The Other Side (2015)

De tweede film die ik van Minervini zie. En wederom zeer geslaagd. De grens tussen documentaire en speelfilm, daar is waar hij zich beweegt. En mensen aan de randen van de maatschappij in het zuiden van de VS zijn thema.

In deze film gaat het om twee groepen die bijna tegenpolen zijn. En die beiden door de massa het liefst genegeerd worden.

Als eerste een groep bewoners, veelal verslaafden van een vervallen trailerpark. The Other Side filmt ze op zeer intieme momenten, maar, en daar zit de kracht van Minervini, de intimiteit is warm, zuiver en menselijk en verre van exploitatief. Zelfs als Minervini filmt dat iemand een shot heroïne zet voelt dat als gevoelig, intiem en oprecht. De film verhult niks maar laat de bewoners als mensen zien. Ze hebben een paar verkeerde keuzes gemaakt en voelen dat ze uit de maatschappij zijn gevallen, maar in zo iemand als de man die min of meer de hoofdrol speelt schuilt in zorgzame man. In dat leven is regelmatig het licht van de zon fraai in beeld, als teken dat het nooit helemaal hopeloos is. Hoewel ze ver van de maatschappij zijn afgedreven.

In het tweede deel zien we een andere groep die ook ver weg is gedreven. Een groep mensen die in eerste instantie zegt op te komen voor het Amerikaanse recht om wapens te dragen en hun leven te beschermen, maar bij wie dat afdrijven van de maatschappij zich vooral uit in een extreem wantrouwen tegen de regering. Gevoed door samenzweringstheorieën oefenen ze voor de strijd. Met een arsenaal aan bepaald niet misselijke wapens. En hoewel ik best hun bestaan wist is dat eng. Zeker tijdens de "oefening" op het einde van de film, maar daarvoor pakt de film ook de emotie van die mensen en voelt ook zijn blik daar open en zonder expliciete agenda aan.

Na twee films kan ik niet anders zeggen dat Minervini een van de boeiendste hedendaagse filmmakers is. Ik wil alles van de man zien, wat hij al gemaakt heeft en nog gaat maken.

4.5*

Dank voor de toelichting/ info over de Q and A Mochizuki Rokuro! Die screening moest ik helaas missen @IFFR 2016.

Het eerste deel geeft typisch junken gedrag: blij en geil na een shot, zwaar depressief erna. De familiebanden werden mooi in beeld gebracht. Dicht op de huid. De regisseur heeft gebruik kunnen maken van de key-figures die toch al niet veel te verliezen hebben: ze geven letterlijk alles bloot. Ik kan me voorstellen dat een vriendschap met Mark daar ook bij helpt. Ik vond het niet persé gemaakt maar eerder schokkend hoe ver de regisseur toegang krijgt tot Mark's leven.

Was Lisa terughoudender en is dat de reden dat de regisseur van haar minder footage heeft en dus geen docu maakte? Het verschil Baltimore/ Louisiana heb ik helemaal niet opgemerkt!
Hoe dan ook stoort het mij niet dat er twee "Other Sides" zouden zijn. Het weergeven van meer subgroepen geeft juist nog meer een beeld van hoe deze groepen de politiek ervaren. De eerste groep leek overigens -muv Mark- een stuk genuanceerder over de zwarte bevolking (gelet op de voorkeur van die oude baas voor bv Hillary Clinton), dan de tweede groep (vooral pro NRA en ze zien Obama liever branden ). Ik kan me voorstellen dat ze zich behalve als "Real American" verder niet verbonden voelen, maar is dat volgens de regisseur wel zo?

Net als je denkt dat je toch niet verder van een groep af kunt staan dan de tandeloze, drugs spuitende, dronken, regelmatig nasty bullshit uitkramende rednecks waar 'Mark' zich mee omringt, krijg je in het tweede deel een kijkje bij een tot de tanden bewapende militie die zich aan het voorbereiden is voor de op handen zijnde 'martial law' die fucking Obama aan het bekonkelen is, om hun vrijheid en (cunstitoootional râaits) nog verder in te perken. Simpletons with money, a shitload of fully automatic weapons, a radical agenda and lots of beer in the back of their truck. Brrrrr....!

Tegelijkertijd is het ontzettend bijzonder dat Minervini toch het menselijke lijkt te vinden in deze twee buiten de maatschappij staande groeperingen, al geldt dat met name voor het eerste deel. Het zijn ook zaken die je normaal niet ziet of waar je bij stilstaat als je een high uit zijn ogen kijkende, dagen niet gedouchte, ondergetatoeëerde randfiguur ziet. Tederheid naar zijn moeder, zijn oma. Een aanzoek. Crystal Meth maken... Seks. Het tart het voorstellingsvermogen hoe diep in hun privéleven deze mensen de filmmakers toelieten. Dat het dan ook nog eens bijzonder knap geschoten is, maakt het alleen maar ongelooflijker. Echt onverdeelde sympathie opbrengen is wat lastig gezien de handelingen en wat er zoal geroepen wordt, maar Minervini toont op een mooie manier dat er meer onder de oppervlakte van deze gehavende zielen schuilgaat dan je wellicht in de eerste instantie zou denken.

Helaas voelde ook voor mij de constellatie met de twee groepen iets willekeurig, waardoor mijn oordeel ook wat gezakt is. Desalniettemin een waardevolle documentaire, die de aan het blikveld onttrokken wrakken langs de snelweg van The American Dream laat zien.

4*