The First Deadly Sin (1980)

Pedofiele Polanski.

Marlon Brando werd vervangen door Frank Sinatra en de pedofiele Roman Polanski door Hutton, kortom er ging nogal wat vooraf aan The First Deadly Sin. Sinatra vond Brando sowieso de meest overgewaardeerde acteur ooit, hetgeen hem extra moet hebben gemotiveerd voor deze rol. Misschien dat hij daarom ietwat er over acteert. Voor de zeer goed oplettende kijker luidt deze film tevens het begin in van een andere acteercarrière: Bruce Willis figureert hier echter nog.

Het eindresultaat is niet veel meer dan een grimmige detective met een af en toe vuilbekkende Sinatra die vlak voor zijn pensioen een seriemoordenaar op de hielen zit. Niet alleen in het verhaal stond de wereldberoemde zanger en acteur aan de vooravond van zijn winterperiode. Het zou tevens zijn afscheid zijn van het witte doek. Het zijplotje met Dunaway, de spanning die ontbreekt, het werkt allemaal niet mee aan een grandioos afscheid van ‘Old Blue Eyes’ als acteur.

Doorsnee.

Aardige film waarin een politie-agent een seriemoordenaar op het spoor is kort voordat hij met pensioen gaat. Ietwat clichématig hier en daar en de scenes met Faye Dunaway hadden achterwege mogen blijven. Desondanks kijkt de film gemakkelijk weg. Vooral vanwege het ouderwetse politie speurwerk, het New York van 40 jaar geleden, een goeie soundtrack en een goed gecaste Frank Sinatra.

Sombere en klassieke detective rond de jacht op een serial killer door een onderzoeker net voor zijn pensioen. Niks nieuws onder de zon, maar er zit een sterke sfeer in de film die me aan de jaren '50 gangsterfilms deed denken. Dat zijn vrouw na een mislukte operatie alsmaar slechter wordt voelt wat overbodig aan door die "Honey Bunch" lezingen, maar schetst op die manier een detective die levensmoe lijkt. Een kutrol voor Dunaway, die de hele film op een ziekenbed mag liggen.
Dat einde was niet goed : de moordenaar die nog eens mooi uitleg geeft waarom hij zijn daden heeft begaan . Het is een film die me voor het overige wel kon boeien. De aanwezigheid van Willis is nauwelijks het vermelden waard.