June (2015)

Vol verwachting begon ik aan de film. Qua beelden zag het er redelijk /prachtig uit. En hoe verder we in film zijn ontrafelt zich dan het verhaal. Over een (wees-)meisje die een denkbeeldig vriendinnetje heeft genaamd Aer. Tussendoor zien we dan vreemde dingen gebeuren. Helaas had ik nogal eens het gevoel dat de film niet helemaal lekker liep. Rare uitspraken, en beelden die elkaar tegenspraken? Waarschijnlijk was het de bedoeling! Zodat er een mysterieuze sfeer rond June en moeder Lily blijft hangen. Dit werkte bij mij averechts Door dit en de ietwat voorspelbare special effecten blijf het vooral een voorspelbare middelmatige film. Moet wel zeggen dat ik genoten heb van Victoria Pratt. Ik ken haar al zeker vanaf dat ze in de serie Mutant X speelde! En is nog steeds een echte Beauty en de Brains!

Wazige horror over een bezeten meisje.

Verhaaltechnisch rammelt het wat, maar de film heeft een prima sfeertje. Creepy en onheilspellend.

Het kind is goed gecast. Ze straalt een bepaalde treurigheid en eigenaardigheid uit. Behalve door een paar aardige effecten, wordt de meeste spanning dan ook veroorzaakt door de aanwezigheid van het bezeten meisje.

De oudere acteurs hebben niet veel in te brengen. Hun rollen zijn voornamelijk vaag. Ze dienen als behang voor de leefwereld van het bezeten kind. Hun aanwezigheid verhoogt de spannings- en griezelfactor in ieder geval niet.

Jammer dat het waarom van de bezetenheid weinig plek kreeg. Satanische rituelen ok, maar een beetje uitleg over de reden van de bezetenheid miste ik wel.

De uiteindelijke clou is vergezocht en eerder lachwekkend dan plausibel.

“Stop it, Aery. Why are you doing this?

You are a vessel.

Before people, before machines, there is only us.”

Meng wat ingrediënten uit verschillende succesvolle films bij elkaar en je krijgt als eindresultaat zoiets als “June”. Het is niet om te zeggen vreselijk slecht, maar bijster origineel en spannend is het nu ook weer niet. Zelfs de grootste angsthaas kan deze film moeiteloos uitkijken met alle lichten uit. “June” is wel echt de minst griezelige horror die ik ooit heb gezien.

Herinner je je nog Drew Barrymore als Charlie in “Firestarter”, het lieflijke meisje dat een brand kan veroorzaken door er zelfs maar aan te denken? Of Carrie in de gelijknamige film die dood en vernieling zaait op het moment dat ze pisnijdig wordt? June (Kennedy Brice) beschikt over gelijkaardige, telekinetische krachten op het moment dat ze boos wordt. Of is er een demonische kracht aan het werk en is ze ook zo bezeten als Regan in “The Exorcist”? Uiteindelijk heeft het allemaal te maken met een oerkracht, “Aer” genaamd, die bezit nam van June tijdens een occulte rite. Een rite die niet echt perfect afgerond werd en waarbij June als pasgeboren baby door één van de deelneemster op het allerlaatste moment wordt meegenomen.

Laat ik beginnen met de positieve opmerkingen. Ondanks dat het hier duidelijk over een low-budget film gaat, zijn er toch geslaagde fragmenten op te merken. Allereerst is er de uiterlijke verandering die June ondergaat. Met name de ogen. Niet dat dit vernieuwend is, maar het versterkte het demonische karakter. Alsook het beperkt aantal scenes waar we getuige zijn van June’s kracht zoals tijdens de barbecue. Maar bovenal had ik veel bewondering voor de jonge actrice Brice zelf. Echt veel dialoog had ze nu ook weer niet te verwerken en dat vooral vanwege haar timide en gesloten karakter. Maar voor de rest kwam ze wel enorm natuurlijk over als een jong, fragiel meisje dat af te rekenen heeft met haar innerlijke demon. Een dagdagelijkse strijd waarbij ze tracht de controle te behouden.

Maar wat rest is gewoonweg kommer en kwel. Het ritueel dat aan het begin wordt vertoond ziet er echt kitscherig uit en het moment waarop de in een cirkel staande leden Aer aanroepen om bezit te nemen van June en deze macht neerdaalt, lijkt het net alsof de neerdalende rookslierten op het beeld zijn geplakt. Vreselijke speciale effecten. En verder zaten er nog twee zaken in waarover ik me echt ergerde. Ten eerste blijken de voorwaarden voor een adoptie wel echt abominabel slecht te zijn als je het eerste adoptiegezin bekijkt. Een sociaal achtergesteld echtpaar met een als Onslow (Keeping up Appearances) uitziende vetzak en een als prostituee uitziende slons van een vrouw die steeds aan een sigaret ligt te lurken. Hiermee vergeleken zijn Lily Anderson (Victoria Pratt) en Dave Anderson (Casper van Dien) regelrechte heiligen die allesomvattende affectie uitstralen en ongeduldig de taak op zich willen nemen van zorgzame vader en moeder. Een beetje te overdreven want al de eerste avond stellen ze al aan June de pertinente vraag of ze tegen Lily “Mommy” wil zeggen. Met teleurgestelde blikken als gevolg natuurlijk. Een beetje stupide.

Maar vooral de verhaallijn stelt enorm teleur. Er gebeurd omzeggens niets spectaculairs. Het einde van de film is zo triviaal dat ik me zelfs niet meer voor de geest kan halen hoe het eindigde. Als je dus nog nooit “Carrie”, “Firestarter”, “The Exorcist” of welke andere film dan ook met een bezeten, demonisch personage dat beschikt over paranormale krachten hebt gezien, dan mag je zeker deze eens een kans geven.

1.5*

Mindere en clichématige horror over een jong weesmeisje die van adoptiehuis op adoptiehuis gaat en geplaagd wordt door een bovennatuurlijke verschijning. Wat men hier gedaan heeft is diverse horrorconcepten op deze film loslaten in de hoop dat het daarmee goed zou zijn, het meisje bezeten, met telekinetische krachten, en gebruikt door een sekte. Ook in het verhaalverloop (denkbeeldig vriendje, ongeloof van de adoptieouders, etc.) valt er niets nieuws te ontdekken en is binnen de context ongeloofwaardig. Tot slot zijn ook de acteerprestaties ondermaats. 1,5*