The Smell of Us (2014)

Zo slecht, Koekebakker?

Vond t een vooral een ontzettend vervelende film.

Typische Larry Clark-marginaliteiten met als hoogtepunt / dieptepunt de scène waar een stomdronken vrouw haar naakte, verlopen lichaam op haar zoon smijt en luidkeels "Laat me je pijpen! Laat me je pijpen!" schreeuwt. Bij vlagen wel indrukwekkend in beeld gebracht (camera zit letterlijk op de huid van de personages en je kunt de lichaamssappen haast proeven, vandaar de titel waarschijnlijk), maar over het algemeen toch iets te aanstellerig en vaag. Clark is ook een beetje een wandelend anachronisme: de jongeren van The Smell of Us zijn dezelfde grungy, rondhangende jaren '90 skateboardkids van Kids, met als enige verschil dat ze nu allemaal internet porn kijken. Of misschien is dat wel juist een heel treffend inzicht over onze jeugd.

Wat hier nou weer mee te beginnen? The Smell of Us is eigenlijk een enorme puinhoop, maar dan een aardig interessante. Ergens komt Clark misschien wel dichter bij dan ooit van waar hij vaker van beschuldigd is. Namelijk oude man met een fetish voor jonge lichamen en jeugd(skater)cultuur die een film maakt met veel seksualiteit en naakt erin. Maar ook nu is er ook weer meer aan de hand.

Wat dit is de meta-clark hoe gek het ook klinkt. De regisseur speelt ditmaal zelf een oude zwerver met een fetish en refereert constant aan zijn imago en waarschijnlijk ook af en toe aan zijn echte leven. Een man die blijkbaar nog steeds gefascineerd is door de jongeren al misbruiken ze hem en veroorzaken ze zijn ondergang. Verder heeft The Smell of Us minder verhaal dan ooit bij Clark. Films als Kids en Bully hadden nog vrij klassieke verhaallijnen, Ken Park en Wassup Rockers waren al vrijer van vorm, maar dit is bijna collage-achtig soms. Seks is lang niet altijd meer een veilige haven (Ken Park) of een vlucht, maar feitelijk is het er gewoon hier. En hier zit een fatale jongen in. Een rentboy die vrijwel iedereen om zich heen verleid, maar ondertussen ijskoud en berekenend blijkt, de verleiding waar Clark steeds voor valt tot zijn acteurs weer eens in opstand komen (wat gebeurt schijnt te zijn bij deze film, ook niet voor het eerst). Tot we zijn moeder ontmoeten en we inderdaad een compleet hysterische haast parodie-achtige scene krijgen waarin ze haar zoon daarmee confronteert. Verder nog wat lelijke pseudo telefoonbeelden waarvoor ook niet echt een excuus is.

Ergens tussen het demasqué van een regisseur die eigenlijk een beetje een eendagsvlieg is en nog vooral drijft op een bijna twintig jaar oude film en een film die meer dan ooit speelt met dat idee. Voor het eerst misschien wel meer een film over Larry Clark dan dat er nog pretenties zijn om de jeugd van nu te laten zien. Zelfbewuste zelfparodie of zoiets.

Bizar en goed is het niet, fascinerend wel. Ik las dat Cahiers du Cinema deze film flink heeft verdedigd. Wellicht over een jaar of 10 een cultreputatie dan. Voor nu vraag ik serieus af in hoeveel landen dit uit gaat komen en hoeveel bezoekers het daar zal trekken of heeft getrokken.

3.0*

Grappig genoeg ontdek ik net dan hoofrolspeler Lukas Ionesco de zoon is van Eva Ionesco en die zat weer in een van de beruchtste schandaalfilms uit de jaren '70: Maladolescenza (1977).

Mooie genuanceerde review, starbright boy. Zag je de film op Film Fest Gent? Ik heb 'm daar herzien en was er werkelijk door omvergeblazen. Ik stond er de eerste keer misschien niet echt voor open wegens lichte vooroordelen jegens Clark.

Larry Clark is 72

Ik had geen idee!

yeyo Ik zag 'm daar inderdaad. Ik twijfelde nog even maar heb 'm toch maar gezien en ben daar achteraf blij mee.

John Milton Hij heeft ook een flink verleden. Hij was voor dat hij films regisseerde een tamelijk invloedrijke fotograaf van jongeren aan de zelfkant. Zie hier.

Deprimerende kille koude film die echt heel vervelend was.

Deze film ging eigenlijk nergens over; Larry Clark had niets relevants te vertellen. Het (cynische) portret van tieners in Parijs, die geen enkel doel in hun leven bleken te hebben en zich enkel nog bezig hielden met drugs, seks (waarbij de camera als een soort voyeur het werk deed) en (geen rock-'n-roll ditmaal maar) skateboarden, was geen moment doordacht, dus weinig zinvol.

Volgens mij is die Larry Clark gewoon een ouwe, vieze pedofiel. Ik heb meer films van hem gezien en bijna allemaal met naakte kinderen. Vreemde gewaarwording.

