Geschoten op 16mm, observeert deze stille film de menselijke beweging tijdens haar arbeidsverrichting over drie verschillende landschappen: het industriële terrein van Detroit, de herderlijke weilanden van de Hudson River Valley en de Ethiopische zoutvlakten van de Dallol-depressie.
Boeiende man, die Peter Hutton. Hij verleende zijn kwaliteiten vanaf de jaren tachtig aan Ken Burns en ik snap dat ze sympatico waren, aangezien Hutton op zijn eigen manier de stad New York vatte in drie filmische portretten (in '79, '81 en '90). Er is ook een lang interview van Hutton bij Screening Room, eind jaren zeventig, door Robert Gardner (Forest of Bliss), waar hij praat over zijn aanpak, en waarom hij geen geluid gebruikt. Bij Four Landscapes vind ik die principiële keuze minder goed uitpakken. Bij James Benning hoor je tenminste vaak nog iets, al zijn het maar spaarzame omgevingsgeluiden. Ik mis hier een auditieve context en de aandacht verslapt. Misschien om dat het hier een kleurenfilm betreft waar arbied en industrie een rol spelen? Bij de prachtige, kortere films Time and Tide en Skagafjordur dwingt de stilte iets specifieks af (weet niet wat). Volgende stap: At Sea - zonder geluid. Later wellicht met een passende zelfgekozen soundtrack (ik zit te denken aan Eliane Radigue).