The Calling (2014)

Mystieke shit.

Leuke film, wel. Net als mijn voorganger vind ik dat het ergens wel doet denken aan Se7en. Het verhaal bouwt lekker langzaam op, en komt tot de zowel verrassende als toch ook voor de hand liggende conclusie. Met een paar leuke twists onderweg.

Susan Sarandon speelt een prima rol, en een interessant karakter dat voldoende verdieping krijgt. Maar ook in de bijrollen is er een hoop te zien. Topher Grace, die eigenlijk vooral van komedies bekend is blijkt dit soort bijrollen ook heel goed aan te kunnen. Donald Sutherland heeft ook een erg mooie scene.

Wel een wat slome film. Moet je misschien voor in de stemming zijn, maar dat was ik vandaag.

Een sfeervolle prent die ondanks het koude Alaska iets warms heeft. Verhaaltje is niet indrukwekkend of verrassend maar Sarandon weet de film toch naar een acceptabel niveau te tillen.

Goed kijkbaar.

Films over seriemoordenaars gaan er bij mij doorgaans in als koek, maar het genre is inmiddels zo overvol dat je als filmmaker van goede huize moet komen om nog positief op te kunnen vallen. Dat lukt regisseur Jason Stone hier helaas slechts gedeeltelijk. De film is niet slecht, maar de uitwerking van de plot is vrij standaard en echt spannend wordt het nergens. De prima cast geeft één en ander gelukkig de nodige meerwaarde en de film steekt visueel netjes in elkaar. Bepaalde plotdetails zijn ook best goed gevonden. Helaas is de film uiteindelijk net niet boeiend genoeg om boven het maaiveld uit te steken.

Typische misdaad thriller waarbij het trage tempo enigszins in het voordeel werkt van een eminent spelende cast en een prachtig Canadees decor. Dit is tevens het enige pluspunt van de hele film, die goed start maar ook snel inzakt. Van echte plotontwikkeling is geen sprake, aangezien de -devotionele- seriemoordenaar en zijn motieven op basis van een oud religieus verhaal vrij snel ontbloot wordt. Het einde van de film is een echte anticlimax, waardoor het verhaal behoorlijk triviaal blijft.

“The Calling” is een thriller over een religieuze seriemoordenaar. Juist zoals “Frozen ground” speelt zich dit af op Canadees grondgebied. Ondanks de sterrencast die er in meespeelt (Susan Sarandon,Donald Sutherland en Topher Grace) blijkt deze film maar een middelmatig aanvoelend verhaal te zijn die zeker niet de status van “Silence of the lambs” haalt. Hazel Micallef (Susan Sarandon) is een detective in een onooglijk klein dorpje waar misdadigers blijkbaar met een grote boog om heen trekken want op het gebied van misdaad valt er echt niks te beleven. Micallef heeft zo haar eigen persoonlijke problemen waarin drank en pijnstillers een eminente rol spelen en waardoor ze blijkbaar meer tijd spendeert langs haar bed dan erin. Het terugvinden van een oude vrouw met een chirurgisch precies opengesneden keel is de aanvang van een diepgaand onderzoek dat leidt naar een seriemoordenaar die zijn daden baseert op een oud religieus verhaal. Micallef, haar collega Ray (Gil Bellows) en de nieuwkomer Ben Wingate (Topher Grace) bijten zich vast in deze zaak. Topher heeft alweer een dusdanige rol waarbij zijn trieste uitdrukking van pas komt. En Sutherland wordt opgetrommeld om in zijn gekende stijl en als een Kerstman-achtige priester het hele geval uit te leggen. Bijgevolg is de dader al zeer vroeg in deze film bekend en is er van spanning niet echt veel sprake. Al zeer vroeg in de film wordt Simon (Christopher Heyerdahl) geïntroduceerd : een charismatisch en imposant personage die volledig in het zwart en met een perfect getrimde grijze baard rond paradeert. Het is zo’n verschijning waarbij je direct het gevoel krijgt dat het een herboren Jezus-figuur is. Uiteindelijk wordt dit dan ook maar een middelmatig TV-film, met mooie buitenopnames en ronduit geen spanning. Misschien dat de ontknoping nog voor enige beroering kan zorgen bij sommigen. Bij mij kwam het nogal povertjes en voorspelbaar over.

2.5*

Goeie film waarin een rechercheur van een klein stadje te maken krijgt met een seriemoordenaar. Een vrij standaard thriller over een seriemoordenaar is zeker niet origineel en het verhaal weet dan ook nergens te verrassen. Wel weet de film de juiste sfeer neer te zetten en heeft een fijn, rustig tempo. Mede door de uitstekende cast een nipte 3.5 sterren.

The Calling is een ongehaast verlopende maar ook spannende thriller. Een thriller die het doet zonder spectaculaire actiescènes. De film overtuigt met een heerlijk sombere setting en een prettig ongecompliceerde uitstraling. Daarnaast heeft de film met Susan Sarandon een geweldige hoofdrolspeelster in huis.

The Calling vertelt een fascinerend verhaal. Een seriemoordenaar is reden voor een spannend kat- en muisspel tussen moordenaar en politie. De moordenaar is actief in een slaperig en besneeuwd stadje. Een sfeervolle setting. De alcoholische en melancholische plaatselijke sheriff (Sarandon) past er perfect in. Topher Grace speelt de andere belangrijke rol. Hij is haar collega en het tegendeel van Sarandon. Fris, jong, nieuwsgierig en vol dadendrang. The Calling vertelt niet alleen een spannend verhaal maar investeert ook in zijn personages.

Regisseur Jason Stone doet het ingetogen en laat zich niet verleiden tot visuele heftigheid. De verteltrant is rustig. De spanning suddert onderhuids. Juist daardoor slaagt Stone erin om met een incidentele tempowisseling, het nauwgezet ensceneren van een gevaarlijke situatie en een indringende benadering van de personages de spanningsboog af en toe nog iets strakker aan te spannen. Een ander spannend element wordt vertegenwoordigd door het personage van de seriemoordenaar. Het personage is geen bruut monster maar vertoont menselijke trekjes. De moordenaar lijkt af en toe een menslievend persoon. Juist die eigenschap maakt het personage zo verontrustend.

Het verhaal is niet per se vernieuwend, maar is fascinerend. De case is interessant en prettig gedetailleerd opgezet. Het acteerwerk is gewoon goed en de personages zijn interessant hoewel hier en daar uitgerust met wat clichématige eigenschappen. Niet storend, vond ik. Goeie film.