Moonstruck (1987)

Cher bewijst hier weer eens een flinke dosis acteertalent te hebben. Verder bevat de film een reeks geweldige uitspraken.

"Old man, you give those dogs another piece of my food and I'm gonna kick you 'til you're dead!"

cher is inderdaad erg goed en ook cage speelt een goeie rol.cher kreeg volgens mij ook een Oscar voor deze rol.4 sterren

schitterende film (ondanks of dankzij Cher) en een perfecte Cage met een Jewison die zijn beste film aflevert; 4 keer gezien en verliest nog niks van zijn kracht..Toen ik hem voor het eerst zag was dat een zeer grote verrassing

Mwa... Vond het best te kijken, maar helaas errug standaard weer

Hij viel mij erg tegen. Vindt Cage in de meeste rollen goed spelen, maar hier viel hij tegen. Cher deed het wel aardig, maar die heb ik nog nooit in een andere film zien spelen. Het verhaaltje was aardig standaard (daarom boeide het me ook niet zo) en het einde vond ik erg vreemd en een beetje afgeraffeld. 2*

Vrij lang geleden, maar ik vond hem toen erg goed. Mooi getroffen sfeer en zeer sterke acteurs.

in de veronica gids stond 4 sterren

ik kom niet verder dan 3 nou misschien later nog een halfje erbij.

3 sterren

Moonstruck is een fijne zedenkomedie die op een amusante manier vragen oproept over trouw en ontrouw, en naar Hollywood-gewoonte de zogenaamde echte liefde laat overwinnen op een minder gemeende vorm ervan. Een lang huwelijk wint het van een slippertje, ware passie wint het van 'gemakkelijke liefde'. Toch is Moonstruck achteraf bekeken ook alweer niet de grote film die de critici en de American Film Academy er destijds van maakten. De prent kreeg maar liefst zes Oscarnominaties. Cher haalde er eentje binnen, vermoedelijk vooral omdat ze erin slaagde een personage neer te zetten dat qua levensopvatting en -stijl erg ver van haar eigen flamboyante persoonlijkheid afstaat (in Mermaids en Mask zette ze mijns inziens sterkere vertolkingen neer). Ook Olympia Dukakis viel in de prijzen voor haar heerlijk ongezouten vertolking van Chers moeder en John Patrick Shanley won de Oscar voor het origineel scenario. Regisseur Norman Jewison die eerder Fiddler on the Roof en Agnes of God regisseerde viel naast de prijzen..

"But love don't make things nice. It ruins everything. It breaks your heart. It makes things a mess. We aren't here to make things perfect.

The snowflake is perfect. The stars are perfect. Not us. Not us. We are here to ruin ourselves and to break our hearts and love the wrong people and die."

Cher en Cage zijn super, een beetje traag maar toch genoeg voor 3*

Heerlijke romantsche comedy, en nu eens niet in de gemakkelijke Hollywood traditie, maar dat kon ook bijna niet anders met Cher en Cage (de oude die nog niet voor gemakkelijke blockbusters had gekozen) in de hoofdrollen.

Cher kreeg (eindelijk!!) haar welverdiende Oscar voor haar spetterende hoofdrol.

Zien is geloven!

5 sterren.

Mooie vertolikingen, echte liefde....

3,5*

Prachtige film. Cher en Nicolas Cage hebben een hele fijne romance, deze film is warm. Heel warm. Zo warm. Ik kan niet zeggen in welke gradatie warm, maar dat hij warm is, is zeker waar. Warm aanbevolen, warm om je aan te verwarmen, warm om je aan te branden, zelfs, denk ik. Gewoon een ongewoon zeldzaam warme film, dus.

Als ik een jongen kon krijgen die dezelfde dialogen uitspreekt als Nicolas hier, dan was ik denk ik toch wel het gelukkigste meisje ooit.. Zucht en zwijmel. (*Haalt de eenzame traan weg die dreigt te vallen..*)

Tijdje geleden dat ik hem gezien heb maar het is een erg goed gespeelde film met goed acteer werk en een mooi verhaal

Cher zag er toen toch echt veel knapper uit dan nu.
Vooral Cage speelt geweldig in de film, Cher juist niet zo. Een beetje irritant zelfs. Niet geweldige film, maar hoe Cage "Wood you marrie me?" zegt op die hele sloom Cage manier is gewoon echt meesterlijk.

