Dansen op de Vulkaan (2014)

Op zich een best redelijk drama waarbij ik me niet veel geïrriteerd heb. Het enige 'probleem' is de belevingswereld van de tieners, die eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Maarten lijdt aan een stofwisselingsziekte en wat er voor de rest gebeurt is niet erg belangrijk. Het zijn onderdelen die je vrijwel altijd terugvind zoals de vriendin, stiekeme dingen en ouders. Dus zitten we opgescheept met een doorsnee pakket en ditto invulling, vormgeving, etc. Slecht is het zeker niet en een bezoekje aan de zaal is niet geheel verspilde tijd maar ik vond toch echts iets te standaard om te zeggen van ''wow wat een parel''.

Jammer, het deed me allemaal niet veel. Het ging allemaal te snel en het bleef teveel aan de vlakte om me echt te kunnen raken. De band met zijn ouders kwam moeilijk uit de verf en het acteerwerk was behoorlijk ondermaats.

Hoewel de ziekte natuurlijk al vreselijk genoeg is vond ik dat er te snel overheen gewalst werd, met name in het begin. Wat zijn chronische ziekte precies inhoudt is totaal niet duidelijk. Hij is ziek, moet zijn pillen nemen anders wordt hij nog zieker. Pas tegen het einde aan leefde ik iets meer met Maarten mee. De strijd waar Maarten zich in blijft bevinden "Ik kan niet doen wat anderen wel kunnen, maar ik doe het toch want wil er bij horen" was nogal veel van hetzelfde.

Het einde geeft helemaal het gevoel dat je naar een voorlichtingsfilm hebt gekeken maar eigenlijk heb je weinig gezien. Als je een dergelijk thema aan wil snijden bij de jeugd had dat beter op een andere manier gekund.

Ondanks de korte speelduur af en toe toch een vrij stroperige vertelling. Een teken wellicht dat het inderdaad niet bijster goed is. Van de andere kant: als wake up call in ieder geval niet onverdienstelijk, dit fimpje doet de wereld allesbehalve kwaad.

Vooral dus een sympathiek werkje, inclusief de bijdrage van hoofdrolspeler/schrijver Verkooijen, die ondanks zijn jonge leeftijd het patent heeft op Nederlandse films met moeilijke onderwerpen(zie ook het betere achtste groepers huilen niet). Zijn acteerwerk is trouwens wel vergelijkbaar met de kwaliteit van deze film: talentvol, uitdagend en ambitieus maar nog te ongepolijst.

Goede regie, matig script.De beelden zijn soms mooi dromerig en fijn kleurrijk, lekker gemonteerd en af en toe krachtig veelzeggend waarin beeld de inhoud ondersteunt zoals de camera die weggaat bij het hok waar de ouders het slechte nieuws krijgen. Maar de film is ook enorm fragmentarisch en hopt van moment tot moment als Verkooijen weer eens geen pillen wil nemen of tegen advies ingaat. De rest ertussen wordt allemaal vergeten, om maar in een blokuur maatschappijleer te passen. Ook de dialogen zelf zijn niet altijd even goed. En zeker op school lopen wat slechte acteurs rond en heb je die typische gesprekken die zo vaak in films voorkomen maar ik op school nooit heb gehoord. Wat een verschil met de thuissituatie en de twee ouders die prachtig een vrij ingetogen rol hebben en fijn met elkaar omgaan. Sowieso heeft die Musters een fijne uitstraling. En dit was de eerste film ooit die ik zag waar je een link naar een website krijgt over een ziekte. Het einde, zo abrupt, is wel mooi. 2,5*.

Dansen op de Vulkaan

Prima film over een jongen met een stofwisselingsziekte die niets liever doet dan dansen. Geen geweldige combinatie, maar een tiener stop je niet zomaar. Vooral de scenes tussen Maarten en zijn ouders, zus en ‘crush’ Roxanne zijn sterk, maar jammer genoeg is er ook nog een gedeelte met zijn vrienden. Zeer matige acteerprestaties en de dialogen zijn ook verschrikkelijk. Nils Verkooijen als Maarten is aardig, maar hij blijft wat vlak en weet niet goed bepaalde emoties over te brengen. Marcel Musters als vader is dan wel weer erg sterk, en het einde is ook mooi gedaan.

Op zich best een aardige film. Er lijkt gekozen te zijn om het drama niet op de spits te drijven waardoor de vertelling heel dicht bij de realiteit aanhaakt. Ik vind dat wel prettig. Dan zijn de acteerprestaties niet uitzonderlijk maar is het doen en laten van de spelers gewoon erg herkenbaar. Dit 'klein' acteren komt mooi tot uitdrukking in de reactie van de ouders als ze van de arts te horen krijgen dat Maarten niet lang te leven heeft of als Maarten neerstrijkt op een bankje buiten met zijn vrienden en de uiterlijkheden van een jongedame benoemen zoals jongens van die leeftijd dat onder elkaar doen.

Een ander pluspunt van de film is het sounddesign, dat bijna onopgemerkt het verhaal mede vertelt. Wat een beetje wringt is dat Maarten niet echt een goede danser is, we zien hem nergens in de film al dansend excelleren.

Er was een periode waarin acteur Nils Verkooijen constant opdraafde in allerlei jeugddrama's, maar nu hij 26 jaar heeft aangetikt lijkt die voorbij te zijn. Ik vond vrijwel al zijn films rond hetzelfde niveau zitten en Dansen op de Vulkaan tikt die lijn min of meer precies aan. Voor een Nederlandse film vond ik de acteerprestaties helemaal niet verkeerd, maar het script is bijzonder uitgekauwd en de uitwerking clichématig. Een dieptepunt was de voorspelbare finale waarin Verkooijen op dat podium ineen zakt. De wereld van Nederlandse tieners wordt daarnaast nogal lomp (maar stiekem accuraat) weergegeven. Een speelduur van 81 minuten is verrassend kort voor een film als deze, maar de minuten worden wel optimaal benut. Er gebeurt veel en opdringerige messaging wordt daarbinnen gelukkig kundig vermeden, waardoor het een behoorlijk vlotte zit is. Medegebruiker Ebenezer Scrooge heeft 4 jaar geleden het opvallende feit aangekaart (en dat kan ik alleen maar ondersteunen) dat er eigenlijk weinig mensen goed kunnen dansen binnen een film die wel om het desbetreffende begrip draait, maar dat viel me ook echt serieus op. Na afloop rest de vraag of DODV de mensen die stofwisselingsziekte hebben enige eer heeft aangedaan. Met deze weinig verrassende uitwerking ben ik geneigd om nee te zeggen, maar dat mag ieder persoon voor zichzelf bepalen.

Een mooie film over een jongen van 16 in zijn pubertijd die stofwisselingsziekte heeft. Het verhaal bouwt mooi op en er wordt ook uitstekend geacteerd. Maar wat vooral heel duidelijk in de film naar voren komt, en dat is dus ook het doel van deze film, hoe zo'n jongen het moeilijk heeft met een lichaam dat niet wil meewerken als hij nog zoveel energie en plannen heeft om van alles te willen doen en ontdekken. En dat is inderdaad heel triest. Dat gun je niemand. Misschien ligt het er te duidelijk op dat deze film alle jongeren met zo'n stofwisselingsziekte een hart onder de riem wil steken. Maar dat vergeef ik de film in dit geval. Het is ook triest. Maar wel een mooie film.