She's Funny That Way (2014)

Leuke Woody Allen ...

... dacht ik tot ik de eindcredits zag. Ik ben niet bekend met het werk van Bogdanovich, ik kan dus niet zeggen hoeveel dit werk afwijkt van z'n andere films en in welke richting er eventueel enige beïnvloeding is geweest, maar deze film zou perfect van Allen kunnen zijn.

Véél dialoog, veel verwijzingen naar klassieke(re) cultuur en een licht jazzy soundtrackje. Zelfs Poots' accent lijkt bij te dragen aan de Allen vibe. En ook het gebruik van acteurs die wat buiten hun normale grenzen treden is eigen aan het werk van Allen. Wilson en Aniston zie je normaal gezien toch niet vaak in dit soort films opduiken.

Zelfs het verhaaltje vol toevalligheden en personages die elkaar steeds weer tegen het lijf lopen lijkt uit de pen van Allen gerold. 't Is dan ook wel een beetje zuur dat deze film stukken beter werk dan Allen's films van de laatste 10 jaar.

De cast is leuk, het sfeertje gezellig en ondanks dat ik normaal niet zo van die gekunstelde toevalligheden hou werkt het hier wel. In de nabije toekomst nog maar eens een Bogdanovich proberen.

3.5*

Gezellig? Dat snap ik dus echt niet. Ik vond het een film vol hysterie, kwade mensen en nauwelijks humor of lichtheid.

Verder inderdaad net een Woody Allen. Met name ook door het personage Izzy. Hij heeft een aantal films gemaakt met een aantal karakters zoals zij. Moet zeggen dat zij de film wel weet te dragen, erg leuke verschijning.

Jammer dat de rest op den duur vervalt in een hoop misverstanden en gedoe tussen personages. Daar heb ik altijd een hekel aan, en in plaats van grappig is het eigenlijk alleen nog maar heel vermoeiend om naar te kijken. Alleen Imogen Poots is een pluspunt.

2*

Best wel een leuke Komedie / Drama film, die inderdaad veel weg heeft van een Woody Allen-achtige komedie in combinatie met een Nederlandse jaren 70/80 klucht. Het verhaal komt ietwat traag opgang en is in het eerste gedeelte (daarin zit ook eigenlijk geen humor en het had weinig gescheeld of ik had de film afgezet) ook wat flauw en saai, maar na circa 40 minuten (zeg maar vanaf de scene in het Italiaanse restaurant) is het toch wel genieten geblazen tot de laatste minuut en valt er ook meer dan genoeg te lachen om de vele hilarische situaties waarin de diverse cast terecht komt door toevalligheden.

Het verhaal (wat min of meer bij elkaar wordt gepraat door prominente ster Isabella Patterson/Izzy die een interview geeft aan journaliste Judy) was wel leuk gevonden en zit ook leuk in elkaar. Datzelfde geldt voor de uitvoering ervan en dat komt vooral op conto van de best indrukwekkend cast (veel bekende acteurs en actrices hebben een kleine rol in deze film, zoals Michael Shannon als bewaker, Debi Mazar als bazin van een escortbureau en Richard Lewis en Cybill Shepherd als de vader en moeder van Isabella Patterson) die er ook zichtbaar veel plezier in hadden. Dat laatste heeft ook veel invloed op de leuke sfeer (soms best explosief) van het verhaal en leverde ook veel leuke dialogen op. Sowieso moet deze film het hebben van de cast, de diverse dialogen en de situaties waarin men onbewust terecht komt.

De hoofdrolspelers Owen Wilson (in de rol van Broadway-regisseur Arnold Albertson) en de fraaie Imogen Poots (in de rol van voormalig prostituee Isabella Patterson, ook wel "Izzy" genoemd, die door Arnold Albertson de kans krijgt om te stoppen met prostitutie en haar droom als toneelactrice kan verwezenlijken) doen het gewoon leuk en goed. Maar het meeste heb ik toch genoten van Kathryn Hahn (in de rol van Delta Simmons die toneelactrice is en tevens de vrouw is van Arnold Albertson) en Jennifer Aniston (in de rol van de aparte gehumeurde therapeut Jane Claremont) waarom ik vaak heb moeten lachen en dan vooral om de eerste die vaak heerlijk opdreef was. Geweldig hoe ze o.a. haar man ervan langs geeft als ze toevallig erachter komt dat hij met prostituees omgaat. Hij palmt die vrouwen in met "gedoe met eekhoorns en noten" (daar verraadt hij zich ook mee omdat zijn vrouw dacht dat het alleen voor haar was bedoeld) en zij reageert daar dan op met reactie in de trend van "Eekhoorn voor de neukende eikel !"

Het einde van het verhaal was best leuk (dat geldt ook min of meer voor de aftiteling) en het was ook leuk om te zien dat regisseur Quentin Tarantino daarin een kleine rol. Al met al gewoon een leuke en ook vermakelijke Komedie / Drama die zich lekker wegkijkt (op het eerste gedeelte dan na) vanwege de duur van circa 85 minuten.

