Top Five (2014)

Leuk filmpje. Eerste film die ik van Chris Rock zie in lange tijd. Niet een echte comedy, eerder een romantische comedy. Het verhaal is goed, weer eens wat anders van hem, maar minder grappig. Op zich ook niks mee. Je zou het bijna een (semi)autobiografie kunnen noemen De karakters zijn interessant en er is chemie tussen Rock en Dawson. Ook de kleine rollen van o.a Kevin Hart, Cedric entertainer zijn leuk en voegen wat komedie toe aan de film.

Deze film is een aangename verassing die ook nog eens is geregisseerd en geschreven door Chris Rock. Wist niet dat het ook in hem zat. Niet zijn beste werk wat betreft komedie, maar wel weer eens wat anders.

3*

Kan trouwens niet geloven dat Chris al 50 is! Ik zie bijna geen verschil toen hij als mid-twintiger in Boomerang (1992) speelde.

Hmm.

Ik vrees dat dit project iets té ambitieus was voor Chris Rock. Een film regisseren met als personage een lichte doordruk van zichzelf, gespeeld door zichzelf, in een showbizz setting? Kitano deed ooit iets soortgelijks met Takeshis natuurlijk, maar die staat wel een paar trapjes hoger op de regisseursladder.

Rock brengt het er ook weer niet dramatisch slecht vanaf. De structuur met het interview is losjes en leuk, hier en daar best een paar komische momenten (rond de promotie van de film, maar toch vooral DMX in de gevangenis) en een romance die wel aanslaat, maar nooit echt openbloeit.

Verder wel veel clichés die in een film als deze niet altijd even oprecht overkomen. Rock probeert toch wat dingen te doorprikken en dat werkt niet goed wanneer de film op bepaalde momenten zelf teveel de richting uitgaat van fake Hollywoodvermaak. Echt héél grappig wil het ook nooit worden, maar Rock is dan ook niet echt mijn type komiek.

Op zich wel een aparte film, maar het resultaat is een beetje vis noch vlees.

2.5*

Oef, dit was een komedie? Deze stond al een tijdje op mijn lijstje en ik was heel benieuwd, maar ik heb me hier toch een potje door heen moeten worstelen en dat is het laatste wat ik wil bij een komedie. Dan wil ik gewoon luchtig vermaak wat lekker weg te kijken valt.

Deze saaie film heeft dat absoluut niet gedaan. Het is niet boeiend, het is niet grappig en meer dan 1.5 uur lang alleen maar Chris Rock humorloos te zien zijn is niet mijn invulling van een goede tijd.

*1

Van een comedy mag je in ieder geval verwachten dat je er om kunt lachen. Veel verder dan wat gniffelmomenten, kwam ik echter niet. De personages in de film waren erg karikaturaal. Dat kan leuk zijn, maar werkte hier erg vervelend. De gastrollen van o.a. Sandler en Seinfeld waren dat ook.

De vorm van de film (een roadtrip door New York) was eigenlijk het enige geslaagde element. Een geestig verhaal binnen dit format ontbrak echter.

Nee, het was niet goed.

Chris Rock is zeker niet mijn favoriete acteur of komediant (zijn onemanshows vind ik zelfs vreselijk), maar de films die hij zelf regisseert en waarin hij zelf ook de hoofdrol speelt bevallen mij ogenschijnlijk wel goed. Zo heb ik een eerdere film van hem "I Think I Love My Wife (2007)" de maximale score van een 5,0 gegeven (achteraf gezien wel misschien wat aan de hoge kant ) en deze film welke min of meer hetzelfde concept (draait eigenlijk ook weer om twee vrouwen) heeft, is me ook goed bevallen.

Het verhaal draait eigenlijk alleen om filmster Andre Allen (leuk gespeeld door Chris Rock), die bekend is geworden om zijn komische films "Hammy" waarin hij een politieagent speelt die rondloopt in een berenpak en journaliste Chelsea Brown (leuk gespeeld door de altijd fraaie Rosario Dawson) van het blad Times die een dag met Andre Allen meeloopt en hem kritisch interviewt wat hem raakt. Zo worstelt Andre Allen met een alcohol probleem, wilt hij ook geen komische films meer maken (iedereen op straat roept hem aan met "Hammy" ) en wilt hij serieus genomen worden (hij heeft nu ook een serieuze film gemaakt m.b.t. tot slaven, die echter totaal niet aanslaat bij het publiek, want men wilt hem alleen zien spelen in "Hammy" films waarin hij de lolbroek uithangt in een berenpak. Zo schiet hij daarin o.a. met machinegeweren en roept dan "Het is Hammy tijd ! Het is Hammy tijd ! Het is Hammy tijd !" ) en ook ziet hij een beetje tegenop tegen zijn aanstaande huwelijk over een paar dagen met reality ster Erica Long (verdienstelijk gespeeld door de niet onaardig uitziende Gabrielle Union). Ook Chelsea Brown heeft zo'n haar problemen/nukken want ze is een alleenstaande jonge moeder die vroeger is verslaafd geweest aan drank en drugs en bovendien geeft ze zich ook uit onder een andere mannelijke naam, te weten James Nielson, waarbij ze dan zeer kritisch en hard (beter gezegd kraakt hem helemaal af) schrijft over filmster Andre Allen die niet weet dat Chelsea Brown daarachter zit (uiteindelijk komt er hij er natuurlijk wel achter). Ook heeft ze een vriend Brat (geweldig humoristisch gespeeld door Anders Holm) die naderhand homo blijkt te zijn. Ze ziet namelijk de signalen niet als ze met hem vrijt en hij haar dan steeds vraagt (o.a. in het toilet in een vliegtuig en op feestjes) om een vinger in zijn kont te stoppen Hij vernedert haar ook min of meer, m.b.t. krediet tijdens een feestje, en zij neemt dan wraak door i.p.v. een vinger een tampon met scherpe/hete saus in zijn kont te stoppen.

