Prins (2015)

Vanaf het moment dat die supervette trailer verscheen wilde ik de film al zien: en zo vaak heb ik dat niet bij de cinema uit ons land. Het is niet tegengevallen: het verhaaltje is werkelijk té basaal om over naar huis te schrijven, maar Prins blinkt gelukkig uit in de uitvoering ervan.

Met 'uitvoering' bedoel ik natuurlijk het retestrakke camerawerk van Paul Ozgur, dat de film af en toe aan Kassovitz' La Haine doet denken, en de pompende soundtrack; maar ook valt het uitmuntende acteerwerk van de cast eronder: vooral de kindacteurs, met Ayoub Elasri voorop, dragen de film met groot gemak. Helaas schiet Freddy Tratlehner wel erg door in zijn weergave van Kalpa, en haalt de kijker tussen al het naturelle acteerwerk iets te vaak uit de film.

Het is ook jammer dat de film regelmatig een al te gemakkelijk verloop neemt (toen Youb zich plots tegen Kalpa keert en het voor Ronnie opneemt vroeg ik me af welke ontwikkeling tussen Kalpa en Youb ik gemist had) waardoor de film op plottechnisch niveau nog wel eens wil irriteren, maar de vormgeving, samen met het uitstekende acteerwerk maken de film zeker van een bovengemiddeld niveau.

Mooi debuut.

Ik keek lang uit naar deze film en zeker na het zien van de trailer had ik toch wel redelijke verwachtingen. Maar helaas...Prins is me toch best tegengevallen. Filmisch is hij wel okay (wel veels te veel slowmotion shots) en het is een beetje te duidelijk dat Sam de Jong hier Winding Refn probeert na te bootsen. Maar het probleem voor mij is dat het script niet goed is. Veel dialogen lopen niet lekker, ondanks dat de jonge acteurs wel goed zijn. Daarbij miste ik echt diepgang in het verhaal en gaat het wat te makkelijk. Qua humor zit het wel goed, maar ik weet nou niet of dat echt de bedoeling was. Met het karakter van Kalpa is het wel duidelijk natuurlijk en Freddy is daar dan wel erg grappig. Maar de posse van Robbie was wel echt dramatisch slecht. Hierdoor dacht ik soms dat het een persiflage was.

Met de straattaal heb ik persoonlijk ook vrij weinig, vond het dat hier ook veels too much was. Daar had Sam beter even naar Wolf kunnen kijken. Ondanks de kritiek van mijn kant wel blij dat dit soort films gemaakt worden in Nederland. Weer even wat anders dan dezelfde 10 romkoms die ze hier jaarlijks produceren. Maar Sam moet nog wel heel groeien als verhalenteller heb ik het idee en misschien wat minder van Refn afkijken.

3*

"Ik heb geen tijd voor jullie kinderspel."

Deze titel verscheen vanuit het niets op mijn vizier en ik moet zeggen dat dit een verborgen pareltje is.

Aan de basis liggend lijkt 'Prins' een misdaaddrama te zijn, maar eigenlijk gaat dit meer de coming-of-age kant op. De simplistische opzet werkt naar behoren en het is leuk om te zien hoe clichés in het straatleven op een dusdanige wijze uitvergroot en met de nodige humor worden gebracht. Helaas laat Sam de Jong betreffende het plot een aantal steken vallen.

Desondanks staat de uitvoering als een huis, ondanks de rare mix van verscheidene genres en stijlen. Deze pakt in al zijn hoedanigheid namelijk verrassend goed uit. Bovendien is het te prijzen dat de onervaren kindacteurs vrij natuurlijk overkomen, al lopen enkele dialogen niet helemaal lekker.

Het is te merken dat De Jong hevig geïnspireerd is geweest door het werk van Nicolas Winding Refn; van de cinematografie tot aan de soundtrack toe. Qua verloop ontkom je er dan ook niet aan dat je - tot op een bepaalde hoogte - een koortsachtige droom ervaart. Het surrealisme neemt op momenten prima de overhand, hoewel er zonder twijfel meer mee gedaan had kunnen worden. Maar het is te snappen dat men de kijker niet te veel probeert te vervreemden in het geheel.