3*

Vrij standaard Hollywood film. De film wist mij nergens echt te ontroeren en grappig wil het ook niet worden. Van begin tot einde is de film voorspelbaar, en het is dan ook onbegrijpelijk dat deze film een Oscar heeft gewonnen voor het script. Sterke rollen zijn er voor Nicolas Cage en Olympia Dukakis.

Ik ga mee met bovenstaand bericht van Co Jackso. Ook 2,5*.

Na herzien te hebben een beetje tegenvallende en clichématige film. Toch is deze romcom best vermakelijk en het acteerwerk is prima in orde. Redelijk.

Grootste pluspunt aan de film was voor mij toch wel Dukakis en in mindere mate Cher, maar daartegenover staat een verschrikkelijke Cage (niets nieuws daarin). Het standaard verhaal zelf kabbelt voort en weet je nooit (romantiek, humor en drama) te grijpen. Doordat de gehele film netjes binnen de lijntjes blijft, loop je al snel tegen de standaard zaken aan (voorspelbaarheid, clichés, ...). De sfeer op zich is redelijk maar toch blijft het maar gewoontjes. Het mist dat extra iets om er een goede film van te maken.

Dit is een heerlijke film. Cher spat van het het scherm af!

Deze film is gewoon betoverend. Er is een tijd geweest dat ik deze film letterlijk iedere avond keek, weken achter elkaar. Je wordt gewoon betoverd, zeg maar. Heerlijke uiteenlopende personages, en erg romantisch en ook ontzettend leuk.

Ze hadden met al deze personages een geweldige sitcom kunnen creëren. Dat had super geweest. Hoe dan ook; Cher heeft haar welverdiende Oscar gewonnen.

Een verrukkelijke film, hoe vaak ik m ook bekijk. Heerlijk romantisch, erg leuk en hartverwarmend. iedere acteur speelt een glansrol, dat krijg je in heel goede films, zelfs de honden doen mee. De soundtrack is geweldig, de film is helemaal raak. Een film tovert elke weer een glimlach op mijn gezicht, een beetje moonstruck denk ik

Ik vind het allemaal mooi gemaakt, maar ik 'geloof' het gewoon niet! Cher, die ik meestal een goed actrice vind, doet het hier niet voor me. Misschien mis ik wat vuur in haar ogen.hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de rest : Ze spelen allemaal erg goed, maar het blijft bij 'spelen'. Ligt volgens mij niet aan de acteurs (de cast an sich. of casting (is weer een ander verhaal)), maar eerder aan de regisseur. Het klinkt misschien vreemd, maar een Italiaanse/Italo-amerikaanse regisseur had misschien meer met dit materiaal gekund. En dat terwijl ik Jewison eigenlijk altijd okee vind.

Laat ik het zo zeggen: Ik mis de pasta, de knoflook en de vettige gehaktballen! Het is een mooi verhaal, maar omdat ze het per sé zo Italiaans hebben willen maken (en daar mijns inziens niet in zijn geslaagd) vind ik het nogal nep.

Zo zie je maar dat een romantische komedie met Amerikaanse sentimentaliteit en dik onderstreept met muziek (zowel pop als opera) toch dik in de Oscars kan vallen.

Was het begin wel grappig, Nicolas Cage's verhaal en houding waren erg onwaarschijnlijk en nam de film voor mij een duik.

Nadien bleek de "misstap" echter een onderdeel van de vaudeville die daarna werd opgedist en best plezierig overkwam met de ontbijtscène op het einde als hoogtepunt.

Cher en Olympia Dukakis werden knap in de picture gebracht.

Dit moet genomineerd worden voor slechtste acteerprestatie aller tijden: YouTube - moonstruck clip

Een hele leuke film deze Moonstruck, die ergens wel doet denken aan de films van Woody Allen, alleen ontbreekt het neurotische hoofdpersonage hier.

Want deze Moonstruck speelt zich af in New York en kent een aantal opvallende personages, die allemaal met hun eigen relatieperikelen lijken te kampen. De dialogen zijn leuk en de meeste personages ook wel. Het sfeertje is lekker en Cher, Nicolas Cage en Olympia Dukakis zetten leuke rollen neer. Die Oscars zijn misschien wel iets teveel van het goede, maar aan de andere kant is er ook niet zo heel veel op aan te merken.

