Moonstruck (1987)

Moonstruck is een fijne zedenkomedie die op een amusante manier vragen oproept over trouw en ontrouw, en naar Hollywood-gewoonte de zogenaamde echte liefde laat overwinnen op een minder gemeende vorm ervan. Een lang huwelijk wint het van een slippertje, ware passie wint het van 'gemakkelijke liefde'. Toch is Moonstruck achteraf bekeken ook alweer niet de grote film die de critici en de American Film Academy er destijds van maakten. De prent kreeg maar liefst zes Oscarnominaties. Cher haalde er eentje binnen, vermoedelijk vooral omdat ze erin slaagde een personage neer te zetten dat qua levensopvatting en -stijl erg ver van haar eigen flamboyante persoonlijkheid afstaat (in Mermaids en Mask zette ze mijns inziens sterkere vertolkingen neer). Ook Olympia Dukakis viel in de prijzen voor haar heerlijk ongezouten vertolking van Chers moeder en John Patrick Shanley won de Oscar voor het origineel scenario. Regisseur Norman Jewison die eerder Fiddler on the Roof en Agnes of God regisseerde viel naast de prijzen..

Heerlijke romantsche comedy, en nu eens niet in de gemakkelijke Hollywood traditie, maar dat kon ook bijna niet anders met Cher en Cage (de oude die nog niet voor gemakkelijke blockbusters had gekozen) in de hoofdrollen.

Cher kreeg (eindelijk!!) haar welverdiende Oscar voor haar spetterende hoofdrol.

Zien is geloven!

5 sterren.

Vrij standaard Hollywood film. De film wist mij nergens echt te ontroeren en grappig wil het ook niet worden. Van begin tot einde is de film voorspelbaar, en het is dan ook onbegrijpelijk dat deze film een Oscar heeft gewonnen voor het script. Sterke rollen zijn er voor Nicolas Cage en Olympia Dukakis.

Na herzien te hebben een beetje tegenvallende en clichématige film. Toch is deze romcom best vermakelijk en het acteerwerk is prima in orde. Redelijk.

Zo zie je maar dat een romantische komedie met Amerikaanse sentimentaliteit en dik onderstreept met muziek (zowel pop als opera) toch dik in de Oscars kan vallen.

Was het begin wel grappig, Nicolas Cage's verhaal en houding waren erg onwaarschijnlijk en nam de film voor mij een duik.

Nadien bleek de "misstap" echter een onderdeel van de vaudeville die daarna werd opgedist en best plezierig overkwam met de ontbijtscène op het einde als hoogtepunt.

Cher en Olympia Dukakis werden knap in de picture gebracht.

Een hele leuke film deze Moonstruck, die ergens wel doet denken aan de films van Woody Allen, alleen ontbreekt het neurotische hoofdpersonage hier.

Want deze Moonstruck speelt zich af in New York en kent een aantal opvallende personages, die allemaal met hun eigen relatieperikelen lijken te kampen. De dialogen zijn leuk en de meeste personages ook wel. Het sfeertje is lekker en Cher, Nicolas Cage en Olympia Dukakis zetten leuke rollen neer. Die Oscars zijn misschien wel iets teveel van het goede, maar aan de andere kant is er ook niet zo heel veel op aan te merken.

Het mooiste vond ik uiteindelijk nog wel de ontbijt scène, die echt heel sterk gespeeld en neergezet wordt. Verder is het over het geheel gezien gewoon verrassend leuk vermaak, want ik had er van tevoren eigenlijk niet echt veel van verwacht.

3,5*

Redelijk.

Ik had wellicht iets te hoge verwachtingen, want Moonstruck komt niet boven de grijze middenmoot uit. Het is me allemaal wat te flauw. Dingetjes zoals de perikelen van 'Mom' en 'Pop' zijn simpelweg niet boeiend, maar ook hoofdpersonages Loretta en Ronny vormen geen onvergetelijk filmkoppel.

