Hello, Dolly! (1969)

Dat deze er nog niet opstond. Toch een vrij bekende film.

Een leuke musical. Heb ervan genoten. Barbra Streisand zingt ook weer geweldig.

Nu komt er een versie met Willeke Alberti en Jos Brink.

Volgens mij is het Barbra streisand week !! dit is volgens mij al dr derde film deze week

Ben niet dol op dr acteer prestratie, dus ik ga niet kijken !

De film laatst gezien in Bradford in een spetterende nieuwe 70mm-kopie. Zwaar onderschatte film en vooral in de tweede helft een groot genot voor oog en oor. Cameo met Louis Armstrong met vertolking Hello Dolly! was onbedoeld, maar is erin gekomen omdat zijn uitvoering van de titelsong zo'n succes was.

Nu ben ik niet zo’n fan van musicals maar Hello Dolly kan nog net. Leuk, simplistisch verhaaltje, humoristische personages en prachtige vertolkingen. Wat deze film echter voor mij genietbaar maakt is Walter Matthau die duidelijk geen noot kan zingen (hij haalt volgens mij ongeveer mijn eigen niveau in de badkamer) maar hij doet wel zijn uiterste best en je merkt gewoon dat hij er volop van geniet. Ik vraag me ook af waarom Michael Crawford na deze film van het witte doek is verdwenen. Gebrek aan komisch talent kan hem toch moeilijk worden verweten.

Een leuke musical,

en ook Ms Barbra is ook weer perfect,,

kan niet wachte tot dat ik die op dvd hebt..:P

Mijn versie van de film duurt maar 90 minuten

Prettige musical, van dansmeester Kelly, die misschien geen meesterwerk is maar wel zeer vermakelijk en onderhoudend. Leuke humor en nog leukere liedjes. Inclusief de geniale Armstrong met de schitterende titelsong. Goed.

nou nou , leuke film

Liedjes zijn niets speciaals, acteerprestaties zijn ronduit slecht en het is allemaal heel simpel. Toch vermaakt het wel een beetje. Ik heb hem niet helemaal kunnen afkijken. Daar was ie te saai voor.

Musicals liggen me niet, laat ik daar mee beginnen. Maar er zijn natuurlijk wel uitzonderingen, die jaren '30 musicals bijvoorbeeld zijn toch heel anders. De muziek en de liedjes zijn vaak ook veel beter.

Ik had deze al veel eerder kunnen kijken, maar Streisand ligt me niet echt, hoewel die nog niet eens zo erg is als Julie Andrews. Ik heb The Sound of Music dan ook nog steeds niet gezien.

Na het grote succes van die film maakte 12th Century Fox nog drie musicals. Die films heb ik dus nu wel gezien. Hello, Dolly! vind ik eigenlijk de minste, hoewel die het commercieel gezien nog wel goed deed. De andere twee zijn geflopt. Star! (1968), was wel iets beter en Doctor Dolittle (1967), is een verrassende meevaller. Muzikaal gezien vind ik het geen sterke films, maar het zijn wel luxe en mooi geschoten films dat wel.

De film kent een zeer vrolijk karakter, al is de eerste helft tamelijk moeizaam maar daarna wordt het een stuk beter. Op zich is de cast niet verkeerd. Groots opgezet zoals met die parade, Matthau als chagerijn is grappig. Crawford schijnt bij mij ook niet van zijn "Some mothers do 'ave 'em"-imago af te komen, hoewel die wel degelijk genoeg andere dingen heeft gedaan. En de combinatie met Marianne McAndrew is nog wel aardig. Louis Armstrong komt er zeer bekaaid vanaf, verwacht daar maar niet teveel van, die komt in andere films beter in beeld.

Wat filmbeelden betreft ziet de film er goed uit en de dansscènes zijn op zich wel goed gedaan, alleen die liggen mij totaal niet. Al dat gedans en gehuppel, niks voor mij. En zoals gezegd de liedjes in deze film zijn ook niet zo bijzonder. Sommige gingen dan nog wel, zoals in de trein en het titelnummer. Te lange film weer voor mijn doen, een aantal gedeelten, zoals in de winkel van Irene en in het restaurant zijn wel leuk. Voor een keer was het wel te doen, kleine 3.0.

Een overdreven feelgood verfilming van de Broadway hit met een luchtige verhaallijn, heerlijk zoete musical nummers en vooral uitbundige kostuums. In ieder geval vond ik het een genot om naar te kijken; op een of andere wijze slaagde de film erin de intimiteit van het theater over te brengen. Bovendien mag ik Barbra Streissnd graag horen zingen en ik weet dat niet iedereen dat een onverdeeld genoegen vindt.

grappig weetje: dit is de musical waar WALL-E graag naar kijkt in de film.

Het leven van Walter Matthau liefhebbers gaat niet altijd over rozen. Dat bleek vandaag wel weer bij het kijken naar Hello, Dolly!. Vooral zijn twee ' hulpjes', de sidekicks in de film zijn werkelijk hemeltergend.

Barbra Streisand is natuurlijk ook nooit een feest. Ik zat bij het kijken naar de film te verlangen naar een film waarin het brompot-duo Matthau/Hepburn zou voorkomen. Helaas bestaat er geen film met die combi (en kenners weten dat-ie er ook nooit meer zal komen ), maar dat had me het ideale duo geleken. Nu is er een film met Matthau en Rowlands, ik denk dat de volgende in de rij wordt. Verwacht ik ook wel wat van.

En een zingende Matthau kan verder in het rijtje van curiosa, net als de zingende Lee Marvin, Pierce Brosnan of Russell Crowe.

De film ziet er overigens erg weldadig uit, maar het verhaaltje is te niemendallerig voor woorden verder. Dat het liedje, bekend van Louis Armstrong, nu nog meer bekendheid geniet dan deze film mag dan ook niet verwonderlijk zijn.

Musical die wel haar naam eer aan doet want ze zit volgestouwd met zang- en dansnummers, waarvan enkele toch zeer goed geslaagd (Hoe kon het anders met Gene kelly aan de regie).

We kunnen wel niet rekenen op heerlijke melodieën van Berlin, Gershwin, Cole Porter of Kern, maar dat wordt dan toch wel goed gemaakt door de heerlijke stem van Babra Streisand, Walter Matthau, grappig als hij kwaad is, en Satchmo die toen al lang zijn jazzroots had ingeruild voor jazzy pop.

Uiteindelijk toch charmant in het gegeven en natuurlijk te waarderen voor decors en costumering.

Redelijke film over een succesvolle koppelaarster die een vrouw zoekt voor een koopman. Een ouderwetse, groots opgezette Hollywood musical. Een mager verhaaltje dat slechts sporadisch vermakelijk is. Wel prachtige kostuums en decors en ook een aantal prima dans-scenes. Een stuk korter en het hadden 3.5 sterren kunnen zijn.

Gene Kelly in de regiestoel pakt uit met uitbundige decors, mooie locaties en een berg aan figuranten om het New York van eind 19e eeuw vorm te geven. Verder ligt zijn focus, niet onverwacht, op de zang en dans en laat hij nog wel eens wat steken vallen om het verhaaltje goed te integreren en interessant te houden.

Barbra Streisand is de enige die echt goed uit de verf komt, net als in haar andere musicals uit die tijd. Matthau is een verwachte miscast en Crawford is me iets te schijtlollig, ook al past dat natuurlijk wel in dit geheel.

Al met al zeker wel een kijkbeurt waard op het juiste moment. Speelduur is wel echt lang, maar dat hebben al die musicals blijkbaar.