Je Suis Mort Mais J'ai des Amis (2015)

Doet me denken aan Aaltra (2004) en Mammuth (2010)

Verdwaald.

Ik moet het dit regisseursduo nageven: hun filmtitels zijn origineel, of ze nu doordacht zijn of niet. Daar blijft het echter bij. Het begint veelbelovend met een amateur rockband die zijn zanger en vriend Jean-Pierre verliest en besluit om toch naar Amerika te reizen voor zijn tournee. De urne komt mee, net als het verrassend vriendje van JP waar de bandleden het bestaan niet van afwisten.

De humor scoort vooral in de eerste en sterkste helft, daarna is het aftellen naar de eindgeneriek. We worden getrakteerd op een cameo van Mourade Zeguendi, dat zien we graag. Had van mij gerust een bandlid mogen vertolken, want er waren er twee inwisselbaar. Gelukkig hebben we Wim Willaert (met uitmuntende baard en koddig accent) die voor de komische noten zorgde met Bouli Lanners als goede tweede. De rest van de bandleden krijgen we niet lang te zien, achteraf geen spijtige zaak.

Het grootste probleem ligt hem aan het verhaal dat nergens heen leidt en zelfs verdwaald raakt. We zien de vrienden een vliegtuig opgaan om vervolgens met de trein verder te reizen naar een bestemming die niet in hun planning stond. Ook lijkt men maar iets aan het verhaal te hebben gebreid om te kunnen afsluiten. Boodschap die de prent meegeeft? Geen idee, want de Malandrins wisten zelf niet goed wat ze wilden overbrengen. Helaas voor de twee protagonisten die er hun werk van maakten, het is alweer vergeten.

PS: de enige gelijkenis die ik zag met MAMMUTH (2010) is het nietszeggende relaas.

Vanaf 19 november in de bioscoop (Amstelfilm)

Absurd en het verhaal hangt niet aaneen, en toch valt er wat te genieten voor wie van Bouli Lanners en Wim Willaert (zijn pittig westvlaams Frans is erg grappig) houdt.
Wat zwarte humor of hoe noem je het anders als iemand zich hees heeft gezongen en dan onbekwaam is om luidkeels om hulp te roepen of als Yvan en Wim, de helm op, met de as-urne omgaan als met een rugbybal... en er is ook nog hilarisch gespreksscene in de trein, maar daarnaast is het geheel toch magertjes.
De soundtrack is wel goed en de openingsscene is een meevaller.
Een kleine 3,5, te danken aan Lanners en Willaert.

Deze onbekende eens meegepikt, maar het was toch niet echt helemaal m'n ding. Nogal een speciale film, die grotendeels een roadmovie is geworden. Ik vreesde nog een beetje dat de muziek totaal m'n ding niet ging zijn, afgaande het eerste lied, maar gelukkig zat er wel wat variatie in de muziek.

De cast was wel nog leuk.

Goh, goed voor een keertje, maar hoef deze niet meer terug te zien.