The Living (2014)

Een intrigerende, grimmige, donkere en dramatische psychologische thriller, met neo noir accenten, waarin de personages centraal stonden, die doeltreffend werkte. Daden, hoe misleidend ook, hadden consequenties, in het verhaal (waarin twee lijnen liepen) over een vrouw die haar echtgenoot het huiselijk geweld wilde vergeven, maar door toedoen van een antiheld pakte dat anders uit. De cast speelde goed.

Verrassend sterke donkere indie film die flirt met verschillende onderwerpen zoals: alcoholisme, huiselijk geweld, wraak en morele problemen. Sterk overtuigend acteerwerk van alle acteurs met goed geschreven dialogen. Het is niet een film die veel nieuws laat zien maar wel een film die met passie is gemaakt, met interessante content in een boeiende setting.

Mooi geschoten in ieder geval. Verder niks toe te voegen aan bovenstaande. Wel voor de liefhebber want het is er wel eentje waar je bij weg kan doemelen.

3*

Niet bijzonder maar best vermakelijk filmpje over een stel dat na huiselijk geweld de draad weer op wil pakken en een broer die zijn zus wil "helpen" door een huurmoordenaar op haar man af te sturen. Dit blijft natuurlijk niet zonder consequenties. Het is een vrij rustige film met soms wat leuke momenten en er wordt redelijk gespeeld.

Had na het lezen van de recensies hier op MM toch interesse gekregen om deze film te zien, maar het viel toch eigenlijk best tegen. Dat het low budget is, spat van het scherm met het slechte acteerwerk, slechte regie en slecht geluid en beeld. De duisternis van alcoholisme en huiselijk geweld kwam om die reden totaal niet bij mij over, waar ik om die redenen het idee had dat het zeker beter had gekund.

Ben ik het helemaal mee oneens. Maar kan je ook specifiek aangeven wat er dan slecht aan was? Het acteerwerk was juist heel oprecht en geloofwaardig.

Heb jij de mime van Fran Kranz en Kenny Wormald in hun personages enig moment van de film serieus kunnen nemen? Ik vond het verre van oprecht en geloofwaardig! Het is ook deels te wijten aan slechte regie, waarbij in mijn beleving de personages zwaar onderontwikkeld waren. Er was geen enkel moment van dreiging en men werd wakker en zag hoe een softie zijn daden moest goedmaken en in essentie dus eigenlijk een psychopaat zou moeten voorstellen. En dat broertje gaf mij de indruk van debiliteit i.p.v. een volgzaam type waar het in zijn rol inhoudelijk op neer kwam. Enfin, mijn mening!

Middelmatige film.

Ik vond het stelletje en de moeder heel geloofwaardig spelen. Dat het broertje debiel overkwam kan ik wel beamen, al moest hij denk ik op geen een moment echt snugger overkomen maar wel moralistisch en dat is wel gelukt. Maar overacting kan je het bij hem zeker noemen. Deze film is interessant als je houdt van misdaaddrama's die zich in kleine dorpjes afspelen. Ik vind dat heerlijk films die zich in Texas en dergelijke afspelen. Personages onderontwikkeld? Het zijn die dialogen die zich tussen de personen afspelen die goed geschreven zijn en de personages meer diepgang geven. Enfin, mijn mening! We denken er allebei anders over.

Sluit ik me volledig bij aan...

Stemmige film zich afspelend in een weinig vrolijk decor. Grauw gefilmd. De personages zijn nauwelijks verheffend. Ze koesteren geen illusies en hebben geen hoogstaande dromen. Die sfeer wordt prachtig neergezet.

Over de motieven van de personages wordt niet of nauwelijks uitgeweid. De karakters zijn zoals ze zijn. De dingen zijn zoals ze zijn. De ambiance is erg gelaten. Zelfs bij de personages die enigszins actief zijn, overheerst de gelatenheid.

Het is daarom moeilijk om begrip of inleving te voelen bij de personages. De "filosofische" teksten die hier en daar worden gebezigd, leveren ook geen duidelijke antwoorden op.

Het acteerwerk is goed. Dat is tenminste wel duidelijk.

What I do isn’t about the people that die.

It’s about the people that are left alive.

They get the short end of the stick, as far as I’m concerned.

“The Living” is een basic wraakfilm waarbij de wraakactie heel anders uitdraait dan initieel de bedoeling was. Een sociaal drama rond huiselijk geweld en alcoholisme, alhoewel ik me al heel vlug afvroeg hoe kritisch dit alcoholprobleem wel was. Ook de evolutie naar dit gewelddadige misbruik werd ook niet belicht. Hoe was het zover kunnen komen ? Waren er al voortekenen van een aankomend probleem ? En waren er al meerdere gevallen van partnergeweld in het verleden ? Je blijft in het ongewisse als het over deze relevante bedenkingen gaat.

