Cut Snake (2014)

“Good day, Paula.

I'm Jim, but you can call me Pommie.”

Mijn verwachtingen zijn redelijk hooggespannen als ik weeral eens een op een Australische product stuit. Al een paar keer werd ik aangenaam verrast door een creatie uit de filmwereld van Down Under. Ook al had “Cut Snake” me op het verkeerde been gezet aangaande een bepaalde episode, was de film in het algemeen niet echt verrassend. De ontknoping was zelfs uitermate voorspelbaar. Dat de twee hoofdfiguren Jim “Pommie” Stewart (Sullivan Stapleton) en Mervyn “Sparra” Farrell (Alex Rusell) een grimmig verleden deelden, was overduidelijk. Dat de relatie tussen de beide ex-gevangenen zich ook op een ander niveau afspeelde, had ik niet verwacht. In eerste instantie lijkt het dat Pommie zijn partner in crime opgespoord heeft om hem ervan te overtuigen om de draad terug op te pikken op misdadig vlak. Als blijkt dat Sparra het rechte pad gekozen heeft, is dit een streep door zijn rekening. Sparra heeft resoluut gekozen voor het doorsnee leven samen met zijn verloofde Paula (Jessica De Gouw). Zelfs een slecht betaalde job kan hem niet overtuigen om terug het misdaadpad op te gaan. Wat volgt is een gecompliceerde en tumultueuze driehoeksverhouding.

“Cut Snake” kan je gerust een melodramatische thriller noemen. Wat er zeker en vast bovenuit springt in deze film, is het acteren van Sullivan Stapleton. Pommie is het type figuur die je instant een ongemakkelijk gevoel geeft. Een forsgebouwde, vol getatoeëerde intimiderende verschijning wiens oncontroleerbare woede plotsklaps de kop opsteekt en vervolgens weer razendsnel verdwijnt. Zonder het te beseffen wordt Sparra meegezogen in een destructieve spiraal van agressie en geweld. En zelf raakt hij verzeilt in een innerlijke tweestrijd. Ook al lijkt het van meet af aan af te stevenen op een doorsnee misdaadfilm, zorgt de onverwachte wending voor een heel andere sfeer. In tegenstelling tot het angstaanjagend gelaat van Stapleton, heeft Rusell een engelengezicht. Een doodgewone kerel die vanuit het niets in Paula’s leven verscheen en wiens duistere verleden verborgen bleef tot Pommie op het toneel verscheen.

De film speelt zich af in de jaren 70 en is gesitueerd in een Australisch stadje in de buurt van Melbourne. De hele film is dan ook in de uitgesproken stijl uit de jaren 70. De kleding, de voertuigen en de gebruikte soundtrack paste perfect bij dit geheel. Hoedje af voor de decor verantwoordelijken. En als je je afvraagt waar de filmtitel vandaan komt, dan stel ik voor dat je de Australische verklaring “mad as a cut snake” maar eens opzoekt. “Cut Snake” is een indie met dubbele bodem. Enerzijds een misdaadfilm. En anderzijds een toch wel gewaagd melodramatisch liefdesverhaal. De wending die in de film is verwerkt, is niet zonder risico. Een gewaagd experiment waar sommigen bedenkingen over zullen hebben. Wat ik wel kon appreciëren was de subtiliteit waarmee alles in beeld werd gebracht. Geen overdreven expliciete scènes. Zelfs de geweldsscènes waren ingetogen. Het hoogtepunt was voor mij het moment dat de keiharde en vastberaden Pommie emotioneel in elkaar stortte en kortstondig liet zien hoe fragiel en hulpeloos hij was. Een sterk en overtuigend fragment. Ben je een avontuurlijk ingestelde filmliefhebber? Dan is deze film echt iets voor je.

3*