Those Were the Days (1934)

Will Hay (1888-1949) was een Britse music-hall-ster die in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw één van de grote publiekstrekkers van de Engelse cinema zou worden. In zijn filmdebuut speelde hij nog niet het typetje waarmee hij op het toneel naam had gemaakt (de incompetente leraar die wanhopig probeert het hoofd boven water te houden terwijl er altijd wel een brutale leerling in de buurt is om de ballon door te prikken), maar wel een verwant personage: de rechtschapen maar niet al te standvastige titelfiguur uit Sir Arthur Pinero’s The magistrate (kanton- of vrederechter), een zeer succesvolle farce uit 1885. En ook hier vertoont zijn personage al zijn gebruikelijke hypocriete verontwaardiging, bijvoorbeeld wanneer hij hoort dat zijn stiefzoon op de paardenraces gokt: “What, backing horses at your age? Good Heavens, whatever next! Well, that’s something that I don’t even do myself ! Don’t you ever do that again! [nadenkende pauze] How much did you win?”

        Hay wordt hierbij omringd door diverse indertijd bekende filmgezichten die door de moderne kijker vrijwel geheel vergeten zijn, met twee uitzonderingen. Zijn schoonzuster Charlotte wordt gespeeld door de zeer appetijtelijke Angela Baddeley, die in de eerste helft van de jaren 70 haar eigen roem vond als Mrs Bridges, de kokkin in de televisieserie Upstairs downstairs. Bekender nog is John Mills, hier nog een jong mannetje in zijn vierde film, maar vóór zijn dood in 2005 nog in 128 andere films optredend (inclusief David Leans Ryan’s daughter, waarvoor hij in 1971 een Oscar voor de beste mannelijke bijrol won). Mills is hier 25 jaar oud, maar speelt een man van 21 die zich voordoet als een jongen van 15 – tja, wat zou een farce zijn zonder dergelijke vermommingen, verwarringen en verwisselingen.

        Daarnaast is deze film (in de woorden van filmcriticus Leslie Halliwell) “the screen’s best recreation of an old-time music hall”, want waar het toneelstuk voornamelijk in een hotel was gesitueerd speelde deze verfilming zich voor een groot deel af in de Majestic Music Hall, waar we getuige zijn van optredens van diverse contemporaine revuesterren als Lily Morris, Sam Curtis, Harry Bedford en G.H. Elliot, die dubbelzinnige liedjes zingen met titels als My old man says Follow the van, Lily of Laguna en The little bit the boys admire – het is een wereld die geheel en al voorbij is maar waar we hier (en in het begin van Hitchcocks The 39 steps uit 1935) nog een glimp van kunnen opvangen.

        Een film uit voorbije tijden, zich afspelend tegen een decor dat niet meer bestaat, met acteurs die grotendeels vergeten zijn – wie er nog van houdt kan hier zijn hart ophalen. Momenteel op een (helaas niet ondertitelde) Studiocanal-DVD verkrijgbaar, waarbij een bijzonder fraaie en succesvolle digitaal geremasterde transfer resulteert in een film die er niet alleen prachtig uitziet maar eigenlijk ook verrassend goed en soepel loopt (met dank aan de binnen het genre nog altijd effectieve plot, dialoog en bijrollen). Als er op MovieMeter nog een ándere liefhebber van vroege Engelse cinema, music-hall en/of Will Hay bestaat, mag hij of zij deze DVD eigenlijk niet missen. “I can’t go out to enjoy myself while your mother is in bed with a headache. It wouldn’t be right. [pauze, snuif] Where did you think of going?”