Portrait of Jennie (1948)

Het is Kunst op zijn Hollywoods, natuurlijk, maar het is een mooi verhaal, hoe de schilder aan zijn enige meesterwerk komt. (Het schilderij hangt echt in het museum, de schilder heeft bestaan, het verhaal is bedacht.) Joseph Cotton (Third man) is als acteur even tijdloos als het meisje dat op zijn pad komt.

Koop een regiovrije speler en via ebay uit Amerika zijn dit soort films onder een tientje en met engelse ondertiteling fascinerend. 4 sterren.

Niemandalletje.

Ik wist dat ik deze film in een ver verleden al eens gezien had, maar kon mij niets herinneren van het verhaal. Achteraf bezien niet zo vreemd, want de film is eigenlijk niet veel meer dan een poging van producent David O. Selznick om de schoonheid van zijn vrouw Jennifer Jones over het voetlicht te brengen. Daarin is hij m.i. maar matig geslaagd. De betrouwbare Joseph Cotten en Ethel Barrymore zijn goed bezig, maar kunnen de film wat mij betreft ook niet redden.

Liefde, romantiek en ook dood doorheen mysterie en fantasie.

Jennifer Jones en Joseph Cotton in een al bij al lyrische film die met ogen 2016 zonder twijfel minder apprecieerbaar uitvalt dan wat de film betekende bij verschijning. Dat is doorgaans zo, maar hier toch erg expliciet. Getuige het mysterieuze dat tijdens de film opgewekt wordt maar geen aanvaardbare concrete uitleg vindt daar waar voorheen het vage maar romantisch en cinematografisch mooi uitgestalde, mogelijks meer tollerantie genoot. En gaat de film ook niet over de kunstenaar die een innerlijke, emotionele ondersteuning als onontbeerlijk ervaart ?

De kijker bedenkt het maar.

Mooie muziek van Claude Debussy

"Where I come from nobody knows and where I'am going everyone goes"

Luid de tekst van een vreemd liedje dat voorkomt in Portrait of Jennie. Een film die zich absoluut kwalificeert als 100% romantische film maar door de nuchtere en ongekunstelde manier hoe Joseph Cottens, Eben Adams speelt en de mooie beelden (door interessante hoeken of weergegeven als doekachtig) van New York slaagt de film er op de een of andere manier in om niet al te klef te worden. Een straatarme schilder ontmoet het jonge en raadselachtige meisje Jennie (Jennifer Jones) in Central Park. Zij worden verliefd op elkaar maar bij iedere ontmoeting lijkt zij met fikse sprongen ouder te zijn geworden. Na verloop van tijd besluit hij dat hij haar portret moet schilderen en gaat ook op onderzoek uit naar haar verleden. De derde act-climax is precies wat deze anders lauwe film nodig had en redt grotendeels de film. Het eigenlijke portret is geschilderd door de Amerikaanse kunstenaar Robert Brackman en werd een vaste waarde in het huis van David O ' Selznick, producer van de film en echtgenoot van Jennifer Jones. De film is in zwart-en-wit maar tijdens de laatste momenten van de film zien we het schilderij in Technicolor. Deze plotselinge omschakeling van monochrome naar kleur was eerder al in de film The Picture of Dorian Gray uit 1945 toegepast.

Geen idee of een dergelijke film nu nog gemaakt zou kunnen worden (waarom niet eigenlijk ?) maar los van de ouderdom keek de film wel opvallend makkelijk en lekker weg. Uiteraard zeer losjes en bijna nonchalant geacteerd door Joseph Cotten (toch een grote meneer in zijn tijd) en vol passie en overtuiging geacteerd door Jennifer Jones. Je mag het allemaal klef of fantasievol vinden (dat mag in een film), de prent kijkt gewoon goed weg en je wordt meegenomen in het verhaal. Goede muziek ook.