Al met al levert De Jong met zijn debuut een intrigerend en bovenal verfrissend drama af. Ik ben benieuwd naar zijn toekomstige werk.

3,5 Sterren.

Toch maar eens een film kijken van het Gouden Kalf circus. Ik begrijp dat hier weinig prijzen mee te winnen zijn. Wat een tegenvaller.

De acteerprestaties waren soms van bedroevend amateuristisch niveau. In enkele scenes leek ik naar een slapstick te kijken. Sigrid ten Napel was een gunstige uitzondering. Als amateur dit Ayoub het niet slecht.

Het hak op de tak verhaal vind ik storend. Soms zitten er promptverloren wat scenes in die niets toevoegen. En wat heb ik aan het eind van de film nu gezien: Ayoub heeft zijn doel gehaald. Maar bij dit drama mag er toch enige diepgang zijn te verwachten.

Toch is het te hopen dat Sam de Jong blijft doorgaan met het maken van films. Wat betere acteurs inhuren. Een betere script. Betere editor.

Ok, wat was dit?

Een studentenprojectje dat overduidelijk voor een appel en een ei, met slechts een vriendengroepje en veel montage is gemaakt, en ja, ook hierbij kan ik zeggen dat er enige vooruitgang blijkt te zijn in de Nederlandse cinema. Helaas wel iewat kort, maar ondertussen wel sterk en op een manier gemaakt waarbij je als kijker ook genoeg gelegenheid krijgt om dingen in te vullen. Wat als eerste opvalt is de synth-new wave soundtrack, die echt betoverend mooi klinkt en de roze letters, waarbij de regisseur inderdaad erg lonkt naar Drive. Het plot is echter simpel en een veelvoorkomend probleem: je hebt een meisje op het oog, maar zij ziet jou niet staan, en ja, dan denk je dat dat niet aan jezelf ligt maar aan het feit hoe je leeft en hoe je je kleed, en het feit dat je denkt dat je niet cool of stoer genoeg bent. Dat overkomt Ayoub, die voor een beginneling hier wel een erg sterke personage neerzet. Zijn obsessie voor Laura word steeds erger en dat levert ook een hoop problemen op met een tegenpartij waar Laura zich in bevind, zijn eigen vrienden en familie. Als noodgreep kiest hij er maar voor om voor Kalpa te werken. En hierbij is het ook de regisseur gelukt om een personage neer te zetten waar je als kijker gewoon bang van word. Ook zijn compaan deed me erg denken aan "die rooie" van New Kids, maar dan iets killer. Want ja... dit is de wereld van het snelle geld, en met veel geld kan je chickies scoren..... grote misvatting natuurlijk! En ja, het kan niet goed blijven gaan.

De film is ijzersterk maar ook snoeihard opgebouwd. De hallucinerende montages die inderdaad bij Gasper Noe lijken te zijn weggeplukt, en dan voornamelijk met die scene in die tunnel, doen je hoofd op hol slaan. De film blijft ook meedogenloos, kil en uitzichtloos; denk ook bijvoorbeeld maar niet dat Ayoub een lang gelukkig leven gaat lijden samen met Laura, na het moment dat ook Laura iets schijnt te voelen voor Ayoub. Hij heeft immers al een slechte reputatie achtergelaten bij een geflipte drugsdealer. Mooie open einde ook! De scene's met Ayoubs vader zijn ook schreinend. Het acteerwerk is ook realistisch.

De minpuntjes vind ik nog wel dat het vaak nog te direct en te vlot wil overkomen. Maar voor de rest was dit een prima probeerseltje dat toch uitstekend smaakt. En dat maar voor weinig geld. Daar zal Tim Oliehoek nog wel wat van kunnen leren.

4,0*

Best heel geinig, met fijne fotografie, lekkere muziek en prima acteurs. Lonsdale vind ik sowieso een talent, maar ook Elasri en zijn matties, Ten Napel en iedereen wel doet het prima. Lekker naturel en geloofwaardig. Daarnaast zitten er een aantal mooie scènes in. Maar het geheel is wel onevenwichtig, als wat aan elkaar geplakte videoclips met veel loze ruimte ertussen waardoor de film ook nooit echt in een flow komt. Zo blijft het geheel te afstandelijk. Maar door de korte lengte gaat het nooit vervelen. 3,5*.

