Prins (2015)

Nou, laten we erop houden dat Prins een interessante mislukking is voor een debuutfilm. Met de begrafenisscène als dieptepunt.

heel knullig geschreven, en inderdaad vooral in die scene... maar vond dat vreemd genoeg eigenlijk ook wel de beste scene uit de film... misschien juist omdat die knulligheid daar nog extra opviel, en de scene desondanks tóch... iets deed

Ik neem aan met opzet knullig, en daarom erg geslaagd wat mij betreft.

Ben erg positief verrast door Prins, mooie mix van drama, humor en wat scenes die zowat surrealistisch aandeden.

Uitgeweken naar Eindhoven, maar compleet verrast door dit pareltje van Neerlandse bodem. Prins is fijn. Perfecte dosering van genres en stijlen. 'B-acteurs' (lees schoffies uit West) die meteen in hun rol bleken te zijn. Je zag de 'petjes' in de zaal - die overigens niet zouden misstaan als figuranten - instemmend knikken en jongensachtig gniffelen om het scenario. Dat zeldzame gevoel, dit is iets bijzonders. En er dan nog mee afstuderen ook, niet te bevatten. Refn zal trots zijn. Gevalletje jury met open mond lijkt me. En Sigrid ten Napel.. toch wel de nieuwe Carice of misschien komt ze wel verder. De camera houdt van haar. En die soundtrack. Geen woorden. Carpenter meets 'De Jeugd' zoiets. Enfin, een buiging voor Sam de Jong. Onthoud die naam.

Uhm de grunt, hij is niet met deze film afgestudeerd. Hij is met de korte film Magnesium afgestudeerd, al die afstudeerfilms zijn altijd korte films.

Over Prins, een goede film voor een bepaald publiek. Ik zou deze film niet aan mijn blockbuster kijkende vrienden aanraden, maar mij beviel hij wel. Niet perfect, maar erg tof dat een jonge Nederlandse regisseur dit brengt. Hopelijk kan hij hier verder op boorduren en misschien met een iets groter budget gaan werken.

Je hebt helemaal gelijk, ik was weer te enthousiast.

De über-shiny, overdreven Spring Breakers/Drive-achtige gangstermomenten (met Vieze Fur, een varken en een paarse Lamborghini) resoneren op wel zeer vreemde manier met het integer bedoelde coming-of-age-verhaal over familiale problemen en het opgroeien 'op de straat'. De twee gezichten van de film zijn allebei best goed uitgevoerd, maar botsen met elkaar, waardoor het geheel voor mij niet echt uit de verf komt. Fijne casting wel, en met gevoel in beeld gebracht.

Dat De Jong het ver zal schoppen, staat verder buiten kijf. Hij is down met zo'n beetje alles wat hip is: de 'New Wave' van de Nederhop, Vice, de Marokkaanse straatcultuur, electro op de soundtrack, het retro lettertype... En dan heeft hij nog die 18-miljoen-views-clip gedaan.

Spring Breakers meets Wolf. Leuk debuutfilmpje hoor

Toch maar eens een film kijken van het Gouden Kalf circus. Ik begrijp dat hier weinig prijzen mee te winnen zijn. Wat een tegenvaller.

De acteerprestaties waren soms van bedroevend amateuristisch niveau. In enkele scenes leek ik naar een slapstick te kijken. Sigrid ten Napel was een gunstige uitzondering. Als amateur dit Ayoub het niet slecht.

Het hak op de tak verhaal vind ik storend. Soms zitten er promptverloren wat scenes in die niets toevoegen. En wat heb ik aan het eind van de film nu gezien: Ayoub heeft zijn doel gehaald. Maar bij dit drama mag er toch enige diepgang zijn te verwachten.

Toch is het te hopen dat Sam de Jong blijft doorgaan met het maken van films. Wat betere acteurs inhuren. Een betere script. Betere editor.

Ok, wat was dit?

