Hellions (2015)

Hellions

Vandaag vanuit het vakantieverblijf in Berlijn even via (de Duitse) Netflix een film bekeken. Ik kwam uit bij Hellions, een niet echt bijzondere horror die namate hij het einde nadert misschien nog wel irritant kon worden. En vooral de roze/paars achtige filter die er op geplakt is was niet om aan te zien.

Chloe Rose speelde haar rol leuk. Voor de rest heeft de film erg veel weg van Trick 'r Treat (2007) - MovieMeter.nl en dan vooral de personage van baghead is te goed gekopieerd.

Aangezien ik op vakantie ben houd ik het even kort. Het verhaal was te doen maar niet bijzonder. Dora is zwanger van Jace. Wanneer Dora alleen thuis blijft met Halloween en Jace verwacht komen er telkens kinderen langs die om snoep vragen. Op een gegeven moment ziet ze dat 1 van die jochies het hoofd van Jace bij zich had waarnaar de hel los barst. Dora moet het opnemen tegen de demonen die haar kind hebben omgetoverd naar een demoon. Ze willen graag het kindje hebben maar hier is Dora het natuurlijk niet mee eens. Ze zet alles op alles om die koters tegen te gaan.

De film wordt nauwelijks spannend maar het concept is wel erg tof. Het had beter gekund maar Bruce haalt er weinig uit.

2.0*

Ook vandaag uit het bakje genomen voor 5 EUR. Gelukkig wat beter dan die VooDoo, maar echt goed is deze film ook niet. Sfeer van Halloween wordt wel goed neergezet en de actrice doet het wel aardig. Soms passeren er ook wel mooie kleurige beelden, maar als geheel blijft het allemaal oppervlakkig. Totaal niet eng of bloederig en echt spannend wilt het nooit worden. Er wordt hier verwezen naar Trick 'r Treat (2007) , maar die vond ik stukken beter. Naar het einde toe wordt het verhaal ook onnodig vaag uitgewerkt. Niet echt verveeld, maar als geheel toch een matige film. 5/10

Tweede McDonald horror.

Zijn filmcarrière ken ik verder niet zo goed maar dit is wel de tweede horrorfilm die ik van hem zie. Die andere was Pontypool maar ik kijk Hellions zeker niet omdat ik Pontypool zo goed vond. Het was de poster die me erg trok, want wat is die gaaf. Het resultaat zelf lijkt er alleen niet op.

Een beetje ongelukkige marketing dus, want nu lijkt het een beetje op een badass final girl horrorfilm maar lijkt hier in de verste verte niet op. Alhoewel Hellions begint als een redelijk reguliere horrorfilm "vervaagd" de film naarmate de speelduur vordert en dat heeft voor- en nadelen.

Visueel is het een aparte film. Soms vind ik het erg lelijk, vooral in het begin. De regie is daar erg normaal en vooral kaal. Ik proef geen Halloween-sfeertje en de zogenaamde "hellions" worden gespeelt door kinderen wat klunzigheid met zich meebrengt. Lief zijn ze wel, maar dreigend gewoon echt niet.

Naarmate de film vordert wordt het visueel wat dromeriger en aparter. Er heerst een aparte, rozige cinematografie. De dromerige sfeer is vreemd genoeg erg relaxend, maar dat gaat ten koste van de horror. Veel horror is er uiteindelijk ook niet aan want het begint dus aan te voelen als een relaxfilm.

Rose doet het best goed als hoofdrolspeelster. We zien ook nog een kleine bijrol van Patrick die ook wel een mooie filmcarrière op zijn naam heeft staan, maar dan heb je alle noemenswaardige rollen ook weer gehad. Voor de rest zit er niks bij waarvan ik een wauw-gevoel heb gekregen.

Alhoewel de film als geheel lekker apart en anders is, is de traagheid in het tweede gedeelte tegenover een best hoog tempo in het eerste gedeelte een beetje vloekend. Ik kan me ook voorstellen dat dit niet de film is die de algemene kijker verwacht na het zien van zo'n poster. Het is vooral erg psychologisch, apart en traag.

Het "vage" van de film heb ik voor de rest geen last van gehad. Wel van de matige afwisseling van tempo. Hier en daar merk ik wat simpelheid vanuit de film. De hellions die voor de deur staan vond ik ook suffe bedreigingen. Ik ga het uiteindelijk een 2,5* geven voor de aparte visuele stijl en het goede acteerwerk.

Niet echt geweldig en soms vond ik het wat te rommelig.

Betere herziening. Regisseur Bruce McDonald zoekt nadrukkelijk de originele invalshoeken op en levert met Hellions dan ook een ongewone horrorthriller af, waarin de inhoud steeds meer naar de achtergrond wordt geschoven naarmate de speelduur vordert. Er wordt bovendien een nogal dromerige sfeerzetting ingezet na een stuk of 30 minuten, waarbij vooral het kleurgebruik positief opvalt. Niet elk visueel idee is effectief gezien de kaalheid van sommige scenes, maar het blijft wel onvoorspelbaar en apart. Acteerwerk is verder niet geweldig, de spanning had flink opgeschroefd mogen worden en de uiteindelijke hellions zijn geen bijzondere bedreigingen, maar toch weet McDonald de film boeiend te houden en genoeg te voorzien van eigenzinnigheid. Ik kan het persoonlijk wel waarderen dat er nog griezelfilms worden uitgebracht die iets anders proberen te doen en daar ook genoeg middelen voor hebben om dat te kunnen doen.