Een film waarbij ik het ene moment met een soort plaatsvervangende schaamte toekeek, en het andere met mateloze fascinatie. Dat is dan ook meteen dé kracht van Prins. Leuk om weer eens een wat eigenzinnigere Nederlandse film te zien.

De Jong trekt in zijn debuutfilm van meet af aan een blik aan guitigheden open. Van de florissante cinematografie en de geweldige, opgewekte soundtrack, tot de schare aan bonte types die de film rijk is. De vergelijking met Spring Breakers vind ik wel treffend, vooral de manier waarop ook deze film op een soort bewuste manier potsierlijk is en zijn eigen clichés etaleert.

Die Kalpa geeft het begrip schmieren overigens een nieuwe dimensie, maar eigenlijk past ook dat juist wel binnen de film. Benieuwd waar deze regisseur in de toekomst nog mee op de proppen komt. Een groots meesterwerk is dit zeker niet, maar wel een ludiek en aandoenlijk debuut, aangeraden voor mensen die eens wat anders willen zien in het immer saaie Nederlandse filmlandschap. Zelfs een kleine 4*.

Goeie film over een jongen die met zijn vrienden op straat hangt en verliefd is op een meisje uit de buurt. De personages komen soms wat als een karikatuur over, maar het werkt wel hier. Prima in beeld gebracht met een vlotte montage (zonder dat het irritant wordt) en een goed bijpassende soundtrack. Een veelbelovend regiedebuut.

Vreemd, onevenwichtig en verre van perfect, maar na een dag tobben ga ik gewoon naar 4*. Wat is dat Spectral Display nummer unheimlich zeg!

Blij verrast met deze film van Sam de Jong. De film is via de muziek wereld bij mij aan het licht gekomen, dit is in verschillende cameo's in de film ook wel terug te zien. Verschillende nominaties hebben ook wel voor wat reclame gezorgd.

Overduidelijk Nederlands en met een niet al te hoog budget word hier wel het 1 en ander op beeld gezet. Het verhaal lijkt wel een dagboek van een tienermeisje en zo word er bij vlagen ook gespeeld. Toch is de film meer dan standaard vermaak, met wat gestoorde karakters, bizarre en leuk gefilmde scenes.

Het is geen baanbreker in de Nederlandse filmwereld, maar laat wel eens enkele andere gezichten aan het licht komen. Leuk om eens te zien als (Nederlandse) filmliefhebber, maar geen gemis als je deze overslaat.

'Prins' (2015) is een beetje als de videoclip 'Drank & Drugs' van Lil Kleine & Ronnie Flex: het lijkt harder van zich af te bijten dan het uiteindelijk doet, terwijl het willekeurige ervan kennelijk tot de verbeelding spreekt bij grote groepen jongelingen. Sam de Jong heeft de videoclipachtige stijl door van regisseurs als Nicolas Winding Refn en Harmony Korine, maar hij doet er vervolgens net iets te weinig mee om klappen uit te delen met het materiaal.Refn/Korine provoceren; ze porren waar het schuurt; ze dwingen de kijker om in ieder geval een positie in te nemen naar wat zij aan walgelijkheid op het scherm tonen. Als de Jong al buiten de veilige lijntjes kleurt, dan toch vooral omdat hij 'droge grappen' maakt over karakters die spugen, kotsen, heroinespuiten in hun aderen prikken en de hele tijd op een vieze manier op nootjes aan het kauwen zijn (?). Het meesterlijke uitgangspunt - een Marokkaans-Nederlandse jongen met een witte moeder/zus - verwordt tot een gekke gimmick. Het is niet iets wat tot nadenken stemt (of zelfs maar onder de huid wil gaan zitten.)