Het eerste beeld, onder begeleiding van muziek door The de Luca Brothers, is dat van enkele lege bierflesjes op de grond en een uitgetelde Teddy (Fran Kranz) die blijkbaar zijn roes ligt uit te slapen. Bij het ontwaken merkt hij de bebloede hand en een missende trouwring op, waarna hij tot het besef komt dat er zich iets vreselijks heeft voorgedaan de vorige nacht. Het feit dat zijn jonge vrouw Molly (Jocelin Donahue) niet meer aanwezig is in huis, bevestigd zijn vermoeden. Molly is gevlucht naar het ouderlijke huis waar haar moeder Angela (Joelle Carter) en broer Gordon (Kenny Wormald) nog wonen. Het moment dat Teddy daar arriveert en Molly ondanks alles mee teruggaat, dreigt Angela om hem een kogel door het hoofd te jagen. Tegelijkertijd reageert ze ook nog furieus over het feit dat Gordon redelijk laks zijn zus verdedigt. Pisnijdig over datgene wat met zijn zuster is gebeurd, volgt Gordon de raad op van een werkmakker (die iemand kent die dan weeral iemand kent die niet vies is om bepaalde personen een lesje te leren) en gaat hij op zoek naar de geschikte persoon om het probleem eens en voorgoed op te lossen.

Lees verder hier ...

Aardige film over een man die zich niet meer kan herinneren dat hij in een dronken bui zijn vrouw bont en blauw heeft geslagen. Een goed verhaal waarbij iets te veel hooi op de vork wordt genomen door flink wat thema's aan te snijden. Hierdoor wellicht niet alles even goed uitgewerkt. Desalniettemin wel redelijk boeiend, een aantal goeie dialogen en ook het acteerwerk is prima. Net geen 3.5 sterren.

Toch wel fijne film, met prettige sfeer. Die verasend snel wegkijkt, terwijl het geen snelle film is.

Chris Mulkey speelt geweldig.

Ben benieuwd....klinkt op papier in ieder geval wel als de moeite waard.

The Living is een film die langzaam spannend wordt. Einde is niet te voorspellen. Alleen is de moeder wel heel jong in vergelijking tot haar kinderen en dat is jammer. Enkele keer droge humor. De verhalen over misty en Teddy kreupel maken zijn apart en dat maakt de film uniek in mijn ogen. Gordon speelt zijn rol als een sulletje voortreffelijk (In zijn dagelijks leven is hij danser). Een film met een boodschap, aanrader om The Living een keer te bekijken.

Prima.

The Living is een relatief kleine film waarvan ik denk dat het aan de ene kant voor televisie is gemaakt en aan de andere kant een mislukte bioscoopfilm is geworden. Stijl van de film ziet er namelijk behoorlijk goedkoop uit, maar niet slordig of simpel genoeg om een Tv-film te zijn. Het blijft er dus eigenlijk voortdurend tussenin hangen.

In principe start de film direct met een goede catch. De opening is voldoende mysterieus en pakt de kijker nagenoeg direct, ondanks dat het tempo gedurende de film best traag is. Veel gebeurt er in principe dan ook niet, maar de grote hoeveelheid aan personages en verschillende paden maakt het wel een boeiende en volle zit. Vervelen doet de film nooit.

Stijltje is redelijk grimmig maar regisseur Bryan laat het soms te goedkoop overkomen. Zo'n sfeerzetting als de poster is bijvoorbeeld geweldig, maar daar heeft de film zelf niks meer van. Wel is de toon boos en ruw, alleen had dit nog veel verder uitgewerkt kunnen worden. Het begin is er, alleen kan Bryan niet de attributen leveren om dit helemaal te volbrengen.

In principe is de regie dan ook net niet goed genoeg om een project als deze helemaal te volbrengen. Verder ziet de film er best aardig uit voor wat het is. Goed acteerwerk, een lopend verhaal en genoeg verrassingen. Het is interessant om te volgen waar de film heen gaat en dat pakt regelmatig verrassend uit. Daar heeft Bryan wel de controle over.

The Living is erg half. Het onderwerp is boeiend en er worden genoeg ideeën in verworven om het geen taaie zit te maken. Origineel is het niet echt, maar de competente acteurs en boeiende gebeurtenissen laten het wel werken. Het had alleen wat visuele ondersteuning moeten hebben om echt bovengemiddeld te zijn. Verder prima voor wat het is.