Huang Jin Shi Dai (2014)

Interessant stuk over de regisseur haar werk, maar een iets minder optimistisch over Golden Era.

Films van Xu An Hui (vreemd dat haar achternaam nooit vermeld wordt) zijn een beetje als een een avondje bij je oma zitten, sympathiek maar ook vaak oppervlakkig en een beetje saai. Ik heb er inmiddels een stuk of tien van haar gezien, en om nou te zeggen dat ze zijn bijgebleven, nee...

Golden Era is ook weer zo'n niemandalletje, allemaal best aardig, maar er blijft zo weinig hangen. Visueel ziet de film er erg verzorgd uit, maar is uiteindelijk toch te lang en weinig interessant om de lange speelduur te boeien.

Te lang, veel te lang, deze zorgvuldige productie, waarin Hui een paar technieken gebruikt om zowel het leven als de periode te duiden waarin Xiao Hiang (kort) leefde. Wat ik mij zal blijven herinneren van dat leven is dat ik het best een vervelend mens vond, waarin je je afvraagt waneer ze tijd vond om te schrijven met al dat gekibbel en gereis van A naar B. En wat me bijblijft van de film is het minitieuze, luxueuze productiedesign. Elke appel ligt waar hij moet liggen, elke schermlamp en parapluutje klopt. Maar de film is toch te doods om meegesleept te worden.

Saaie biografie over het leven van de schrijfster Xiao Hong, in China naar verluidt heel beroemd, maar mij totaal onbekend. De productiedesign is tot in de puntjes verzorgd, maar zo lovend kan ik niet zijn over de film als geheel. Naast de rommelige structuur met te veel hinderlijk ingelaste interviews vormt ook de veel te lange speelduur een minpunt. Zonde van het talent van Wei Tang (Se, Jie).