Verrassend eigenzinnig, gestileerd; niet al te vaak zie je in een Nederlandse film shots die met wat fantasie ook niet misstaan zouden hebben in de laatste Refn. Des te jammerder is het dat sommige vertolkingen het karikaturale constant beroeren. De Jong houdt z'n eigen stereotypen in stand door z'n personages toe te rusten met afleidende maniertjes (vuurwerk? nootjes?) en bijpassend taalgebruik. Gelukkig blijft Prins intrigerend, mede door de Jongs oog voor compositie en het prettige kleurgebruik (ook daarin doet dit werk weer enorm aan Refn denken). Een wrange nasmaak zou net zijn uitgebleven, ware het niet dat het einde nogal anticlimaxaal en gemakkelijk is geënsceneerd.

Half.

Potentie genoeg in deze Sam de Jong, echter haalt hij niet het volledige uit zijn grote filmdebuut. Wel erg leuk dat de Jong weet dat de Nederlandse cinema een beetje op elkaar begint te lijken en dus iets anders wilt doen, maar daar mist nog wat aan.

Aan acteertalent niet trouwens, want Elasri, ondanks zijn beperkte script, voert zijn rol keurig uit. Ook leuk om Lonsdale weer te zien. Ten Napel viel me tegen, ze lijkt nog wat te zenuwachtig te zijn om echt maximaal te spelen. Ook gek dat de rapper Lil'Kleine hierin speelt.

Genoeg kleuren ook, geen gebrek daaraan. Mooie belichting die de film een prima, dromerig sfeertje geven. Ook de camerastandpunten zijn prima, al had het camerawerk zelf nog wel wat opvallender gemogen. Wat er behoorlijk ontbreekt is detail, dat had ik graag nog meer gezien in films zoals dit. Films zoals Amelie doen dit bijvoorbeeld helemaal perfect, en Prins bleeft nog wat leeg op dat gebied.

De film is ook vrij afstandelijk waarin de karakters vaak van een andere planeet lijken te komen, een type zoals die Kalpa passen hier gewoon niet in, of iedereen speelt normaal, of iedereen is gek, mixed gaat gewoon niet in dit soort films. Het verhaal is zelf ook nog wat rommelig, er zitten een hoop gaten in. Wanneer Elasri zichzelf stoer begint te vinden vanwege zijn daad lijkt compleet uit de lucht te vallen, net als dat hij beseft dat hij fout zat.

Het blijft dus moeilijk om enige meeleven met de karakters te voelen. Gelukkig ziet de film er erg goed uit voor een Nederlandse film en er wordt keurig geacteerd met hier en daar behoorlijk creatieve dingen in gestopt. Sam de Jong is er zeker nog eentje om in de gaten te houden, maar heeft wel een beter script nodig volgende keer.

Stukje cake? Slechtste scène sinds tijden. Maar verder best aardig deze 'Prins', een lekker zomers sfeertje en vieze Freddie als raarste slager van NL. Mag ik hopen. Die gekkigheid kon ik wel waarderen. Jammer van dat gedoe met Ayoub z'n pa en naar het einde ontspoort de film totaal in haar stompzinnigheid, maar heb 't makkelijk uitgezeten, ook dankzij de korte speelduur, die hier goed op de plaats is.

Mooie film met een prima, weet een prima sfeertje neer te zetten in korte tijd.

Prachtige soundtrack ook!

Jammer dat de conversaties soms onverstaanbaar zijn, een typisch probleem van nl-films. Al met al 3,5☆

Redelijk. Het beeld ziet er mooi uit, helder en kleurrijk, en het verhaal is best vermakelijk, maar het wist mij niet te raken. De emoties komen nogal vlak en afstandelijk over, niet oprecht, en het verhaal wordt voor mijn gevoel met een komische/niet serieuze ondertoon gebracht, waardoor ik het drama niet echt kon voelen. Het verhaal is niet heel oppervlakkig, maar het wordt niet met veel diepgang gebracht. Ook jammer dat er geen ondertiteling bij is. Ik kon niet alles verstaan. De rol van Sigrid ten Napel vind ik het leukst. Het einde vind ik vrij zoetsappig, maar dat past erbij. Al met al een kleine voldoende. 3*

Oog -en oorstrelend werkje, maar inhoudelijk nogal brak.

