Mr. Dynamite: The Rise of James Brown (2014)

Mooie en tevens goede Documentaire / Muziek over funk- en soulgod James Brown, tijdens zijn gloriejaren in de jaren zestig en zeventig. Ik kan James Brown eigenlijk alleen vanaf de jaren 80 (o.a. door de film Rocky IV), dus wat betreft was dit wel een interessante documentaire voor mij als muziekliefhebber.

James Brown mag dan wel een bestempelt zijn als hardst werkende muzikant, maar hij was ook behoorlijk eigenwijs en niet altijd geliefd bij zijn muzikanten (die hij zelfs bedreigde) waarvan velen aan het woord komen in deze documentaire. Ik vond het ook wel geinig om te horen van deze muzikanten dat James Brown geen muzieknoten kon lezen en eigenlijk nauwelijks verstand had van muziek. Hij was natuurlijk wel een perfecte entertainer, danser en natuurlijk een echt baasje.

De vele beelden van James Brown (met name als hij danst) en zijn begeleidingsband waren zeer fraai om te zien (o.a. een inspiratie voor Mick Jagger, die zelf ook aan het woord komt) en natuurlijk ook om te horen. Ik wist eigenlijk niet eens dat extravagante bassist Bootsy Collins (komt zelf ook aan woord) deel uitmaakte van één zijn begeleidingsband "The J.B.'s". (jaren 70). Omdat ik geen echte fan ben van James Brown, vond ik de film hier en daar wel wat langdradig. In deze documentaire komt ook de rassendiscriminatie in de jaren 60 aanbod, waar James Brown ook een aandeel in had op positieve wijze.

Al met al is dit gewoon een goede documentaire voor muziekliefhebbers en vooral voor fans van funk- en soulgod James Brown.

Ben op zich niet zo'n fan van de muziek van James Brown. Maar was tamelijk onder de indruk

van zijn energieke performances. Tiranniek baasje ook, en een Pietje Precies. Eigenzinnig,

ijdel, trots, en vaak onvoorspelbaar. En zakenman ook. Getuige ook in de documentaire zijn

uitspraak: Music is show and business. Wist niet dat hij zozeer een baanbreker was voor de

funk, en bovendat een vrij grote rol speelde bij de rassendiscriminatie in de V.S. Afgaande

op de vele interviews van voornamelijk ex-bandleden krijg je de indruk van een vrij onsympathiek

mens, maar nooit met een expliciet onvertogen woord, en heeft toch wel bewondering de

overhand.

The Godfather of Soul was één van de meest invloedrijke muzikanten van zijn generatie, maar zijn weg naar de roem ging bepaald niet over rozen en verklaart bovendien waarom hij veeleisend, recalcitrant en agressief kon zijn. Gibneys documentaire over de opkomst van James Brown benadrukt de minder aangename kanten van James Brown, maar plaatst die in de context van zijn jeugd. de samenwerking met de muzikanten in zijn band en de invloed die hij had op de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Gibney sprak met een flink aantal bandleden, waaronder Bobby Bird, Maceo Parker, Clyde Suttlefield en Bootsy Collins, om inzicht te krijgen in de dynamiek tussen Brown en zijn muzikanten en de uitstekend gekozen fragmenten van Brown live-optredens laten er geen twijfel over bestaan: Brown was één van de grootste en belangrijkste Amerikaanse entertainers van de 20e eeuw. Een genot voor fans en een uitstekend introductie voor diegenen die James Brown alleen kennen van hits als ‘Sex Machine’ en ‘It’s A Man’s Man’s Man’s World’.