Flowers in the Attic (1987)

Wat een teleurstelling!

Bloemen op zolder is een van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen, en heb me dus verheugd om de film te zien..

Wat een afgeraffelde film!

Alle mooie momenten in het boek komen niet terug in de film.

Ook de relaties tussen de kinderen komen niet terug.

Erg jammer want dat maakte het boek tot een mooi verhaal.

Ik heb me dus voorgenomen om nooit het boek eerst te lezen voordat ik de film zie...dan kan het niet zo tegenvallen..

Deze film heb ik gisteren volledig bekeken. Ik heb deze inmiddels op DVD besteld. In een ver verleden heb ik de hele boeksenserie van VC Andrews gelezen. Het eerste boek uit de reeks waarop deze film is gebaseerd is dan ook het beste. Van de drie volgende delen heb ik eigenlijk weinig kunnen genieten. Dat gezegd zijnde vond ik de film vrij aardig en ik had wel meerdere momenten waarop ik dacht, ja dat heb ik inderdaad destijds gelezen. Wat me wel opviel is dat er nauwelijks scènes zijn op zolder die nochtans een heel belangrijke plaats innam in het boek. Wat me geweldig stoorde was dat ze een elementair ding hadden weggelaten in de film die in het verhaal van kapitaal belang bleek voor de rest van de serie, met name de incestueuze relatie die zich tussen Cathy en Christopher ontwikkelde. Niet dat ik de gedetailleerde beelden verwachtte waar broer en zus de liefde bedrijven, maar een versuisterde liefdesscène, een kus of suggestie. Christopher praat een paar keer met Cathy die in bad zit en hun grootmoeder die dit opmerkt noemt hen "sinners". Christopher raakte zijn zus niet eens aan, zelfs geen begeerlijke ogen naar haar. Ook het einde vond ik vrij zwak. Ik weet niet meer hoe het verhaal eindigde, maar ik het het gevoel dat er toch iets anders gebeurde met de moeder in het boek.
Ik heb vernomen dat er volgende jaar een remake van zou uitkomen. Ik hoop dat deze dit belangrijke element er wel in zal verwerken.

flowers de remake gezien had er veel van gehoord maar vond dat broer en zus gedoe niet meer van deze tijd ben niet zo preuts maar het is toch gewoon incest.

Beide versies (1987 en 2014) heb ik opeenvolgend bekeken, vandaar dat ik deze mening bij beide films plaats. Het plot is zo'n beetje gelijk, behalve het einde, wat bij beide films compleet verschillend is. Ik heb het boek niet gelezen, maar dat maakt wat het einde betreft voor mij niet uit. De 1987 versie vond ik wat authentieker, de 2014 versie wat heftiger. Vooral de oma in die laatste versie werd een stuk beter neergezet qua norsheid. Als het verhaal op ware gebeurtenissen is gebaseerd, dan moet dit een behoorlijk drama zijn geweest; zelfs tegen het onwaarschijnlijke aan. Voor mij scoren beide films gelijk, maar zeker niet hoog.

Ik kende Flowers in the attic bij naam, maar zag hem nog nooit eerder. Een film met een erg schrijnend relaas van kinderverwaarlozing gebaseerd op waargebeurde feiten. Een film waar ik - voor zover dit kan natuurlijk - me heb mee 'vermaakt', maar toch duidelijk wat tekortkomingen telt. Wellicht ook daarom dat de score hier en op IMDB vrij matig is.

Als ik het plot wat gevolgd heb, moeten de kinderen 2 jaar verbleven hebben op de kamer. Best lang om zo onopgemerkt te blijven, zeker met de kleinste kinderen. Het was er ook niet aan te zien omdat ze er steeds piekfijn uitzagen, van kledij tot kapsel bijvoorbeeld. Je vraagt je ook af hoe lang je zoiets gedwee ondergaat of gelooft. Erg veel rebellie zat er niet in de kinderen en het verhaal lijkt wel wat plotgaten te vertonen of het moet zijn dat de zware gebeurtenissen gewoon werden weggelaten voor deze meer commerciële prent.

Ook de rol van de moeder was me niet helemaal duidelijk. Helemaal in het begin van de film, toen de vader er ook nog was, had ik niet de indruk dat de oudste dochter een goede band had met haar moeder. Maar dit sloeg werkelijk alles, maar een echte verklaring werd niet gegeven. Er zijn wel meerdere vragen op te werpen over de familie Foxworth. Vanuit het standpunt van de kinderen misschien logisch, maar als kijker bleef ik toch met een onbevredigend gevoel achter.

Verrassend.

Heb van het verhaal in de verste vertes weleens gehoord. Ik weet dat de schrijver ervan het nogal leuk vond om allerlei vervolgen eruit te pompen, of in het algemeen zelfs van elk boek zowat een serie te maken. Ik kan me daarmee dan ook niet voorstellen dat de vervolgen hierop zo goed als deze zijn.

Maar nu blijkt deze film verder ook nogal zijn eigen draai aan het verhaal te geven. En dat doet het eigenlijk prima, want ondanks het nogal overdreven sentiment slaagt de film er van harte in om er een nachtmerrieopwekkende draai aan te geven. De film voelt daadwerkelijk aan als een soort scenario waarin je in je dromen terechtkomt, en dat is eigenlijk vooral positief.

De nare sfeer gecombineerd met onheilspellende beelden zorgen voor een beklemmende toon die de hele film lang aanhoudt. Fletcher past daarbij dan ook precies in het verhaal. Het jammere is wel dat de rest van de crewleden zo overdreven acteren en daarmee vooral ridicule rollen neerzetten. Verder had er ook nog wel wat meer gedaan kunnen worden met de verhoudingen, maar dat even terzijde.

Een echt gruwelijke film is het niet. De zogenaamd schokkende onderwerpen worden niet belicht of gewoon in de achtergrond gehouden, maar de sfeer werkt uitstekend. De film behoudt voor de volledige duur een nogal nare toon die blijft nazinderen. Het weet buitengewoon goed te werken, waardoor de film zelfs na het einde nog even bijblijft. Beetje jammer van het sentiment, anders had de film makkelijk een hoger cijfer kunnen aantikken.