Gipeun Bam Gabjagi (1981)

Echt mijn best gedaan om deze film te kunnen waarderen, aangezien ik de hoes van de KimchiDVD editie ontzettend gaaf vind en ik een goed excuus nodig had om die aan mijn verzameling toe te voegen. Helaas viel de film zelf me niet mee.

Kort samengevat gaat het over een vrouw die steeds meer paranoïde begint te worden nadat haar man terugkomt van zijn zakenreis en een nieuw dienstmeisje met zich meebrengt. Zijn vrouw verdenkt hem ervan vreemd te gaan terwijl ze langzaam in de ban raakt van een sjamanistische pop die het dienstmeisje constant bij zich draagt. Op papier wel aardig, maar veel dieper dan dat wordt het echter niet.

Het eerste wat opvalt is de erbarmelijke geluidsband. Volgens mij is vrijwel alle audio apart opgenomen en zijn de stemmen achteraf ingesproken. Iets wat mij vaker tegenstaat bij giallio's, waar deze film in mijn ogen veel van weg heeft ook al komt hij uit Korea. De soundtrack bestaat voornamelijk uit slappe synthesizer troep die elke vorm van sfeer de das om doet. Elk schrikmoment gaat dan ook gepaard met een knullig geluidseffectje. Daarnaast heeft de audio regelmatig last van clipping wanneer de muziek aanzwelt of wanneer de karakters hysterisch schreeuwen.

Dit soort films moeten het eigenlijk altijd van hun visuele stijl hebben. Helaas is de consistentie hier ver te zoeken. Op het ene moment is het beeld korrelig, op het andere moment scherp. Op het ene moment wordt alles fel belicht, op het andere moment wordt er gebruik gemaakt van kleurenfilters. En dan heb ik het nog niet gehad over het overmatige gebruik van het caleidoscoop effect. Vrij origineel en leuk als visuele opsmuk, maar het komt de consistentie niet ten goede. Dat wil echter niet zeggen dat de film er niet uitziet. Zoals je mag verwachten van een Koreaanse film valt er qua camerawerk en kadering zeker wel wat te genieten. Het is alleen niet tot in de puntjes verzorgd. Zo zijn er regelmatig artefacten of vlekken op het beeld te zien en zijn er scèneovergangen die niet helemaal vlekkeloos verlopen.

Jammer genoeg valt er ook nog eens weinig te griezelen op het laatste kwartiertje na. Daarvoor zijn de opzichtige schrikmomenten op één hand te tellen en moet je eerder denken aan een psychologisch familiedrama. Onbegrijpelijk vind ik ook altijd de rol van de man in dit soort films. Er wordt nooit gehoor gegeven aan de zorgen van de vrouw en alle problemen worden weggewuifd. In plaats van dat je te maken hebt met echte personages worden ze gereduceerd tot nietszeggende plot devices, waardoor het erg moeilijk wordt om je in te leven.

Misschien ben ik te streng in mijn oordeel, maar alles waaraan ik me erger in jaren 70/80 horrorfilms wordt hier nog eens extra uitvergroot. Ik denk dat een giallo liefhebber hier meer mee kan (baspls?)

Het plot klinkt in ieder geval heerlijk sfeervol

Goed verhaal van Cikx. Ik begin er dus niet aan.