Mita Tova (2014)

Vanaf 23 juli in de bioscoop (Cinéart)

Net gezien op iffr. Gewoon een heel leuk zwartkomisch drama, maar blinkt nergens in uit. Heerlijke humor.

Openingsfilm op het komende MOOOV FILMFESTIVAL in Brugge op 23 april.

Deze heb ik gemist op het iffr maar gezien de scores dus toch maar proberen op Brugge dan?

Maymon heeft ook de regie van a matter of size gedaan. Ook een mooi komisch drama en werd destijds ook vertoond in Brugge. Dus ik kijk zeker uit naar Mita Tova.

Leuke film, met weliswaar nogal wat flauwe humor maar het werkt prima. Het blijft grappig dat gezeur en gegrol in dat taaltje. Prima om eens mee te pikken maar echt bij je blijven hangen doet het niet.

Erg mager dit. Humor kreeg geen greep op mij.

Pluspuntje. Er werd door het merendeel goed geacteerd.

Uit eigen wil de pijp uitgaan.

Net als bijna overal ter wereld is euthanasie in Israël verboden. Maar wat dan als een vriend van je lijdt en hij uit het leven wil stappen? Dan creëer ik gewoon zelf een machine, dacht protagonist van dienst, Yehezkel. Ziedaar het uitgangspunt van MITA TOVA aka THE FAREWELL PARTY – openingsfilm van het MOOOV Festival eerder dit jaar. Het idee van de plot ontstond uit een absurd moment en dat zien we meteen aan het begin van de film. Yehezkel, een bejaarde man woonachtig in een rusthuis in Jeruzalem, belt met een medebewoonster en stelt zichzelf voor als God. Een mooie verwijzing naar waar de rest van de film naartoe zal gaan. Met zijn doe-het-zelf-machine creëert hij immers de illusie God te zijn.

Bespreking Mita Tova

Een zwaar thema (in Israël is euthanasie, zoals in de meeste landen bij de wet verboden) werd zowel luchtig als serieus aan de kaak gesteld. Deze uitgebalanceerde tragische zwarte komedie, over ouderen, dementie, uitzichtloos lijden, menswaardig sterven en een euthanasiemachine, had naast humor, een flinke portie gevoel en scherpe dialogen. Door de cast werd uitstekend geacteerd.

Een film, met oude mensen, in al hun misère. Geen humor kunnen waarnemen, op enkele matige scenes na, die door het deprimerende karakter van de film, niet enigszins grappig zijn. Jammer, hoopte op een mengeling van een lach en een traan. Maar het werd een deceptie. DVD gauw naar de kringloop.

Ontroerend met een flinke dosis fijne humor

Een goede komedie/drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk, oudere mensen...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

De scene afgebeeld op de filmposter is gelijk de liefste en (enigszins) grappigste scene van de hele film. Verder: onnodige scenes waardoor de film te lang is, grappen die te flauw zijn en scenes die impact hadden moeten hebben (met z'n allen ineens zingen, de liefde tussen het oude koppel). Nee geen topper.

"We moeten ze eigelijk aanklagen voor nalatigheid", menen Jehezkel en zijn equipe wanneer ze de verplegers die ter hulp snellen, passeren, dit nadat ze voor het eerst hun absurde ingreep hebben toegepast.
Het is een cynische uitlating die me toch wel aan het lachen bracht, maar voor de rest overheerst toch wel het drama in deze film, die m.i. de onmacht van de patiënt bij een nakende levensbeëindiging aan de kaak stelt.
Natuurlijk, wanneer "het project" algemeen bekend geraakt, komt er een zekere luchtigheid over de film, alhoewel,...de slotscène !?
Beetje onverkwikkelijk, maar een goed idee om het zo voor te stellen. Daarom wel een goede film.

Euthanasie is in ons land al lang niet meer het taboe dat het dertig jaar geleden nog was, zeker niet sinds er wetgeving voor is gemaakt. In het zeer religieuze Israël is dat een heel ander verhaal en zeker met de beladen geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in gedachten. De zwarte komedie "The Farewell Party" uit Israël benadert dit zware onderwerp met humor en werd in eigen land zelfs een hit.

De gepensioneerde ingenieur en uitvinder Yekezkel (Ze'ev Revach) woont in een bejaardentehuis. Om een terminaal zieke vriend, te weten Max (Shmuel Wolf), te helpen, bouwt hij samen met "euthanasie-deskundige" Daniel (Ilan Dar), die dierenarts is, een doe-het zelf machine voor euthanasie. Als de machine zijn werk heeft gedaan, blijken andere mensen er ook gebruik van te willen maken en dan wordt het lastig en staan ze voor een emotioneel dilemma.

Het is de makers Tal Granit en Sharon Maymon gelukt om een luchtige Drama / Komedie film over een zwaar onderwerp te maken, zonder dat de ernst uit het oog wordt verloren. De filmmakers zetten met hun film niet alleen een waardig levenseinde op de agenda, maar passant halen ze ook homoseksualiteit en softdrugs uit de taboesfeer.

Totaal onbekende film voor me, maar meegepikt omdat Canvas naar goede gewoonte in het weekend kwaliteitfilms aanbiedt. De film valt onmiddellijk in huis met een grappige en emotionele scène die me meteen meesleurt in de film. Het telefoongesprek met de demente vrouw die denkt dat ze God aan de lijn heeft, is ontroerend.

Het is op zich een vrij beladen film, maar hier en daar slaagt de regisseur erin een komische of luchtige noot te verweven in het verhaal. Een film over een zwaar onderwerp dat niemand onberoerd raakt, maar waarover verhitte discussies kunnen over ontstaan. In vele landen ook illegaal en ook daar knelt het schoentje. Fijne kleine film om te volgen die er ineens ook het thema homoseksualiteit bijneemt alsof het nog niet moeilijk genoeg was.

Goede dialogen, goede acteerprestaties en goed camerawerk. Geen wereldtopper, maar gewoon aangename film binnen het arthousewereldje.

Deze was onlangs op tv en dus maar eens meegepikt. Het was geen misse film met toch wel een overtuigende cast. Het verhaal verveelde niet en verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Vond het een prima film en de moeite om eens gezien te hebben.

Bekroond in eigen land, maar ook op de filmfestivals in Valladolid en Venetië waar het met name hoge ogen scoorde bij het groot publiek. Begrijpelijk, want dit is een oprechte, integere, maar nimmer zwaarmoedige bespiegeling op het hete hangijzer dat euthanasie heet. De hoogbejaarde Max [Shmuel Wolf] is aan het aftakelen en wil zichzelf en zijn vrouw Yana [Aliza Rosen] een onnodig lange lijdensweg besparen door zijn leven in eigen hand te nemen. Met hulp van goede vriend Yehezkel [Ze’ev Revach] en diens dementerende echtgenote Levana [Levana Finkelstein] komen ze in contact met Dr. Daniel [Ilan Dar], voor wie levensbeëindiging heel normaal was. Als dierenarts dan. Zo’n zeldzame film waar je het ene moment hardop om kunt lachen, het andere moment een brok in de keel krijgt en een prima aanknopingspunt is voor een maatschappelijke discussie over een hekel onderwerp. De cast is voortreffelijk.