The Falling (2014)

Nou, nou wat wordt er weer zuinig gedaan met de waardering. Ik vind dit een bovengemiddeld sterke film, misschien meer drama dan mysterie, dat mysterieuze komt meer door de vele herfst-tinten in de film, wat het een beetje aparte sfeer geeft.

Vrouwelijke regisseuse en bij een klas vol meisjes denken we dan inderdaad nogal snel aan Picnic at Hanging Rock al gaat het hier om plotselinge flauwtes, is het een ander tijdperk en een ander land.

Misschien meer op sfeer dan op verhaal, maar dat mag gewoon bij film.

Vond het ook een prima film en de waardering hier bizar laag.

Vooral een donker, bizar coming-of-age sprookje over vrouwelijke seksualiteit. Met duidelijke hints naar het onderdrukken ervan en vooral ook de Engelse gereserveerde manier van uiten. Vaak broeierig, maar bij vlagen ook erg grappig.

Bij vlagen mooi geschoten door Agnes Godard, die hier evenwel zeker niet het niveau haalt dat ze soms bij Claire Denis heeft. Erg goede soundtrack ook van Tracy Thorn (die ik nog kende van Everything but the Girl en Massive Attacks Protection). Ze debuteert hier als schrijfster van een soundtrack, dat moet ze echt vaker gaan doen.

De film is zeker van perfect, op het einde schiet de film behoorlijk uit de bocht en gooit het mysterie overboord in overdramatisch einde en al eerder zijn er een paar zijsprongetjes die niet helemaal werken. Maar als geheel was dit fris, heel Brits en heel vermakelijk.

3.5*

Twee sterretjes van mijn kant. De belangrijkste reden daarvan is de volstrekt oninteressante manier waarop de film het verhaal vertelt, vooral de eerste drie kwartier vond ik wat dat betreft een ramp. Als je daaraan toevoegt dat het acteerwerk niet echt overtuigend is en je kunt zien dat de meisjes acteren dat ze flauwvallen, iets wat op een gegeven moment zonder aanleiding om de haverklap lijkt te gebeuren, wordt het heel moeilijk om de film te blijven kijken. Na die drie kwartier heb ik het dan ook afgezet. Daarna wel afgekeken, het laatste uur is iets interessanter, maar dat tilt mijn waardering niet hoger vanwege de genoemde defecten. Wellicht een stuk genietbaarder als de film je weet te grijpen, maar met de vertelwijze, het camerawerk (de niet overtuigende manier waarop al dat flauwvallen in beeld wordt gebracht) en het acteerwerk lukte dat bij mij helaas niet. Of wellicht dat het beter was bevallen als ik het eerste half uur had overgeslagen, ik heb niet het gevoel dat ik dan iets gemist zou hebben.

Vaag geïnspireerd door een echt fenomeen, speelt het zich af in de late jaren zestig in Engeland. Maisie Williams van Game of Thrones speelt de hoofdrol als tiener Lydia ‘Lamb’ Lamont, die op een meisjesschool bevriend is met de mooie en populaire Abigail Mortimer (Florence Pugh) De dood van één van de studentes, leidt tot een flauwvalepidemie op school die niemand kan verklaren. De film laat dan ook meisjes eindeloos veel flauwvallen zien. Tja...wat was het..? Was het een horrorfilm? Niet echt maar er zijn wel verwijzingen en hints naar mystieke/occulte zaken die een rol zouden kunnen spelen. Een psychologisch (familie)melodrama? Misschien? Er is incest (die ook weer werd ontkracht) en een onverschillige moeder. Mysterie-film ja kan ook...maar dan slecht uitgewerkt, geknutseld of waarbij men het opeens ook niet echt goed meer weet! Het voelt al vroeg onverklaarbaar en erg onsamenhangend! Net als de scenes van de 'Alternative School Orchestra' die lijken er domweg te zijn om de muziekscore van Tracey Thorn van Everything But The Girl soms erg opdringerig aan te prijzen. De meerwaarde van het xylofoon-gepingel zag ik niet echt! Schrijver-regisseur Carol Morley houdt ook het tempo en de toon laag dus was het een best karwei om er doorheen te komen.