Cher heb ik na het zien van deze film toch liever als zangeres van foute popliedjes. Normaal gezien vind ik een New Yorks accent héérlijk om naar te luisteren, maar uit haar mond klinkt het langs geen kanten, waardoor overtuigingskracht al snel ontbreekt.

Nicolas Cage daarentegen vind ik wél goed. Hij acteert nogal raar - zo een beetje tussen flamboyant en getormenteerd in - maar dat dik aangezette werkt wonderwel.

Daarnaast is Moonstruck meestal gezellig. Niet over de ganse lijn - het Italo-Amerikaanse gezinsleven had beter gekund -, maar enkele sfeerplaatjes (met bijhorende sfeermuziek) zijn de moeite.

3

Aardige romantische komedie, die helaas niet helemaal de verwachtingen inloste. De film onderscheidt zich wel enigszins van genregenoten door de specifieke focus op het Italiaans-Amerikaanse milieu en door een wat meer serieuze ondertoon waarbij er vanuit gegaan wordt dat relaties altijd tegenvallen. Echt mierzoet wordt het dan ook niet, ondanks dat de maan de hoofden van de personages op hol brengt.

Maar ondanks dat het allemaal best aardig was werd het voor mij zelden tot nooit echt speciaal. Er waren grappige momenten en ook overtuigende dramatische stukken, maar even vaak voelde het geforceerd aan, iets wat ook van het verhaalverloop gezegd kan worden. Neem bijvoorbeeld de opening waarin Aiello een aanzoek doet aan Cher, die had heel grappig kunnen zijn, maar speelt net iets te duidelijk op de lach. De acteerprestaties waren ook zeer wisselvallig, waarmee ik in dit geval bedoel dat alle acteurs op gezette momenten overtuigden en vervolgens weer zwak over kwamen. Alleen Olympia Dukakis was altijd goed (en John Mahoney, maar die heeft maar een kleine rol). Die opa vond ik eigenlijk altijd slap.

Helaas, de film heeft genoeg goede dialogen, scènes en delen van acteerprestaties om een geweldige romantische komedie op te leveren, maar ondanks sterke punten overtuigde het me gewoon niet echt. Ik zat er dan ook nooit lekker in.

3*

Eigenlijk tot op de puntkomma eens met Spetie. Moest ook denken aan Allen. Soms werkt deze film echt als een trein. Vond het hele gedoe rondom de maan zeer aardig. Dukakis is erg goed, de rest van de rollen zeer redelijk. Vind alle lof (oscars, nominaties etc.) voor het acteren wel wat overdreven. Zeker voor de rol van Cher. Ben geen fan, maar toegegeven ze speelt best oké. Een oscar is echt wat te veel van het goede. Waarin zit het onderscheidende van de rol? Ik zou het niet weten.

Jewison is een behoorlijk veelzijdig regisseur en dit is dan ook een meer dan degelijke film. Zo nu en dan moet je dit soort films er gewoon effe tussendoor hebben. Het is nogal voorspelbaar, echt erg grappig wordt het nooit, maar het kijkt de gehele speelduur extreem gemakkelijk en prettig weg. 3,5 sterren zijn gemaakt voor films als deze.

Italianen in de VS zijn luidruchtig, extravert en gepassioneerd, zo luidt het cliché, en wie de film "Moonstruck" bekijkt, ziet deze vooroordelen bevestigd.

De alleenstaande Loretta Castorini (Cher) is op zoek naar zekerheid en gaat in op het huwelijksvoorstel van de oudere Mr. Johnny Cammareri (Danny Aiello), voor wie ze niets voelt. Ze is verliefd op diens jongere broer, de wat eigenaardige Ronny Cammareri (Nicolas Cage). Haar avonturen op relatiegebied zijn voor haar familie een dankbaar onderwerp voor ruzies en discussies. Haar moeder Rose (Olympia Dukakis) tobt daarbij met een overspelige echtgenoot (Vincent Gardenia) maar heeft zelf ook sjans. Het komt allemaal door de maan !

