Star! (1968)

Ik vond het een aparte film, goeie muziek, maar jammer dat de voorkeur van Gertrude voor mannen in deze film is, dit was ronduit een leugen is. Het was algemeen bekend dat ze meer van het vrouwelijke schoon was.

The sound of music ken ik fragmentarisch maar heb ik tot op heden nog nooit in zijn geheel gezien, ondanks dat die al hoe vaak op tv is geweest maar een echte aanleiding zie ik toch niet. Ik vind die Julie Andrews dan ook zo'n irritante actrice. Wat deze film betreft zat er niets anders op dan dat te accepteren, want een film over Gertrude Lawrence, waar ik ook niet zo erg veel over wist, leek me toch wel interessant. Eerlijk is eerlijk, Andrews zet geen slechte rol neer.

Wel een overdreven lange film, 2 uur en 45 minuten zo lang duurde de dvd. De film behandelt het leven van Gertrude tot en met 1940 al was haar carriére daarna dus niet over, ze overleed in 1952 door ziekte. Maar gezien het jaartal van de film als ook de lengte was het beter geweest om nog wat verder door te gaan. Nu krijg je een tamelijk beperkt en oppervlakkig beeld te zien waarin bovendien erg lang wordt stilgestaan bij de jaren '20.

Toch geen musical die slechter is dan andere musicals, in tegendeel zelfs en een beetje onterecht geflopt. Daarna is de film flink ingekort, met heel wat minder muzieknummers maar misschien ook met stukken die ik juist leuk vind. Ik vond de muzieknummers, ondanks dat die vaak gewoon uitgevoerd worden op het toneel, over het algemeen niet zo best, maar het drama tussendoor was wel aardig als ook de gehele opzet van de film. Opvallend want bij de meeste musicals die ik gezien heb is dat juist andersom. Maar de film ziet er verzorgd uit, met veel mooie shots, met felle kleuren maar juist ook met opvallend veel bruin, als een oude film die gaat verkleuren. De film zit vol met grappige en ook mooie momenten. Zeer fraai was ook het gedeelte met Do Do Do met zo'n dansmarathon, wat in die tijd een ware uitputtingsslag was.

Een kleine 3.0 dan maar want het is toch ook niet een film die bij deze keer blijft. De film zit daarvoor toch te mooi in elkaar.

Er zijn verschillende soorten musicals. Er is het type musical waarin alle dialogen gezongen worden. Een andere wereld waar normaal praten is vervangen door zang. Dan zijn er de films waarin de hoofdpersonages het door blijdschap of verdriet niet meer uit weten te houden en de film ‘onderbreken’ om spontaan een liedje te gaan zingen. En dan is er nog een derde categorie, waarin Star! valt. De muzieknummers die je ziet en hoort zijn onderdeel van een show in de film. Het verschil is natuurlijk dat de zang en dans die je ziet en hoort niet perse iets zegt over de state of mind van de personages. Maar het is zang en dans omdat het moet.

West Side Story en Sound of Music vallen in de tweede categorie. Zonder hieruit conclusies te trekken, is het opvallend dat deze film grotendeels vergeten is en een roemruchte flop betekende, terwijl twee genoemde films gelden als grote klassiekers. Opvallend, want met deze film werd hoog ingezet in termen van productie-omvang, budget, cast en vooral crew. De combinatie van Wise, Andrews, Fairchild en Kidd zou succes moeten betekenen. In plaats daarvan ging geen hond er naar kijken, ondanks pogingen de film te reanimeren (door hem opnieuw te marketen, de naam een aantal keer te wijzigen en hem te cutten).

In dat laatste zit een mogelijk antwoord van het falen van de film. De film duurt te lang. Er had gemakkelijk een kwartier of drie uit gekund. Was Wise te ijdel? Achteraf cutten is natuurlijk te laat, zo vermink je een film alleen nog maar meer. Met the Magnificent Ambersons in het achterhoofd is het trouwens wel een gniffel waard. (Humor zou het zijn geweest als men Welles had gevraagd de film te redden). Er zitten 15 zang- en dansnummers in. Daar hadden er op zich best een paar van uit gekund, alhoewel dit wel het sterkste was van de film. In West Side Story en Sound of Music zitten beide een stuk of 5 klassiek geworden nummers. Van die nummers die dagenlang in je hoofd blijven zitten. Hoewel er in Star! echt leuke nummers zitten, zijn het geen nummers die blijven hangen. Een andere oorzaak is zonder twijfel dat het verhaal niet bijzonder boeiend is. Leuk dat leven van die Gertrude Lawrence, maar de nogal fragmentarisch vertelde luxe probleempjes en diva neigingen van een nogal onsympathieke tante doen mij (en datzelfde gold blijkbaar voor het publiek toentertijd) niet meeleven. Er zijn ongeveer 1001 zaken per dag om me drukker over te maken.

