Entertainment (2015)

Zowat de film waar ik dit jaar het meest zin in had, na de openbaring die The Comedy was, voor mij.

-what do you get when you cross a sabre-tooth tiger with Sir Elton John?
I don't know, but you better keep it away from your ass!!

een recensent op internet zei dat de humor van het typetje Neil Hamburger op papier beter werkt dan in het echt. Dat klopt, hij weet het zo te brengen, met gemaakte onzekerheid, smerig keelgeschraap en teveel pauzes, dat de matige grap nog veel verder doodslaat. Ik wil Turkington graag eens zien optreden, maar dan wel voor een publiek dat zijn anti-komedie niet kent en als gevolg erg boos wordt. Hilarisch! Een andere recensent zei "Rick Alverson (and Turkington) hate comedy". Daar ben ik het dan weer niet mee eens, ze houden gewoon van anti-komedie. Dat is een moeilijke: Om anti-komedie te begrijpen, moet je denk ik eerst weten wat komedie is...

De film start vervolgens als een karakterstudie in een desolate omgeving van de Mojave woestijn. We zien de typische Hamburger humor on stage en off stage een figuur wat steeds verder weg glijdt in depressie, door het vele touren, het niet thuis zijn en het missen van zijn familie, met name zijn dochter. Wat is de drijfveer van Turkington?: denkt hij dat het echt comedy is, of gebruikt hij zijn act enkel voor geld en als uitlaatklep voor de depressie? Hij lijkt het zelf niet te weten. De rol van Lotte Verbeek is een belangrijk schakelmoment. Doormiddel van kleur-therapie lijkt ze Turkington te willen helpen, maar hoewel het een belangrijk punt binnen de film blijft wordt het van kwaad tot erger

Dat je hier als kijker nog humor uit haalt is meer toeval. Alverson/Turkington schijnt het ook niet te interesseren; het idee is dat de kijker "iets" uit de film haalt. Of dat nu leegte, depressie, een naar gevoel, angst of juist niet aflatende lachbuien oplevert zal ze denk ik een worst wezen. Ik zelf zit ergens tussenin, want heb toch een aantal keer keihard kunnen lachen, maar blijf ergens met een naar gevoel achter. De laatste 20 minuten voelen wat mij betreft wat zinloos aan en enkel de zwembadscene: Scream like you care, fuckers! vind ik nog echt goed werken. Met als dieptepunt de baby sequence en Michael Cera's rol, want meer dan bevreemding en shock value kan ik daar toch echt niet uithalen.

Zowel Alverson, als Turkington/Reiley/Heidecker zijn al eens beter te werk gegaan. The Comedy was doelgerichter, On Cinema is een betere les in anti-komedie en Bed Time Stories slaagt beter in (soms choquerend) surrealisme. Toch prefereer ik dit soort films boven een eenduidige, makkelijk verteerbare popcornfilm, of iets anders makkelijk behapbaars. Ja, dit had nog veel beter kunnen zijn, maar dat is niet belangrijk.

Ik werd pas weer opgetogen toen de aftiteling startte, wel met een scheef oog uitgekeken maar met de hulp van een goed boek op schoot...

Zelden zulke onverteerbare en flauwe ongein gezien, wat een verspilling. Wel komisch om dan hier 4 positieve commentaren te lezen...

Wat ben ik blij dat mijn geest anders is; Ik hoef met mijn ruim 4.000 titels geen cinefiel te zijn die alles maar slikt. Dus dergelijke kolder sla ik voortaan gewoon over en bekijk alleen de weinige scenes met 'opener' Tye Sheridan in extra slome slow motion -;)