Wat er dan met Andre Allen en Chelsea Brown gaat gebeuren is natuurlijk zeer voorspelbaar en cliché, want ze gaan gevoelens voor elkaar krijgen en beginnen van elkaar te houden. Opzicht stelt het verhaal weinig voor maar de uitvoering ervan is eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut hilarisch en bevat veel leuke, grove, racistische en vooral seksistische humor (o.a. de scene met Cedric the Entertainer, in de rol van Jazzy Dee, en de twee hoeren in de hotelkamer van Andre Allen was geweldig. Eén van die twee hoeren werd gespeeld door de fraaie rood/paars harige Karlie Redd, die in die scene ook topless is te bewonderen). Ook spelen er heel veel bekende komedianten (zowel zwart als blank) in mee zoals de eerder genoemden Cedric the Entertainer en Anders Holm, maar ook Tracy Morgan (heerlijk opdreef als Andre Allen op familiebezoek komt), Kevin Hart, Whoopi Goldberg, Adam Sandler en Jerry Seinfeld die allemaal heerlijk opdreef zijn en ook zichtbaar genieten van hun rol(letje). J.B. Smoove in de rol van bewaker Silk van Andre Allen speelde ook verdienstelijk. Ook de discussie over de vroegere "Planet of the Apes (1968)" films m.b.t. eventuele racisme was wel geinig en bevatte misschien zelfs een kern van waarheid en ook het opnoemen van persoonlijk Top-5 lijsten met bekende rappers door diverse personages (o.a. door Jerry Seinfeld tijdens de aftiteling) was wel leuk. Het einde van de film laat zich natuurlijk makkelijk raden, maar was desondanks wel mooi en was misschien ook wel open.

Al met al is dit gewoon weer een vermakelijke leuke komedie (met ook een romantisch tintje) van regisseur/acteur Chris Rock die eigenlijk nergens over gaat, maar toch weet te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 95 minuten) en waarom ik ook regelmatig om heb moeten lachen.

Rock blijft dicht bij zichzelf in deze milde satire op de moderne media. Hij speelt de rol van voormalige stand-up komiek Andre Allen die vooral befaamd is vanwege een komische filmtrilogie waarin hij de rol speelt van Hammy The Bear, een agent in een berenkostuum. Nu probeert hij wanhopig aandacht te vragen voor zijn nieuwste filmproject, een historisch drama waarin hij de rol speelt van de leider van een slavenopstand op Haïti. Maar de pers en zijn fans hebben meer interesse voor zijn aanstaande huwelijk met reality tv-ster Erica Long [Gabrielle Union]. Andre brengt enige door met Chelsea Brown [Rosario Dawson, een journalist van The New York Times. Rock en Dawson zijn goed en Rock heeft een aantal aardige observaties over de mediawereld voor ons in petto, maar het verhaal is wat mager en het scenario vervalt helaas zo nu en dan in smakeloze terzijdes. Maar voor de liefhebbers zijn er amusante cameo’s van enkele Amerikaanse topkomieken.

Vermakelijk en bombastisch genoeg om niet vermoeiend te worden, maar regisseur en hoofdrolspeler Chris Rock schat zichzelf duidelijk te hoog in. Zijn acteerwerk komt nogal geforceerd en houterig voor de dag, iets dat vooral opvalt vanwege de stortlading aan cameo's van andere komieken. Voortdurend wordt er wel een bekend gezicht geïntroduceerd om de kijker af te leiden van het feit dat Rock niet zoveel te vermelden heeft. De opbouw tussen hem en Rosario Dawson wil niet van de grond komen en de humor slaat ook niet echt aan, maar de algemene luidruchtigheid zorgt er wel voor dat het allemaal nog enigszins te verteren valt. Persoonlijk kon ik het relatief open einde waarderen en Tracy Morgan speelt een geweldige bijrol, maar deze vormen vervolgens dan ook min of meer de hoogtepunten van de film.