Een film met meer potentie, maar helaas blijft het wat steken en wil de film nooit echt ontplooien. We krijgen de debuutfilm van Florence Pugh naast Maisie Williams die op dat moment al enkele jaren bekend was met Game of Thrones en enkele films had gespeeld. Hun relatie in de film doet wat denken aan films als Heavenly Creatures en Lost & Delirious. Al werkt het nooit zo goed uit. Eens de focus meer op Williams ligt en minder op Pugh zakt het wat ineen. Al blijft de film wel haar mysterieuze sfeer behouden. Jammer, want de film kan volgens mij veel beter. Wel sfeervol met de scènes waarin de bomen tussendoor in beeld komen. Het geeft de film een warm kleurenpalet.

De regisseur en schrijver van de film (Carol Morley) stuitte bij onderzoek naar fenomenen als massahysterie en psychogene bewegingsstoornissen op een voorval dat zich in Tanzania afspeelde. Op een school aldaar hadden leerlingen last van onverklaarbare lachbuien. Een vreemd fenomeen dat zich alras ook naar andere scholen verspreidde. Het verhaal uit Tanzania verplaatste zij naar een meisjesschool in Engeland en van het lachen maakte zij flauwvallen.

Hoewel hier en daar wordt flauwgevallen gaat het in de film veel meer om de coming of age-factor en om het conflict tussen twee generaties. De generatiekloof tussen tieners en de generatie daarboven. Het flauwvallen van de meisjes is een universele metafoor die duidt op de hulpeloosheid van de meisjes die enigszins gedesoriënteerd zijn nadat zij zich emotioneel gesproken van hun ouders en andere gezaghebbende personen hebben gedistantieerd. Voor zover ouders of gezaghebbenden dat zelf al niet hadden gedaan natuurlijk. Erg onder de indruk van of geïnteresseerd in het fenomeen dat hun dochters bedreigt, is de oudere generatie in ieder geval niet. Ik was dat overigens ook niet.

Met dromerige beelden toont Morley de drang tot escapisme bij de meisjes. Visueel creëert de film sfeer met een fijnzinnig gevoel voor de weergave van verschillende stemmingen die in het verhaal ter sprake komen. Het verhaal is echter niet heel boeiend. Het verhaal is niet spannend en tamelijk inhoudsloos. En als tegen het einde ook nog eens een lading kitsch het verhaal binnendruppelt helpt dat niet om de interesse in het verhaal te verhogen.

Wel interessant is het om Maisie Williams en Florence Pugh in jeugdige rollen te zien verschijnen. Ze overtuigen met de invulling van hun personages. Personages die zich wat onbeholpen, dromerig en recalcitrant gedragen in hun verlangen om uit te breken terwijl ze tegelijkertijd ook een conventioneel verlangen laten zien naar een veilig oord om opgevangen en verzorgd te worden. Goed acteerwerk maar het is geen gedrag dat iets opzienbarends laat zien. Interessanter is de dynamiek in de groep waarvan Williams en Pugh deel uitmaken. De groepswerking. De hiërachische positionering van de individuen. De machtwisselingen.

De aard van de gesprekken die worden gevoerd en de rituelen die de groep zich eigen heeft gemaakt, doen denken aan een sekte. En dat is waarschijnlijk ook het beeld dat de oudere generatie voor ogen krijgt als die generatie naar de groep kijkt. Ik zal eerlijk toegeven dat bij mij de gedachte aan een cultus ook opkwam.

Aan het einde van de film zijn er gemengde gevoelens. Aan de film kleven zeker interessante aspecten maar zonder interessant verhaal waarin die aspecten geplaatst worden, ben je er ook weer snel op uitgekeken. Misschien moet je de leeftijd van de beide protagonisten hebben om het verhaal te kunnen waarderen. Om je te kunnen inleven. Na 100 minuten film was ik blij dat het erop zat.