Ik vond het gewoon een tikkeltje lang, terwijl ik dat bij een film als De Klompenboom (nog langer en daar gebeurt echt geen zak in) niet had. Sorry voor het zeuren… sign of the times misschien, uitgezakt voor de buis met je zoveelste avondje lockdown-Netflix…

En wat dat voelen betreft en 'pellicule': er is een groot verschil in manier van werken tussen pellicule en video, omdat pellicule heel duur is, was en over ieder shot net iets langer nagedacht werd. Met video kan je eigenlijk de camera eindeloos open laten staan (en achteraf gooien we er nog wel wat CGI tegenaan)

Beiden hebben uiteraard hun voordelen: met video kan je jezelf permitteren om heel spontaan te filmen (en natuurlijk ook 'ouderwets' heel zorgvuldig te componeren) terwijl op film (pellicule) alles iets meer doordacht moest zijn… dat is niet per se beter, maar hier 'voel' ik het wel (hoewel het ook wel projectie mijnentwege zal zijn…)

Je bedoelt dus in gewoon Nederlands een ouderwetse analoge filmrol van celluloid, waarvan resolutie en kleur nog altijd superieur is ten opzichte van de digitale versie.

'Pellicule' staat anders gewoon in de Nederlandse woordenlijst hoor (spellingslijst), maar ja, dat bedoelde ik dus. Niet zozeer 'resolutie en kleur' die superieur zouden zijn (want ik weet niet of dat nog altijd zo is, maar dus vooral het verschil in prijs wat zijn consequenties heeft voor de aanpak. Maar da's dus wellicht ook vooral subjectief.

Camille Claudel heeft de lengte van twee films (ik heb de prent dan ook in twee avonden gekeken) maar komt toch nog wat warrig over in z'n vertelwijze. De interpretatie van catweasel, dat dit een impressionistisch effect geeft, vind ik wel een aardige en echt storend was het niet, maar ik verbaasde me er wel wat over. Verder inderdaad een mooi gemaakte film over een kunstvorm waar ik zelf niks van weet of begrijp. Er zit een heel fraai 360-graden shot in om een beeld waarbij de camera ook nog naar boven tilt om het dak mee te pakken. Alles wordt begeleid door vrij prominente strijkmuziek, een heel klassieke score, die niet spectaculair is maar wel scenes aan elkaar verbindt en het gevoel van de film versterkt. Camille Claudel is niet de enige miskende kunstenaar en ze was blijkbaar ook echt geestesziek (paranoïde wanen), maar wat Wikipedia leert is dat de medische staf herhaaldelijk aandrong om haar uit de instelling te ontslaan, wat altijd geweigerd werd door de familie. De tekst in de aftiteling komt vrij hard aan, hoewel het zo is dat je ook 30 jaar in een psychiatrische instelling 'onbepaald door het lot' kan zijn, zoals Imre Kertesz betoogd heeft, wat dat betreft zou een film over dit deel van haar leven nog best interessant kunnen zijn (iemand als Larraín zou dat kunnen).

Naar aanleiding van mijn laatste zin, wordt ik er terecht op gewezen dat deze film al bestaat: Camille Claudel 1915 (Film, 2013). Alleen 1915 dus, maar het gaat hier natuurlijk niet zozeer om een ontwikkeling of variatie. Interessant!