Gli Innamorati (1955)

Er bestonden er veel van in die tijd en plaats : neo realisme light romkoms over verliefde jongmensen uit het lumpenproletariaat...dit is er weer zo eentje, van auteur Bolognini die voor deze vroege film zijn eerste gouden palm nominatie mocht ontvangen ! Al vragen wij ons af waarom, want dit is tamelijk doorsneespul symptomatisch voor wat onderhand een soort subgenre was geworden. Vreemd genoeg vonden ze dit in IT zelf ook origineel en scenarist Festa Campanile kreeg hiervoor een NDA beste scenario . Al moeten we beklemtonen dat deze prent kwam voor de vergelijkbare belli/ poveri saga van Risi die hij eveneens schreef.

Inhoudelijk en formeel dus geen verrassingen hier : de verplichte voice- over neemt ons mee naar een niet gespecificeerde zgn. volksbuurt in pre borgata Rome ( in het hart ervan, nog lumpenproof blijkbaar ) en maakt ons duidelijk dat dit verhaal "het verhaal van iedereen en iedere buurt is " .

Waarna we de jonge helden leren kennen, die in deze film nog keurig gekuist zijn en duidelijk pre- Pasolini, aankomende steunpilaren der maatschappij die hun reet afvegen met politiek en geen flauw idee hebben van wat redemption eigenlijk betekent. Zich slechts bezighouden met gezonde chick/ dude spelletjes ( neen, geen gay interest dit keer ) , en wat is er in feite belangrijker.

Onder deze lieden treffen wij aanstormende talenten als het eeuwige koppeltje Lualdi/ Interlenghi, Greco, Moriconi en niemand minder dan de hierboven niet eens vermelde Manfredi, hier het sukkeltje van dienst. Raimondi kunnen wij moeilijk een talent noemen, deze fotoromanze ster speelt min of meer zichzelf. Oudjes zijn vreemd genoeg practisch afwezig, de jongelui schijnen- opmerkelijk toch zeker in IT - geen familie te hebben en de enige op leeftijd is Cervi, out of place in Rome en dit milieu. Maar de voorkeur van de regisseur voor de jeugd is gekend. Trouwens ook nog een veredelde cameo voor Gigi Reder.

Wat volgt is een serie los gestructureerde episodes omtrent de tamelijk banale leventjes van de jonge helden, die door de algehele jaren 50 truttigheid er niet meer in slaagt al te veel interesse op te wekken, althans bij mij. Vervelend bovendien de nogal opzichtige overdubbing van de meesten, en de voice- over die dermate zinloze trivialiteiten uitkraamt dat we hier parodistische elementen gaan vermoeden.

Kortom : net als de meeste films uit dit genre wat te stoffig om nog veel enthousiasme te genereren imho, u kunt het zelf beoordelen dankzij de Italiaanse DVD die geen subs bevat dan wel de rip met fansubs. Extreem bizar dat hier niet op gestemd is, omdat deze prent in onze contreien werd uitgebracht als "de verliefden " en door velen hier gezien moet zijn. Ik zwijg nog van de 43246737643 screenings op het Duitsche nachtfernsehen, ongetwijfeld. Ik wil hier dan ook binnen een maand minstens 50 stemmen zien.