En dus zit je met een te lange film, waar meeleven bijna onmogelijk is en waarvan je er één dag later al geen liedje meer herinnert. En das het verschil. Jammer, want het was een absoluut kundig gemaakte film. Nogmaals waren de musicalnummers van ontzettend hoog niveau en bijzonder sterk gemaakt. Dit is een film die veel musicalfans nog wel zal kunnen behagen. Mensen die niets met het genre hebben zullen dit als een mooi voorbeeld zien om die mening te staven. Iedereen die er tussenin zit (waaronder ik), wordt op de proef gesteld. Als je de moeite doet de beproeving te doorstaan, zie je alsnog een aardige film, die zijn problemen onmiskenbaar kent. 3 sterren.

Mooie poster.

Nou, dit is de derde keer dat ik hem gezien heb, maar ook meteen de laatste keer. Wat bij The sound of music juist wel werkt, werkt hier totaal niet. 15 liedjes hebben ze erin gooit, maar het zijn niet zo sterke nummers en blijven dan ook niet hangen.

Er is speciaal gekozen om lang stil te blijven staan bij de beginperiode van Lawrence, dat zijn de jaren '10 en '20. Ze leefde erop los, maar haar leven kende ook tragische kanten. Wat dat betreft wordt de film wel beter naarmate hij vordert. Wise heeft er veel mooie plaatjes doorheen gegooid, die vaak eigenlijk ook kitscherig zijn, dit is misschien de sterkste troef, maar hierdoor krijg je meer een tijdsbeeld waarin ze leefde te zien dan over haar leven zelf. Het is dan ook maar een gedeeltelijke biografie, waarbij de lesbische kant zo goed als gemeden wordt en we dus alleen maar haar relaties met diverse mannen te zien krijgen. Dit kan te maken hebben met de tijd waarin de film is gemaakt maar misschien ook omdat het teveel zou schaden. Maar dat ze naast het theater ook een filmactrice was, komt ook niet heel duidelijk naar voren. Bij Wiki staat toch een lap tekst.

De film haalt het bij lange niet bij The Sound of Music. Dit zal dan, wat mij betreft, toch vooral te maken hebben dat die film op de familie is gericht en daar zit dan ook nog een verhaal in. Terwijl je bij deze na afloop toch echt het gevoel hebt waar je nou naar hebt zitten kijken. En veel meer dan gewoon een musical is het dan ook niet. 2.0

Enkele jaren na The Sound of Music willen Robert Wise en co hier een vervolg aan breien maar met aanzienlijk minder succes aangezien het een complete box office flop werd. Het gaat hier om een biopic waarin het leven van Britse actrice Gertrude Lawrence wordt weergegeven. Bopics zijn voor mij echter altijd een moeilijk paar mouwen en zeker wanneer het uitgesmeerd wordt over tientallen jaren. Dan krijg je een aaneenschakeling van vignettes zonder veel rode draad. Of laat ons zeggen dat je het niet moet bekijken voor een bepaalde plot want het ontwikkelt zich allemaal over lange periodes. Hier is dat ook het geval. Het kon me dan ook niet boeien. Niettegenstaande dat er duidelijk geld en zorg besteed is aan de productie met historische sets en kostumering en dergelijke zaken. Het bleef echter allemaal te veel op afstand. Net zoals de film in de film die zich afspeelde. Duurt ook nog eens veel te lang en met liedjes die niet blijven hangen. Dan blijft er natuurlijk niet veel overeind. Enige interessante vond ik de rol van Noël Coward die werd neergezet door Daniel Massey.

Na zeer lange tijd weer eens geprobeerd en afgezien van de belachelijk lange speelduur ging het wel redelijk goed. Maar in twee uur tijd kom je precies hetzelfde te weet en dan is het nog niet veel. In 1940 maken ze een film over haar met haar goedkeuring en kijken we zo terug naar haar leven. Ze heeft geen gemakkelijk jeugd maar weet in het theater uit te groeien tot een grote ster. Ze ontmoet Noël Coward met wie ze haar hele leven vrienden blijft. Ze valt goed in de smaak bij mannen en ze heeft een uitbundig leven. Maar ze heeft geen tijd voor haar dochter. Dan belandt ze financieel in moeilijkheden. Maar door hard te werken weet ze hier uit te komen. Het resultaat is dat ze ziek wordt. Aan het einde trouwt ze met Richard Aldrich maar van harte gaat het niet.

Een te ambitieuze film die er ook duur uitziet met iedere keer die oude filmopnamen tussendoor maar waarom ze een "ster" was dat komt er niet goed uit. Daniel Massey (niet erg gelijkend) zet wel een goede rol neer als Noël Coward. Richting einde wordt de film zelfs grappig met het repeteren.

Alleen de film richt zich heel erg op het theaterleven. Maar zowel Lawrence als Coward waren veel meer dan alleen via het toneel mensen amuseren. In het begin zingt Massey een leuk liedje. Later Andrews met Do do do. Maar de rest van de liedjes kunnen me weinig boeien en worden ook niet leuk neergezet, zoals Limehouse blues en Someone to watch over me. Na een redelijk goed begin, blijft de film lang weinig interessant. Dit is pas vanaf Frankrijk waar we ook haar dochter zien. Dan bij de rechtbank, dansmarathon, Aldrich die blijft aandringen... Het toont wel aan dat ze geen gemakkelijke tante was dat wel maar het is allemaal toch in de privé-sfeer.