0,8 Ampère Geluk (2015)

ECT wordt al heel lang uitgevoerd. We volgen in het hier en nu een aantal patienten die dit krijgen.

Wat opvalt is dat er heel veel tijd wordt besteed aan het kennismaken met de patienten. Binnen hooguit 10 minuten zou het al lang duidelijk moeten zijn dat dit tegenwoordig alleen maar gebeurd als P(raten) & P(illen) niet wil helpen. Toch moeten we hier heel lang kijken naar mensen die zo depressief zijn dat ze niet meer uit bed kunnen komen en/of er geen zinnig gesprek meer met ze gevoerd kan worden.

Wel hebben ze, hun partners en de behandelaars heel wat privacy uit handen gegeven om dit te kunnen maken. Want we mogen wel meekijken tijdens de behandeling, wat de meeste patienten natuurlijk op zichzelf al eng vinden. Ook zien we de patienten liggen en lopen in de ziekenhuizen, voor en na de behandelingen. Waar we zien hoe vriendelijk het personeel met ze omgaat.

Wat onduidelijk wordt is hoe de effecten worden gemeten. Ik kan me voorstellen dat deze patienten al heel wat psychologische testen hebben gehad en de formulieren hun neus uit komen. Misschien doen ze dit alleen door hun evaluerende gesprekken af te stemmen op de situatie van de patient en de lijst kenmerken van depressie? Uitleg van de grafiekjes van het ECT-apparaat krijgen we ook niet. We krijgen er geen antwoord op.

In een gesprek horen we wel iets vaags over het aantal behandelingen en we horen van een patient hoe zij het ervaren heeft.

ECT is wel interessant genoeg om er een geschiedenisles aan te koppelen. Ik had gehoopt dat ze dat hadden gedaan en de link vervolgens hadden gemaakt met het heden. Dat zou een hoger punt op hebben geleverd.

Voor de mensen die dat misschien ook missen: je zou bijv. een bezoekje kunnen brengen aan het Dolhuys. Prima museum.

Als het doel was om ECT menselijk te maken zijn ze daar in geslaagd. Voor extra informatie met betrekking tot dit onderwerp is deze docu best karig.

2,5*