Asielzoeka's (2014)

Goed om te zien dat deze jongeren fijne herinneringen hebben aan hun tijd in het AZC. Overigens zou ik in een verstandsverbijsering ook zo aan een voetbalclub hebben gedacht bij het horen van die afkorting. Zeker als het uit de mond van een jongen komt.

Want voetbal en asielzoekers is een goede combo. Rap en asielzoekers ook. Heb er al veel van voorbij zien komen en nu dus nog wat meer. Deze docu kan natuurlijk een manier zijn voor naamsbekendheid bij je doelgroep. Weten ze meteen waar je vandaan komt en hoe je in het leven staat. Niet onbelangrijk in het wereldje. Started from the bottom....

Gelukkig voor mij zag ik ook nog een violiste voorbij komen. Voor de afwisseling. Uiteraard wordt er in traditionele muziek gebruik gemaakt van de viool, dus dat is niet gek.

De jongeren gaan met enkele anderen terug naar de plek waar ze veel tijd hebben doorgebracht met de leeftijdsgroep die ook in een AZC zaten. Uiteraard hebben ze daar hun contacten opgebouwd. En missen ze die mensen. Gelukkig worden de herinneringen niet overschaduwd door de andere mogelijke aspecten van het AZC zelf. Maar als kind ervaar je dat, neem ik aan, ook anders dan als volwassene.

Dat niemand alles voor niets krijgt en iedereen zelf zijn eigen contacten moeten onderhouden merken ook deze jongeren. We volgen jongens en meiden, uit verschillende landen, die allemaal, net als velen van deze generatie, gok ik, goed Nederlands spreken en een leven hier aan het opbouwen zijn. Het zou voor de variatie wel leuk zijn geweest als er ook minder aangepaste jongeren en gezinnen te zien zouden zijn. Hoewel me dat voor hun situatie hier misschien niet de meest voor de hand liggende keuze lijkt.

Qua stijl vond ik de beelden van handen over de muur wel wat hebben. Dat gechat midden op het scherm past dan wel bij het heden, maar begon me na een tijdje best te irriteren.

Mensen die gewend zijn om mensen van andere culturen van deze generatie tegen te komen kunnen deze docu wel overslaan. Grote kans dat hij overeenkomt met het idee wat je toch al hebt. Er wordt te weinig ingegaan op het emotionele gedeelte van hun verleden of hoe een AZC werkt om verder iets toe te voegen. Mensen die tegen iets scherpere taal kunnen, zouden ook de serie Rot op naar je eigen land kunnen proberen.

2*