Het mooiste vond ik uiteindelijk nog wel de ontbijt scène, die echt heel sterk gespeeld en neergezet wordt. Verder is het over het geheel gezien gewoon verrassend leuk vermaak, want ik had er van tevoren eigenlijk niet echt veel van verwacht.

3,5*

Redelijk.

Ik had wellicht iets te hoge verwachtingen, want Moonstruck komt niet boven de grijze middenmoot uit. Het is me allemaal wat te flauw. Dingetjes zoals de perikelen van 'Mom' en 'Pop' zijn simpelweg niet boeiend, maar ook hoofdpersonages Loretta en Ronny vormen geen onvergetelijk filmkoppel.

Cher heb ik na het zien van deze film toch liever als zangeres van foute popliedjes. Normaal gezien vind ik een New Yorks accent héérlijk om naar te luisteren, maar uit haar mond klinkt het langs geen kanten, waardoor overtuigingskracht al snel ontbreekt.

Nicolas Cage daarentegen vind ik wél goed. Hij acteert nogal raar - zo een beetje tussen flamboyant en getormenteerd in - maar dat dik aangezette werkt wonderwel.

Daarnaast is Moonstruck meestal gezellig. Niet over de ganse lijn - het Italo-Amerikaanse gezinsleven had beter gekund -, maar enkele sfeerplaatjes (met bijhorende sfeermuziek) zijn de moeite.

3

Aardige romantische komedie, die helaas niet helemaal de verwachtingen inloste. De film onderscheidt zich wel enigszins van genregenoten door de specifieke focus op het Italiaans-Amerikaanse milieu en door een wat meer serieuze ondertoon waarbij er vanuit gegaan wordt dat relaties altijd tegenvallen. Echt mierzoet wordt het dan ook niet, ondanks dat de maan de hoofden van de personages op hol brengt.

Maar ondanks dat het allemaal best aardig was werd het voor mij zelden tot nooit echt speciaal. Er waren grappige momenten en ook overtuigende dramatische stukken, maar even vaak voelde het geforceerd aan, iets wat ook van het verhaalverloop gezegd kan worden. Neem bijvoorbeeld de opening waarin Aiello een aanzoek doet aan Cher, die had heel grappig kunnen zijn, maar speelt net iets te duidelijk op de lach. De acteerprestaties waren ook zeer wisselvallig, waarmee ik in dit geval bedoel dat alle acteurs op gezette momenten overtuigden en vervolgens weer zwak over kwamen. Alleen Olympia Dukakis was altijd goed (en John Mahoney, maar die heeft maar een kleine rol). Die opa vond ik eigenlijk altijd slap.

Helaas, de film heeft genoeg goede dialogen, scènes en delen van acteerprestaties om een geweldige romantische komedie op te leveren, maar ondanks sterke punten overtuigde het me gewoon niet echt. Ik zat er dan ook nooit lekker in.

3*

Een lichte, frisse, weelderige en slimme romantische komedie over liefde, hartstocht, trouw en ontrouw en angst voor het ouder worden bij de Italiaanse gemeenschap in New York die gevoelsmatig wat in de war zijn. De film met directe dialogen moest het merkbaar van de harmonieuze cast hebben: Cher eens een keer met grijs haar en Nicolas Cage was stormachtig, driftig en vol hartstocht.

Eigenlijk tot op de puntkomma eens met Spetie. Moest ook denken aan Allen. Soms werkt deze film echt als een trein. Vond het hele gedoe rondom de maan zeer aardig. Dukakis is erg goed, de rest van de rollen zeer redelijk. Vind alle lof (oscars, nominaties etc.) voor het acteren wel wat overdreven. Zeker voor de rol van Cher. Ben geen fan, maar toegegeven ze speelt best oké. Een oscar is echt wat te veel van het goede. Waarin zit het onderscheidende van de rol? Ik zou het niet weten.

Jewison is een behoorlijk veelzijdig regisseur en dit is dan ook een meer dan degelijke film. Zo nu en dan moet je dit soort films er gewoon effe tussendoor hebben. Het is nogal voorspelbaar, echt erg grappig wordt het nooit, maar het kijkt de gehele speelduur extreem gemakkelijk en prettig weg. 3,5 sterren zijn gemaakt voor films als deze.