Plot en script zijn allesbehalve krachtig en worden nog eens extra om zeep geholpen door Chaib Massoudi (de papa junk) en Freddie Tratlehner aka Vieze Fur (de dealer). Komt echt totaal niet geloofwaardig over. Waar ik laatstgenoemde nog wel grappig vond, kreeg ik bij het zien van Chaib B. spontane kramp in m'n tenen. Echt niet om aan te zien zoiets.

Film scoort zijn punten voornamelijk op cinematografische vlak. De stijl is enorm sfeervol, fris en haast on-Nederlands geschoten. De soundtrack van Palmbomen (die internationaal hoge ogen gooit met zijn producer kwaliteiten) sluit daar mooi bij aan.

Ik ben niet geheel overtuigd van Prins, de eerste speelfilm van Sam de Jong. Prins schetst een beeld van de hangjongerencultuur in Amsterdam-Noord waarbij alles draait om eergevoel, macht en om erkend te worden. Ayoub is allesbehalve de prins van de wijk. Hij wordt uitgescholden als junkzoontje, woont samen met zijn echtgescheiden moeder en zus. Hij hangt rond op straat met zijn vrienden, maar wordt bestempeld als een loser en een zwerver door een oudere bende. Om het hart te veroveren van een mooi meisje zoekt hij contact op met een blingbling crimineel.

Ayoub heeft ondanks zijn onbeduidend toekomstloze leventje vooral problemen met zichzelf, zijn identiteit en met de liefde natuurlijk, van zichzelf, maar ook van zijn naasten. Technisch is de film best ok met zijn snelle beelden en vele close-ups. Ook de ondersteunende muziek en beats zijn fijn. De dingen worden hier en daar wat uitvergroot, maar door de beperkte filmduur bevat de film het juiste tempo.

Het einde van de film vond ik minder en out zich als een soort van happy end. Alles is zogezegd in zijn plooi gevallen, maar het voelde iets te makkelijk aan. In zijn geheel best entertainend, maar ik miste wel die rauwheid die dergelijke settings ontegensprekelijk hebben. Eten of gegeten worden, een survival of the fittest, the struggle for life ... Zwevend rond een 3,0*.

Een hele zwakke film over een groepje jongeren in een achterstandswijk. Alle onderwerpen komen aan bod. Opkomende liefde, drugs en criminaliteit. De eerste ergernis bij mij zijn al bijna gelijk de dialogen. Die komen heel gekunsteld over. Maar ze zijn ook vaak niet eens te verstaan. Al snel had ik gelukkig wel de indruk dat ik daar ook niet echt veel aan miste. Verder zijn de verhaallijnen ook heel oppervlakkig. De film gaat nergens echt de diepte in. Een hoop scenes zijn trouwens ook erg ongeloofwaardig. Welke zware crimineel doet zijn dubieuze zaakjes nou met een opvallende Lamborghini Diablo waarvan er maar hooguit een paar in Nederland rondrijden? De acteerprestaties zijn bovendien ook nog eens erg zwak. Alleen de muzieksmaak van moeder kan ik erg waarderen. De lp van Spectral display waar ze het nummer "It takes a muscle to fall in love" regelmatig draait behoort wel tot mijn favoriete platen. De rest van de soundtrack is verder weer niets. Veel zwak synthesizer geneuzel. Ik snap eigenlijk niet dat deze film toch relatief best hoog scoort. Vaak worden Nederlandse films ook afgekraakt. Maar deze spreekt kennelijk de doelgroep aan.

Vreemde, licht surrealistische film over de 17-­jarige Ayoub (Ayoub Elasri), die aanpapt met een zware crimineel (Freddy Tratlehner) om indruk te maken op het meisje van zijn dromen. Zo maf als in een David Lynch-film wordt het niet, maar door het aparte kleurgebruik en de abstracte aanpak van plot en personages heb je wel herhaaldelijk het gevoel verzeild te zijn geraakt in een film van regisseur Jean-Pierre Jeunet. Maar dan wel een behoorlijk slechte.