Ook deze kleinere project van Clark mogen aanschouwen, waarom hij hiervoor naar Frankrijk is gegaan weet ik niet, maar Parijs werkt evengoed wel bij zo'n indie-concept.

Ik blijf het me afvragen bij Clark; wat houd hem, als hoogberjaarde vent, nou zo bezig met het seksleven van pubers/adolecenten? Als de regisseur nou bijvoorbeeld 22 was in de tijd dat hij Kids maakte en dan zo 41 als ie met dit project aan de pappen kwam zou dat toch minder vreemd overkomen dan een ouwe vent. Het lijkt erop alsof hij hier een beetje zijn geaardheid bekend. (Hij frunnikt zelf in de film ook aan de hoofdpersonage) We volgen een groepje Parijze skaters en Clark houd zich aan het tijdsbestek; ditmaal legt hij de cultuur van internet en het filmen van elke poep of scheet bloot en lijkt het tegenwoordig heel gewoon te zijn om jezelf te laten filmen terwijl je je laat befriemelen door een ouwe vent, zonder je er achteraf gigantisch smerig over gaat voelen, uitsluitend om het feit dat de hele wereld uiteindelijk mag meegenieten. Ja... van de buitenkant volgen we voornamelijk het leven van de knappe jongen Hugo, een skater die met zijn vrienden de verveling tegengaat door drugs te gebruiken, feesten, en streken uithaalt. Het zwoele zomerse Parijse sfeertje weet de boel ook enigszins een betoverend gevoel mee te geven en ook de campy beelden (ditmaal voornamelijk de opnames van smartphones) laten weer zien dat het weer een typisch dromerige indie project gaat. Maar de boel word flink besmeurd wanneer we al snel kennis maken met de andere kant van Hugo. En nee, het blijft geen geheim, maar ook dat word niet zo schokkend opgevat door zijn omgeving.

The Smell of Us is ook een titel die je letterlijk moet nemen. De camera gaat voornamelijk dicht op de huid van de personages zitten en de zweetdruppels, pisvlekken, speeksel zijn daardoor ook inderdaad voor de kijker haast te ruiken. Ik moet echter wel zeggen dat dit niet echt in de categorie valt van Kids, Bully of Ken Park die doorbraken vanwege hun ijzersterke verhaal. Vergeleken met die films is deze titel net iets te gepolijst. Desalniettemin was dit nog goed kijkbaar.

3,5*

M'n eerste Clark viel me niet bepaald mee. Wellicht niet de beste om mee te beginnen maar het kwam eenmaal zo uit. De film is een nogal futloze collage van marginaliteiten die vooral gratuit aanvoelt. Een coherente sfeer is helaas ook afwezig, mede dankzij de afschuwelijke soundtrack en een ontbrekende visuele finesse. De film kent wel een paar aardige scenes, al waren die vooral aardig omdat ze vrij komisch waren (met moeder en zoon). Wat me dan weer niet helemaal het beoogde effect leek.

Op een vreemde manier wist de film nog wel redelijk te boeien, in ieder geval niet te vervelen. Maar er was geen moment dat Clark écht indruk op me wist te maken. De film voelde vooral lusteloos en nietszeggend aan. 2*.

Larry Clark maakt ongemakkelijke films. Film waarin je dingen te zien krijgt die je liever niet zou zien. Hier een groep jongeren, skateborders, die roken, zuipen, neuken en zich prostitueren. Een verhaal is er niet. Het is meer een impressie van de interactie tussen de jongeren, van alledaagse gebeurtenissen. Enerzijds zit je wel gefascineerd te kijken, anderzijds ligt de verveling op de loer. Ben het eigenlijk wel eens met gauke. Maar starbright boy geeft een zinnige analyse. Weet nog steeds niet wat ik met deze film aan moet.

Niet volledig geslaagd, maar het is wel voor het eerst in een Larry Clark film dat ik iets voel voor de verschillende personages. Ook voor het eerst dat de verschillende soorten voyeurs nu ook voor de camera opereren in plaats van alleen de anonieme Larry Clark die achter de camera naar teenagers zit te loeren. Het eindigen van één verhaallijn met een zelfmoord vond ik niet de juiste keuze en ook bij de home invasion kun je je bedenkingen hebben, maar voor de rest vond ik de verwikkelingen geloofwaardig en aangrijpend. De losse vorm was ook een verademing en doet me, ook vanwege de echt goede muziek en het zelfbewuste karakter van de film, realiseren dat ik deze misschien nog wel beter vind dan Kids.

Een film die eerder aanvoelde als een documentaire. De film mist een duidelijk plot of lijn en is veeleer observerend. Confronterend ook hoe jongeren van een bepaalde subcultuur van skaten, seks en drugs zich staande trachtten te houden. Ik ben zelfs niet helemaal mee of het wel bij iedereen een noodgedwongen keuze was.

Een film die op de huid zit van de personages. Niet in het minst door enkele pikante of gewaagde scènes, met elkaar, maar eveneens als prostituee.

Ik ken de regisseur niet echt, maar het is moeilijk om zijn beweegredenen te doorgronden. Al bij al niet zo slecht, maar overtuigd ben ik ook zeker niet.