The Ones Below (2015)

Horror voor jonge ouders.

En misschien moet je ook in die doelgroep zitten om het verhaal ten volle te kunnen, ahem, 'waarderen'. Daarbuiten is het eerder een wat voorspelbaar en mat drama dat als enige pluspunt de aardig spelende Poésy is. Tenminste, ik was van de rest niet heel erg onder de indruk, het is niet slecht of zo maar er zitten ook wel wat matige scenes tussen. En het einde vond ik wat teveel aan de onwaarschijnlijke kant.

"Suspenseful" en "chilling" staat er op de filmposter. Nou, dat valt erg mee, hoor. Zowel het suspensegehalte als het thrillergehalte heeft te lijden onder behoorlijk wat inzakmomenten.

Bepaalde gebeurtenissen en plotwendingen wakkeren een mysterieus gevoel aan, zetten je misschien op het verkeerde been of zetten je lichtjes onder spanning, maar dat is zeker niet voor lang en zeker niet over de hele filmlinie het geval. Daarvoor heeft het verhaal inhoudelijk toch te weinig laag en activeert het te weinig hersencellen.

Daarbij valt het acteerwerk tegen. Erg jammerlijk is het gebrek aan overtuiging in het spel van de acteurs, waardoor de personages nooit enige empathie oproepen of zelfs boeiend worden.

De film heeft door al deze gebreken een tekort aan creepy sfeer en is te weinig pakkend. De spanning en suspense zijn slechts voelbaar in een paar incidentele scenes. De rest van de scenes herbergt een zekere kunstmatigheid die geen heuse spanning genereert. Wel vermoeidheid.

Tja, de tekst op de filmposter belooft veel, maar biedt uiteindelijk weinig.

Redelijk. Op zich was het qua atmosfeer niet onverdienstelijk, maar echt overtuigen deed het nergens. Dieptepunt hier was toch het einde, waarbij alles tot in den treure wordt uitgelegd. Bijna een belediging van de de kijker. Want zo ingewikkeld was het niet. Had wat mij betreft 100x sterker geweest wanneer we de film was gestopt met het shot op de begrafenis.

Deze thriller heeft een sterk gespannen opbouw waarbij je haast gaat denken dat er iets bovennatuurlijks gaat plaatsvinden. Helaas blijft de spanning op een bepaalt moment steken en vindt er helaas op het einde geen krachtige plotwending plaats. Het wordt allemaal zeer voorspelbaar en het einde daarvan gaan er dertien in een dozijn.

Aardige thriller(tje) met een dun horrorverhaaltje. Hoewel het officieel geen TV-film is heeft het daar wel alles van weg. Het verhaal zal voor de meesten niet helemaal onbekend klinken, een koppel die een baby verwachten krijgt nieuwe onderburen, ook een koppel waarbij zij in verwachting is. Hoewel bizar toevallig worden ze aanvankelijk vrienden, maar een incident zet hun relatie op scherp. Wat daarna volgt is een thriller die een milde draai geeft aan de clichés waardoor het prima bekijkbaar is. Geen hoogvlieger, maar 3* krijgt het wel van mij.

Mysterieus verhaal dat alle kanten kan uitgaan. De twist kon je misschien wel verwachten, al had het even goed de geschifte reactie van de moeder kunnen zijn, maar het slot lijkt mij toch eerder verrassend dan voorspelbaar. Zeker geen 13 in dozijn einde want eind goed al goed past hier niet. Goed spel van de cast die hun rollen overtuigend weten te brengen.
Meer dan gemiddeld. Dus een 7/10

Kate [Clémence Poésy] is 18 weken zwanger wanneer zij en haar partner Justin [Stephen Campbell Moore] kennis maken met hun onderburen Jon [David Morrisey] ene Theresa [Laura Birn], die zelf 21 weken zwanger is. Een gezellig onderonsje loopt op tragische wijze uit de hand en vanaf dat moment begint Kate zich steeds meer zorgen te maken over haar zwangerschap. Het muzikale motiefje en de setting doen meteen denken aan Rosemary’s Baby, dat overduidelijk de belangrijkste inspiratiebron was voor deze sfeervolle, maar redelijk voorspelbare psychologische thriller. Goed spel van Poésy en Birn helpt.