Genesis: Together and Apart (2014)

Ik heb hiervan genoten. Een boeiende documentaire met geweldige muziek (zeker voor de liefhebber!) en wat vooral opvalt is het enorme respect wat de leden (ook ex-leden) voor elkaar hebben.

Ik wilde deze film dolgraag zien, omdat ik mezelf als een groot fan van de vroege Genesis beschouw. Maar wat een ongelofelijk onsympathieke film is dit, zeg!

Ik vond het maar een oppervlakkig geheel zo als eerste indruk. Maar als je wat verder kijkt is het heel duidelijk dat er nog wel het één en ander speelt. Pijnlijkste moment was toen Steve alsnog zijn keuze voor zijn vertrek ging verdedigen. Dat is inmiddels 40 jaar geleden. NIETS ten nadele van Steve, maar wat moet het ongelofelijk onmogelijk samenwerken zijn geweest met de narcistische Banks, die zichzelf overduidelijk nog altijd een miskent genie vindt.

Momenten die ik pijnlijk mis in de film: Steves solocarriere (ondanks zijn recente Genesis Revisited project, die toch als enorm eerbetoon aan de BAND Genesis geldt), en het avontuur met Ray Wilson, die hier volledig genegeerd wordt.

Bah, wat een respectloos ego-document is deze film geworden. Het is dat de muziek zelf zo ongelofelijk goed is, anders zou ik gewoon in de verleiding komen om al die albums in de container te flikkeren!

Als zo'n leuk uitziende Britse vrouw zo deskundig en enthousiast over Genesis kan vertellen verdient dat toch zeker een half puntje extra.

Verder heb ik deze net als die van Nick Cave laatst eigenlijk weer 'per ongeluk' gezien.

Heb daarnaast ook hier niet echt het gevoel iets te zijn opgestoken wat ik nog niet wist, per se hoefde te weten.

De muziek van Genesis ervaar ik al vanaf zeer jonge leeftijd als betoverend maar al die docu's, dat geouwehoer, voor mij hoeft het niet zo.

Voor mij een geslaagde biografie van een van de grootste rockbands uit de vorige eeuw.

Met de bovenstaande quote ben ik het helemaal eens. Ik vind het best wel schandalig dat een erg goed album als Calling All Stations volledig wordt genegeerd. De periode met Ray Wilson heeft prima en relevante muziek opgeleverd maar door het volledig te negeren ontstaat er een vervelende nasmaak.

Het enige positieve aan de documentaire is eigenlijk dat er een overzicht wordt gegeven van de rest van de historie van de band maar de verveelde en egocentrische muzikanten verpesten toch een hoop. Om geen afbreuk te doen aan de beleving van de muziek kan deze documentaire beter worden overgeslagen.

Matig.

Viel mij ook op. Ze doen net of Phil Collins de band nooit verlaten heeft en alles altijd koek en ei was.

Calling All Stations is daarnaast inderdaad een uitstekend album.