Zeer geslaagde klucht vol hysterische taferelen, toevalligheden en misverstanden.

Het duurt even voordat het verhaal echt op gang komt. De introductie van de personages kost wat tijd en is niet meteen boeiend. Als de personages eenmaal geïntroduceerd zijn gaat het echter los en volgen dwaze en hilarische scenes.

Opvallend detail is dat de film nauwelijks gespreksloze momenten kent. Het gekeuvel en gekwetter gaat maar door. Het gepraat varieert van onnozel geklets tot quasi interessant geneuzel. De onderwerpen doen er ook niet toe. De gespreksstof past in ieder geval perfect binnen de getoonde onzinnigheid.

De gekozen verhalende vorm is geslaagd. Een interview (gepraat!) met flashbacks.

Leuke rol van Poots.

Erg komisch.

Woody Alleneske film die wat traag op gang komt omdat de characters eerst geintroduceerd moesten worden. Maar na drie kwartier kwam de klucht eindelijk los!

Geestige film met prima acteurs! Leuk.

Confusion reigns

Mijn ding is het ook niet. Een escort vertelt het verhaal van een hoop misverstanden en situaties die tot de start van haar carrière als actrice hebben geleid. Afhankelijk van waar je de lat legt op het vlak van humor, zal je er al dan niet een leuk moment aan beleven.

Aan mij is dit soort praterige comedies echter niet besteed. Het feit dat een aantal acteurs zoals Wilson, Poots en Aniston hier in spelen, allen acteurs die ik niet hoog zitten heb, helpen mijn waardering ook al niet vooruit. De film kwam op enkele momenten na, weinig aanstekelijk over. Het is best uit te kijken maar het deed me erg weinig. Ik had dit vooral bekeken uit nieuwsgierigheid omdat de namen Wes Anderson en Bogdanovich (regisseur van het uitstekende Mask) hieraan verbonden waren. Het verwondert me nog het meest dat twee zo'n kalibers zich bezighouden met zo'n weinig opzienbarend project.

Peter Bogdanovich heeft een uitstekende cast bij elkaar weten te brengen, met in de bijrolletjes een aantal oude bekenden van hem. De frisse Imogene Poots springt eruit als het kwieke, enigszins naïeve hoertje.
Sommige scènes vliegen uit de bocht, zoals de chaos na de laatste toneelrepetitie. Ook de vertelstructuur had wat mij betreft beter achterwege kunnen blijven. Maar al met al een heerlijke klucht, zoals er naar mijn mening veel te weinig gemaakt worden tegenwoordig.

Aardige film waarin een theaterregisseur een prostituee cast in zijn nieuwe stuk. Een prima klucht en de verhaallijntjes en personages komen op een leuke manier bij elkaar en worden ook goed afgewerkt. Hilarisch wordt het nergens, maar wel vermakelijk over de volle lengte. De cast, met aardig wat bekende namen, doet het leuk.

Feed squirrels to the nuts

Aah, de nieuwe Peter Bogdanovich. Ik wou hem indertijd nog in de cinema gaan kijken, maar wegens tijdsgebrek (en het feit dat ik zo'n duur cinematicket liever spendeer aan een film waar de cinema echt een meerwaarde heeft) is het er uiteindelijk toch niet van gekomen. Om de een of andere reden is het oeuvre van Bogdanovich niet zo simpel te vinden en toch verbaasde het me dat ook She's Funny That Way geen deftige release kreeg, althans dat dacht ik tot ik gisteren de DFW uitgave in een budgetbak vond.

Een beroerde uitgave trouwens (zelfs een menu is vandaag de dag teveel gevraagd blijkbaar) maar gelukkig is de film zelf wel in orde. Er zit 17 jaar tussen de recentste Bogdanovich die ik heb gezien (Blessed Assurance) en zijn nieuwste telg en dan was het even afwachten of de regisseur nog wel ging kunnen overtuigen. Het antwoord is volmondig ja! Bogdanovich gaat hier de Woody Allen toer op, ik verwachtte eigenlijk zelfs dat het Allen zelf ging zijn in plaats van Tarantino in de cameo, en hij doet dat goed. Veel dialogen, één grote klucht en alles is wel met elkander verbonden. Vind het altijd wel leuk als zo van die verschillende verhaallijntjes bij elkaar samen komen. Bogdanovich is tenslotte ook zo'n regisseur met een grote voorliefde voor film en ook dat voel je hier. De verwijzingen vliegen je om de oren en ook dat is iets waar je mij altijd wel mee kunt bekoren. Geen idee wat het juist is, daarvoor heb ik nog maar te weinig films van Bogdanovich gezien, maar er zit iets in zijn werk dat me altijd kan charmeren.

