Simply Irresistible (1999)

Simpel, maar wel een vermakelijk en ontspannend filmpje voor op een doordeweekse avond.
Het romantische deel vond ik erg leuk, maar dat gedoe met die krab en dat "ik denk dat ze een heks is" was nogal overdreven.

Au revoir, Dickhead!

Het nieuwe jaar is nog maar juist begonnen of ik heb alweer een serieuze valling vast. Altijd vervelend, maar de laatste jaren heb ik er een remedie tegen gevonden: onder de dekens kruipen met een warme tas thee en een film opzetten. Het liefst een vermakelijk niemendalletje en ik dacht daar met Simply Irresistible wel bij aan het juiste adres te zijn.

En tot mijn grote verbazing blijkt dit regiedebuut van Mark Tarlov de verwachtingen te overtreffen. Ik had totaal geen idee waar de film eigenlijk over ging, ik wist alleen dat het met Sarah Michelle Gellar was, maar het uiteindelijke resultaat is een leuke romantische komedie die nergens verveelt. Al vanaf de eerste minuut stapelt de ene na de andere vreemde scène zich op (de magische krab, het eten van Amanda dat een invloed op de klanten blijkt te hebben, Amanda en Tom die tegen het plafond vliegen, ...), maar het zorgt voor een verfrissende touch die bij dit soort films meestal wel eens wilt ontbreken. Natuurlijk is het allemaal redelijk cliché (vanaf het moment dat het duidelijk wordt dat Amanda een kokkin is, dan weet je dat ze op een bepaald moment wel in de keuken van Bartlett zal terecht komen) maar het blijft binnen de perken. Daarbovenop kan ik dit soort films hun clichés makkelijker vergeven omdat dat nu eenmaal bij het genre hoort.

Sarah Michelle Gellar noemt dit zelf haar minst favoriete rol en ik vraag me af waarom. Gellar is even onweerstaanbaar als altijd maar is ook duidelijk in haar sas in de rol van Amanda. Het is niet haar beste rol, ze zal nooit over Buffy komen, maar het is me een brug te ver om dit haar slechtste rol te noemen. Wel vreemd om Sean Patrick Flanery eens in iets anders te zien dan in Boondock Saints. Ik had mijn twijfels of dit wel iets voor hem ging zijn toen ik zijn naam op de openingscredits zag verschijnen, maar Flanery heeft een goede chemie met Gellar en is goed genoeg voor dit soort films.

Ik ben aangenaam verrast in ieder geval, hoewel ik echt niet veel van verwachtte. Mijn zwak voor Sarah Michelle Gellar zal er ongetwijfeld ook veel mee te maken hebben, maar Simply Irresistible is dan ook gewoon een onweerstaanbare film. En nu hopen dat Gellar in het nieuwe jaar eens wat meer terug in cinema te zien is, al is die kans klein als ik IMDB er eens op nalees.

3.5*