De vertolkingen zijn fantastisch, zij het wel wat karikaturaal, en zowel Cher als Olympia Dukakis ontvingen een "Oscar". De film is een uitstekende combinatie van romantisch drama en komedie.

Liefde op zijn Italo-Amerikaans

Vond ik ontgoochelend, zeker gezien het gemiddelde op MM. Het weet niet echt te bewegen en aan komisch talent is er ook gebrek. Ik kan me nu al geen komische scène meer voor de geest halen terwijl ik de film een half uur geleden heb uitgekeken. Dat zegt genoeg. Cher vond ik niet om aan te zien in deze film met haar enorme poedelkapsel en de ommezwaai naar een romance met Nicolas Cage zag er eerder gedwongen uit "door de ongeschreven regels van de romantische film" dan uit hart en ziel. Daarnaast worden nog een paar romantische zijstappen uitgewerkt met de ouders van Loretta en dat vond ik al helemaal niet meer werken. En blijkbaar moet het allemaal speciaal zijn want het is hoe het er bij de Italo-Amerikanen aan toe gaat, daarom halen ze nog eens een hoop clichés over Italianen uit de kast, al kan ik me niet herinneren dat er een spaghettidraad te zien was .... Geen bijzonder leuke romcom. Ik moet erg mijn best goed om toch nog een 2,5* uit te delen... En dit won dan nog 3 Oscars.

Moonstruck is ook niet meteen een al te bijzondere film. Een soort van driehoeksverhouding waarin er twee keer de liefde wordt gevonden of toch niet. Een spaghetti romance kan je deze film ergens wel noemen. Bijzonder weinig inhoud en de chemie die ontbrak eigenlijk volledig. Desondanks kijkt de film aardig weg, maar hart en ziel ontbreken hier wel. Flans er een volle maan bij en dankzij de maan vindt de vrouw de man. We maken er "Moonstruck" van, als dat geen goede titel is weet ik het ook niet. Overgewaardeerd.

Suf.

Film waar werkelijk niet doorheen te komen valt en voor zijn jaartal toch 1 van de meer ouderwetse vormen van romantiek kent. Nu had ik van tevoren eigenlijk een musical verwacht, dus dat was verassend, maar niet beter. Moonstruck was een film die ik gemakkelijk over had kunnen slaan.

Cher doet het nog wel redelijk, maar haar uitstraling valt compleet plat. Het is dat ze haar dialogen goed kan optrommelen, maar verder vond ik er niks aan. Platte charme, plat alles. Totaal geen leuk personage om zo lang tegenaan te kijken. Tamme humor ook en een saaie achtergrond. Ongeschikt om te blijven boeien voor 102 minuten.

Cage is de showstealer, maar dat is met de andere crewleden erbij ook niet al te moeilijk. Normaal zou je zeggen dat hij echt totaal ongeschikt is voor de hoofdrol, maar hier heeft hij wel wat. Heel dominant, dreigend of stoer is hij alleen niet, wat regisseur Jewison je ook wil laten geloven. Hij is gewoon apart en dat maakt hem leuk.

Verder zit de film vol met compleet oninteressante zaken, saaie dialogen en ouderwetse romantiek. Weer die rare manier van zoenen. Blijkbaar genoeg om een hoop harten mee te laten smelten, op mij heeft het echt 0 effect. Ik vind het vooral irritant en onrealistisch, maarja, deze film is dan ook niet bepaald realistisch.

Visueel ook redelijk saai. Een paar aardige settings maar verder zeer klassieke en saaie regie. Weinig toppunten te bekennen hier. Dialogen missen verder ook alle scherpte en de chemie tussen de acteurs is er eigenlijk gewoon niet. De film wordt zo eigenlijk al heel snel saai en hoopte ik al na een kwartier dat de tijd iets sneller zou gaan lopen.

Nee, dit was hem niet. Sowieso niet een film die me heel erg ligt, maar me ook op erg weinig vlaktes echt kan overtuigen. Saaie en klassieke cinema, ik kan er werkelijk niets mee. Cher gaat op deze manier beslist niet tot mijn favorieten behoren.