Een studentenprojectje dat overduidelijk voor een appel en een ei, met slechts een vriendengroepje en veel montage is gemaakt, en ja, ook hierbij kan ik zeggen dat er enige vooruitgang blijkt te zijn in de Nederlandse cinema. Helaas wel iewat kort, maar ondertussen wel sterk en op een manier gemaakt waarbij je als kijker ook genoeg gelegenheid krijgt om dingen in te vullen. Wat als eerste opvalt is de synth-new wave soundtrack, die echt betoverend mooi klinkt en de roze letters, waarbij de regisseur inderdaad erg lonkt naar Drive. Het plot is echter simpel en een veelvoorkomend probleem: je hebt een meisje op het oog, maar zij ziet jou niet staan, en ja, dan denk je dat dat niet aan jezelf ligt maar aan het feit hoe je leeft en hoe je je kleed, en het feit dat je denkt dat je niet cool of stoer genoeg bent. Dat overkomt Ayoub, die voor een beginneling hier wel een erg sterke personage neerzet. Zijn obsessie voor Laura word steeds erger en dat levert ook een hoop problemen op met een tegenpartij waar Laura zich in bevind, zijn eigen vrienden en familie. Als noodgreep kiest hij er maar voor om voor Kalpa te werken. En hierbij is het ook de regisseur gelukt om een personage neer te zetten waar je als kijker gewoon bang van word. Ook zijn compaan deed me erg denken aan "die rooie" van New Kids, maar dan iets killer. Want ja... dit is de wereld van het snelle geld, en met veel geld kan je chickies scoren..... grote misvatting natuurlijk! En ja, het kan niet goed blijven gaan.

De film is ijzersterk maar ook snoeihard opgebouwd. De hallucinerende montages die inderdaad bij Gasper Noe lijken te zijn weggeplukt, en dan voornamelijk met die scene in die tunnel, doen je hoofd op hol slaan. De film blijft ook meedogenloos, kil en uitzichtloos; denk ook bijvoorbeeld maar niet dat Ayoub een lang gelukkig leven gaat lijden samen met Laura, na het moment dat ook Laura iets schijnt te voelen voor Ayoub. Hij heeft immers al een slechte reputatie achtergelaten bij een geflipte drugsdealer. Mooie open einde ook! De scene's met Ayoubs vader zijn ook schreinend. Het acteerwerk is ook realistisch.

De minpuntjes vind ik nog wel dat het vaak nog te direct en te vlot wil overkomen. Maar voor de rest was dit een prima probeerseltje dat toch uitstekend smaakt. En dat maar voor weinig geld. Daar zal Tim Oliehoek nog wel wat van kunnen leren.

4,0*

Dramatische momenten werden afgewisseld met humor of gewelddadige scènes in deze verrassend eigenzinnige, gestileerde en ironische productie over een opgroeiende, met zichzelf worstelende puber, die voor het eerst verliefd werd, een aantal foute vrienden had en keuzes moest maken. Wel vond ik de 22-jarige Sigrid ten Napel wat te oud (zeker voor deze leeftijdscategorie) voor de zeventien jarige hoofdpersoon.

Best heel geinig, met fijne fotografie, lekkere muziek en prima acteurs. Lonsdale vind ik sowieso een talent, maar ook Elasri en zijn matties, Ten Napel en iedereen wel doet het prima. Lekker naturel en geloofwaardig. Daarnaast zitten er een aantal mooie scènes in. Maar het geheel is wel onevenwichtig, als wat aan elkaar geplakte videoclips met veel loze ruimte ertussen waardoor de film ook nooit echt in een flow komt. Zo blijft het geheel te afstandelijk. Maar door de korte lengte gaat het nooit vervelen. 3,5*.

Aangenaam verrast! Wat leuk Spectral Display weer 'ns te horen! Dat iemand die nog kent!

It Takes a Muscle to Fall in Love zat ook al in Simon Killer (2012).

Grappig zeg, maar denk maar niet dat je 'm ook maar 1 keer zal horen op 100%NL ?

goed geacteerd, apart gefilmd, goeie muziek.

Het verhaal was iets minder, maar bovenstaande maakte dat weer goed.

Vooral de making of was wel onverwacht, het waren moeilijke/ pittige opnamedagen, doordat het geen echte acteurs waren.