Iets wat ongetwijfeld ook kan gezegd worden over Imogen Poots. Blijkbaar al wel in een paar films tegengekomen, maar nooit echt blijven hangen. Dit doet ze echter uitstekend en dat sappige Brooklyn accent past perfect. Een fan van Owen Wilson zal ik ook nooit worden, maar eenmaal onder de regie van een goede regisseur (zie ook Woody Allen's Midnight in Paris) weet hij zich toch te ontpoppen tot een goed acteur. Bogdanovich laat ook de ruimte vrij om Rhys Ifans zijn ding te laten doen en ook de vele cameo's (inclusief een klein bijrolletje voor Cybill Shepherd als de moeder van Izzy!) zijn leuk. Jennifer Aniston heeft nog een vermakelijke rol (leuk zijn ook de verwijzingen naar Friends) en ook Kathryn Hahn heeft een meerwaarde.

Ik geloof dat ik hier nog ergens Mask heb liggen, weliswaar ooit eens van de televisie opgenomen maar die moet ik ook maar eens gaan kijken. Bogdanovich maakte al serieus indruk met The Last Picture Show en weet met de rest van zijn oeuvre ook te overtuigen. Hopelijk maakt hij deze keer eens wat sneller een film, jonger wordt hij er namelijk niet op.

4*

“Alright lady, I'll put you down. You're an idiot!”

She’s Funny That Way is een aparte en onconventionele komedie met sterke acteurs, vlotte dialogen en een goed tempo. De jazzy soundtrack is heerlijk en de regie van Bogdanovich is vlijmscherp. Vanaf de restaurantscène veranderd de film in één grote klucht met personages en verhaallijnen die allemaal op één of andere manier met elkaar verweven zijn.

De situaties waarin de karakters belanden zijn grappig, en de acteurs hebben zichtbaar plezier in hun rol. Soms overschreeuwen de acteurs zich, maar Bogdanovich heeft een strakke regie en zorgt ervoor dat de film niet uit de bocht vliegt. Er zitten veel kleurrijke personages in de film, en acteurs als Poots, Wilson, Hahn, Forte en Rhys Ifans weten ze geweldig te spelen. Speciale vermelding voor Jennifer Aniston die weer een heerlijk fout type mag spelen als de onuitstaanbare psycholoog Jane Claremont.

Bogdanovich zit al lang in het vak en met deze film probeert hij zich "Woody Allenesk" te profileren. Er wordt een blik bekende acteurs open getrokken en probeert deze op allerlei markante manieren op het scherm te toveren. Vooral het eerste gedeelte van de film is wat warrig en zelden weet hij diezelfde magie te vinden die ik bij de Allen wel vaker vindt. De film herstelt zich nog enigszins en de waanzin komt steeds leuker samen. Maar uiteindelijk voelen veel dialogen en personages te nep en te geacteerd aan om me volledig te pakken.

2,5*

Hoewel het duidelijk geen A-film is en ik mij echt mateloos ergerde aan het accent van Imogen Poots, vond ik deze film verrassend leuk. Er zijn diverse grote namen aan de film verbonden en ik heb regelmatig gelachen. En mocht je Jennifer Anniston leuk vinden in Horrible Bosses, dan vind je haar in deze soortgelijke rol vast ook leuk. Wat overigens erg leuk is aan deze films is dat ze laten zien hoe klein de wereld is en iedereen verbonden is met iedereen.

Isabella [Imogen Poots] verdient wat bij als escort in afwachting van haar doorbraak als actrice. Een van haar cliënten is Arnold [Owen Wilson], die haar $ 30.000 aanbiedt op voorwaarde dat ze stopt met haar werk als escort. Maar Arnold houdt er flink wat dames op na en dat leidt tot verwarring en misverstanden die zijn geïnspireerd door de romantische komedies van Ernst Lubitsch, Howard Hawks, Billy Wilder en Woody Allen. Dit mist de verfijning van Lubitsch, het tempo van Haws, de scherpe dialogen van Billy Wilder en de levensechte personages van Woody Allen. Desondanks is dit zeker niet onaardig.

Wat een strontvervelende film.

Als er een ding nog erger is dan een film van Woody Allen, dan is het wel dat iemand probeert Allen na te doen. Overspannen gedoe van vervelende mensen die zichzelf heel, héél interessant vinden maar dat absoluut niet zijn. Flauwe dialogen met veel te veel gezeur, cliche situaties, en als uitsmijter Tarantino in een cameo. En dan ook nog zo'n lettertypetje en muziekje bij de aftiteling, en met een paar treppenwitzen zodat het plezier dat de film ten einde is en je verlost bent ook nog teniet gedaan wordt. Man man man. Erger dan dit wordt het toch nauwelijks.

Het enige positieve wat ik er nog over melden kan is dat Poots meedoet. Maar ja, ook Aniston.

Bogdanovich had zijn eerste successen begin jaren-70 - net als Allen, overigens. Het was misschien beter geweest als ze toen met pensioen waren gegaan.