The Atticus Institute (2015)

Fake- docu over het Atticu Instituut. Waar natuurlijk iemand dan zogenaamde krachten bezit. En dan gaat het mis. Beelden van het onderzoek worden afgewisseld met interviews van familie of collega/ betrokkene. Totaal niet spannend dus! En dat dan 92 minuten lang.

Niet de moeite.

Een nepdocumentaire met een heleboel erg lelijk nepbeeld dat moet weergeven dat het oude beelden zijn. Dat zou best aardig kunnen werken, maar het komt niet door - de gang van zaken in het lab blijft te abstract en te afstandelijk. Wellicht door de irritante uitleggende voiceover. Of door de documentairestructuur met de interviews met de mensen '40 jaar later'. Van acteren is nauwelijks sprake.

“We don’t control this, it’s not just us who will be at risk.

And if you do control it, then who will be at risk?”

Kijk je wel eens graag op “National Geographic” naar documentaires over bovennatuurlijke verschijnselen, buitenaardse verschijningen of andere onverklaarbare fenomenen, dan moet je “The Atticus institute” zeker kijken, daar dit een documentaire-achtige film is over een wetenschappelijk onderzoek in dit instituut onder leiding van Dr. Henry West. Het onderzoek richt zich op paranormale activiteiten zoals E.S.P. en psychokinese (het beïnvloeden van fysieke materie van op afstand door menselijke geestkracht). De film wordt omschreven als een mockumentary found footage horror. Het is zeker niet op waargebeurde feiten gebaseerd, maar als parodie of satire zou ik het nu ook weer niet direct bekijken, want ondanks dat het eruit ziet als een documentaire is het toch redelijk geslaagd te noemen. Gelukkig werd het found footage tot het minimum herleid en is het geheel een collage van interviews, getuigenverslagen en video-opnames (zowel door vaste camera’s die het experiment vastleggen als door, maar in beperkte mate, thuisopnames).

Recensie hier ...

Matig.

Vond het fake-docu sfeertje nochthans best goed uitgewerkt. De 70s spat er in al zijn lelijkheid vanaf, de recente interviews zijn dan weer veel te hard en scherp belicht. Inderdaad net zoals je zou verwachten van een docu.

De opbouw is alleen wat aan de trage kant en de film bijft wel héél erg hangen in clichés. 't Is dat je dit al 100 keer gezien hebt, anders was het misschien nog wel spannend geweest, maar de climax is te flauw en het is allemaal iets te klinisch om echt sfeervol te zijn.

Zo rest enkel een aardige vingeroefening van regisseur Sparling. Mag wat mij betreft best nog eens opnieuw proberen, want de regie is aardig, maar dan hopelijk met een wat spannender onderwerp, of in ieder geval iets originelers.

Slecht is het niet, maar wel wat saai.

2.0*

Deze film staat onterecht als horrorfilm aangeschreven, het is zoals hierboven al vaker aangegeven meer een documentaire, met thriller raakvlakken. Echter vond ik dit niet heel vervelend, aangezien ik wel van docu's hou. Verder is 't natuurlijk geen heel vernieuwende of spannende film, maar toch vind ik niet dat 't de plank misslaat. Redelijk acteerwerk en een redelijk onderhoudend verhaal. Natuurlijk ontstijgt The Atticus Institute de middelmatigheid niet maar desalniettemin is de film het uitkijken wel waard mede door de relatief korte speelduur.

3*

6/10 (IMDB)

Regisseur Chris Sparling beschikt over een intrigerend concept, maar ontkomt niet aan een zeer slecht acterende cast. Specifiek Rya Kihlstedt is nodeloos theatraal en zet daardoor een bijzonder belachelijk figuur neer. Daarbij komt kijken dat het ridicule uitgangspunt en de weinig opzienbarende docu-inslagen evenzeer weinig effect kennen, waardoor Sparling moeite ervaart met het ontwikkelen van een effectieve spanningsboog. Alhoewel bepaalde invloeden origineel voor de dag komen en de film nergens te lang duurt, wil daardoor de volle potentie nooit benut worden.