De muziek is heel goed verder vond ik het een waardeloze film. Die blonde criminele gast speelde wel erg goed.

Een film waarbij ik het ene moment met een soort plaatsvervangende schaamte toekeek, en het andere met mateloze fascinatie. Dat is dan ook meteen dé kracht van Prins. Leuk om weer eens een wat eigenzinnigere Nederlandse film te zien.

De Jong trekt in zijn debuutfilm van meet af aan een blik aan guitigheden open. Van de florissante cinematografie en de geweldige, opgewekte soundtrack, tot de schare aan bonte types die de film rijk is. De vergelijking met Spring Breakers vind ik wel treffend, vooral de manier waarop ook deze film op een soort bewuste manier potsierlijk is en zijn eigen clichés etaleert.

Die Kalpa geeft het begrip schmieren overigens een nieuwe dimensie, maar eigenlijk past ook dat juist wel binnen de film. Benieuwd waar deze regisseur in de toekomst nog mee op de proppen komt. Een groots meesterwerk is dit zeker niet, maar wel een ludiek en aandoenlijk debuut, aangeraden voor mensen die eens wat anders willen zien in het immer saaie Nederlandse filmlandschap. Zelfs een kleine 4*.

?

Goeie film over een jongen die met zijn vrienden op straat hangt en verliefd is op een meisje uit de buurt. De personages komen soms wat als een karikatuur over, maar het werkt wel hier. Prima in beeld gebracht met een vlotte montage (zonder dat het irritant wordt) en een goed bijpassende soundtrack. Een veelbelovend regiedebuut.

Lekker filmpje. Anders dan bijvoorbeeld Wolf waarbij de stad Utrecht als geheel lijkt te figureren, bevindt Prins zich in een vacuum. Een klein woonblok, maar een handvol personages en een paar zomerse dagen. Fijne muziek en een goeie sfeerschepping (mede door die warme avonden) maken hiervan toch een eigenzinnig en hip werkje.

[Olivia Lonsdale en Sigrid ten Napel ]

Bedoel je deze twee boefjes?

Vreemd, onevenwichtig en verre van perfect, maar na een dag tobben ga ik gewoon naar 4*. Wat is dat Spectral Display nummer unheimlich zeg!

Herzien en een halve punt erbij. Erg sfeervol, de karakters zijn interessant, verhaal is simpel maar prima uitgewerkt en de muziek is passend bij de scene's. Het voelde voor mij erg aan als een Nederlandse Drive (een van mij lievelingsfilms) met de Nederlandse cultuur erin. Hopelijk komt de Jong snel weer met zo'n topper!

Normaal houd ik niet van Nederlandse films maar dit is toch een uitzondering en veruit de beste voor mij!

Met dank aan jou dat je Wolf noemt, die heb ik hierna gekeken en vond hem zowat net zo goed als Prins!

Blij verrast met deze film van Sam de Jong. De film is via de muziek wereld bij mij aan het licht gekomen, dit is in verschillende cameo's in de film ook wel terug te zien. Verschillende nominaties hebben ook wel voor wat reclame gezorgd.

Overduidelijk Nederlands en met een niet al te hoog budget word hier wel het 1 en ander op beeld gezet. Het verhaal lijkt wel een dagboek van een tienermeisje en zo word er bij vlagen ook gespeeld. Toch is de film meer dan standaard vermaak, met wat gestoorde karakters, bizarre en leuk gefilmde scenes.

Het is geen baanbreker in de Nederlandse filmwereld, maar laat wel eens enkele andere gezichten aan het licht komen. Leuk om eens te zien als (Nederlandse) filmliefhebber, maar geen gemis als je deze overslaat.

Een aantal sfeervolle scenes, maar daar houdt het ook wel op. De Nederlandse knulligheid is verder alom aanwezig. De opbouw en climax zijn veel te gehaast, om vervolgens een veel te lang durend, ongeloofwaardig happy end in je face gedrukt te krijgen. Acteerwerk van een aantal figuren, zoals Lil Kleine, was ook tergend af en toe. Script was ook best slecht. Je kan beter alleen de trailer kijken.